0
CorvisChristi (crew)
geplaatst: 10 december 2010, 12:01 uur
Ricochet, Ricochet en nog eens Ricochet!! Elke keer als ik naar een hoop stukken van deze weergaloze ARC-plaat luister, moet ik aan deze Tangerine Dream-klassieker denken. En dat is helemaal niet erg! ARC weet namelijk zoveel kwaliteit, vakkundigheid en dynamiek in hun muziek te leggen, dat ik het gewoon voor lief neem.
Dat ARC namelijk goed is, bewezen ze al met albums zoals Fracture en het meesterlijke Arcturus. Church doet er in mijn beleving nog een flinke schep bovenop. Het lijkt wel alsof, elke keer als Ian Boddy en Mark Shreeve de handen ineen slaan en met hun ARC-vlaggeschip een album afleveren, er wonderen gebeuren. En door de jaren heen zijn ze eigenlijk alleen maar beter geworden.
En wat is deze Chuch weer voortreffelijk. Opgenomen tijdens de The Gatherings-Concerts, St. Mary's Church, Philadelphia op 14 november 2009, is deze live-registratie zonder meer subliem te noemen.
Het begint dus al meteen erg sterk met "Church". Kerkklokken galmen door de stilte en allerlei typische geluidseffecten suizen door elkaar heen. Als eenmaal het daadwerkelijke intro ingeleidt wordt, is dat er één van grote klasse, waarin een dreigende lead-line wordt gedragen op een geweldadige drum-ondersteuning. Als vervolgens op een gegeven moment de sequence-secties langzaam maar zeker te voorschijn komen, wordt de muziek, naarmate het nummer vordert, steeds heftiger en heftiger. De sequences worden sneller en krachtiger, en dynamische leadlines en andere synth-explosies maken de boel af. Tussendoor weet ARC de muziek iets dromerigs en mystieks mee te geven, maar eenmaal net gevangen in de wat dwalerige passages, wordt je weer keihard wakker geschudt, als de muziek weer aanwakkert en meer to-the point wordt. Zonder twijfel één van ARC's beste nummers.
Maar daar blijft het niet bij. "Bliss Plane" straalt weliswaar lang niet zo'n bombastisch karakter uit als "Church", maar het is nog altijd een sequence-feest ten top. Een rare wirwar van geluidseffecten luidt het nummer in, en niet veel later ontpoppen de sequences zich weer. Lichtvoetiger en sprankelender dan "Church", is "Bliss Plane" op zijn manier een nummer met ballen. Gave en toegankelijke thema's geven het nummer een eigen karakter mee en in z'n totaliteit is het wederom een feest voor het oor.
"Torch" klinkt daarentegen een stuk lomper en harder. Vooral de zware en wobbelende sequences, (om ze zo maar te noemen), in het begin, zijn zeer opvallend. Als uiteindelijk de sequence-sectie in alle hevigheid ontspruit, kan ik niet anders, dan weer aan Ricochet van TD denken. Een soort mengelmoes van de hardste passages van dat klassieke TD-album, zorgt er in ieder geval voor dat "Torch" zonder twijfel het heftigste, maar niet de beste track van de plaat is.
"Veil" doet wel een gooi naar beste track van de plaat. De manier hoe dit nummer in elkaar steekt, is werkelijk geniaal. Het nummer begint vrij rustig, maar ergens sluimert op de achtergrond een bepaalde kracht, die pas in het midden van de track in één keer tot ontwikkeling komt. De combinatie van een werkelijk geweldig in het gehoor liggend thema en geweldige synth-solo's, met de ongekende bruutheid van de sequence-en ritmesectie, zorgt voor één en al luistergenot.
Afsluiter "Falling Through to Rapture" is ook alweer zo goed. Qua sequence-sectie een soort vervolg op het nummer "Rapture" van het Fracture-album. Duidelijk is te horen, dat beide heren hun klassiekers echt wel kennen, getuige het feit dat dit nummer qua intro in ieder geval een ode is aan TD's "Mysterious Semblance at the Strand of Nightmares" van hun legendarische Phaedra-plaat. Of wat dacht je van de sequence-sectie, die verdacht veel overeenkomsten vertoont met "Ricochet Part 2". Lekker belangrijk!! Het klinkt gewoonweg fantastisch! De meedogenloze impact die ARC in hun muziek weet te leggen is gewoon ongekend. En daar is ook de afsluiter van dit album een onontkoombaar bewijs van.
