Shlomi Shaban - Shlomi Shaban (2000)

Het eind vorig jaar verschenen Migdal HaPizmon was mijn eerste kennismaking met Shlomi Shaban. Een album dat volledig draait rondom zijn zang en pianospel, pianospel dat behoorlijk opviel vanwege zijn hoge klasse maar wat niet zo vreemd was gezien het feit hij een begenadigd klassiek pianist is.

Op zijn titelloze album van 10 jaar geleden horen we dit pianospel uiteraard ook, alleen zijn de nummers nu wel aangekleed met andere instrumenten en is het gelijk allemaal een stuk minder spannend en toegankelijker. Het moet gezegd: ook wel wat minder vermoeiend.
Prima popsongs met nog steeds de piano in de hoofdrol en de zang van Shaban is ook zo beroerd nog niet.
Misschien hier en daar ietwat te zoet en in vergelijk met zijn laatste album wel een groot verschil, maar puur op z'n eigen verdienste beoordelend kan ik er niet echt negatief over worden. Een meesterwerk is het zeker ook niet maar dat mag de pret verder niet drukken.
Wie van Boudewijn de Groot houdt zou hier zeker eens naar moeten luisteren want meerdere malen moest ik daar aan denken.