Shlomi Shaban - Migdal HaPizmon (2009)

שלומי+שבן ofwel Shlomi Shaban (kunnen wij toch beter lezen zo) begon als klassiek pianist en dat is te horen op dit album.

Hier en daar heeft dit album een cabaret-sfeer: alsof we getuige zijn van een voordracht in een of andere club. Wel balen is het dan dat de teksten voor geen meter overkomen omdat mijn hebreeuws niet is wat het moet zijn (of beter: ik versta er uiteraard geen hol van).
Toch lukt het me om de sfeer op te pakken en daar is het voortreffelijke pianospel de hoofdverantwoordelijke voor.
De versie van Jacques Brel's Ne Me Quitte Pas (Al Telhi Ahshav) is wonderschoon en ook al is dit nummer al ontelbare keren gecovered: deze mag er zeker wezen! Ook de cover van Leonard Cohen's Tower of Song (titeltrack Migdal HaPizmon) is een favoriet.

Toch heeft dit album een beetje hetzelfde euvel als de laatste Rufus Wainwright. Hoe mooi de piano ook is; een heel album lang is best veel. Het voordeel van Migdal HaPizmon t.o.v. All Days Are Nights: Songs for Lulu is dat dit album wat meer cabaret-trekken heeft en daardoor ook afwisselender overkomt. Tevens is Shaban een wel heel erg goede pianospeler en daar kan Rufus nog een puntje aan zuigen.