Alles bij elkaar maakt Church zonder twijfel tot ARC's beste album tot nu toe. Voor de die-hard synth-liefhebbers klinkt Church vertrouwd, maar tegelijkertijd o zo goed. Want ondanks de verwijzingen naar de klassiekers van weleer, komt het niet vaak voor dat ik een album als deze de maximale score geef. Bij deze dus!! Vijf punten voor deze moderne klassieker. Benieuwd of ze dit nog kunnen overtreffen. Het zou me niet eens verbazen.
Dikke vette aanrader!!!
Dat ARC namelijk goed is, bewezen ze al met albums zoals Fracture en het meesterlijke Arcturus. Church doet er in mijn beleving nog een flinke schep bovenop. Het lijkt wel alsof, elke keer als Ian Boddy en Mark Shreeve de handen ineen slaan en met hun ARC-vlaggeschip een album afleveren, er wonderen gebeuren. En door de jaren heen zijn ze eigenlijk alleen maar beter geworden.
En wat is deze Chuch weer voortreffelijk. Opgenomen tijdens de The Gatherings-Concerts, St. Mary's Church, Philadelphia op 14 november 2009, is deze live-registratie zonder meer subliem te noemen.
Het begint dus al meteen erg sterk met "Church". Kerkklokken galmen door de stilte en allerlei typische geluidseffecten suizen door elkaar heen. Als eenmaal het daadwerkelijke intro ingeleidt wordt, is dat er één van grote klasse, waarin een dreigende lead-line wordt gedragen op een geweldadige drum-ondersteuning. Als vervolgens op een gegeven moment de sequence-secties langzaam maar zeker te voorschijn komen, wordt de muziek, naarmate het nummer vordert, steeds heftiger en heftiger. De sequences worden sneller en krachtiger, en dynamische leadlines en andere synth-explosies maken de boel af. Tussendoor weet ARC de muziek iets dromerigs en mystieks mee te geven, maar eenmaal net gevangen in de wat dwalerige passages, wordt je weer keihard wakker geschudt, als de muziek weer aanwakkert en meer to-the point wordt. Zonder twijfel één van ARC's beste nummers.
Maar daar blijft het niet bij. "Bliss Plane" straalt weliswaar lang niet zo'n bombastisch karakter uit als "Church", maar het is nog altijd een sequence-feest ten top. Een rare wirwar van geluidseffecten luidt het nummer in, en niet veel later ontpoppen de sequences zich weer. Lichtvoetiger en sprankelender dan "Church", is "Bliss Plane" op zijn manier een nummer met ballen. Gave en toegankelijke thema's geven het nummer een eigen karakter mee en in z'n totaliteit is het wederom een feest voor het oor.
"Torch" klinkt daarentegen een stuk lomper en harder. Vooral de zware en wobbelende sequences, (om ze zo maar te noemen), in het begin, zijn zeer opvallend. Als uiteindelijk de sequence-sectie in alle hevigheid ontspruit, kan ik niet anders, dan weer aan Ricochet van TD denken. Een soort mengelmoes van de hardste passages van dat klassieke TD-album, zorgt er in ieder geval voor dat "Torch" zonder twijfel het heftigste, maar niet de beste track van de plaat is.
"Veil" doet wel een gooi naar beste track van de plaat. De manier hoe dit nummer in elkaar steekt, is werkelijk geniaal. Het nummer begint vrij rustig, maar ergens sluimert op de achtergrond een bepaalde kracht, die pas in het midden van de track in één keer tot ontwikkeling komt. De combinatie van een werkelijk geweldig in het gehoor liggend thema en geweldige synth-solo's, met de ongekende bruutheid van de sequence-en ritmesectie, zorgt voor één en al luistergenot.
Afsluiter "Falling Through to Rapture" is ook alweer zo goed. Qua sequence-sectie een soort vervolg op het nummer "Rapture" van het Fracture-album. Duidelijk is te horen, dat beide heren hun klassiekers echt wel kennen, getuige het feit dat dit nummer qua intro in ieder geval een ode is aan TD's "Mysterious Semblance at the Strand of Nightmares" van hun legendarische Phaedra-plaat. Of wat dacht je van de sequence-sectie, die verdacht veel overeenkomsten vertoont met "Ricochet Part 2". Lekker belangrijk!! Het klinkt gewoonweg fantastisch! De meedogenloze impact die ARC in hun muziek weet te leggen is gewoon ongekend. En daar is ook de afsluiter van dit album een onontkoombaar bewijs van.
Alles bij elkaar maakt Church zonder twijfel tot ARC's beste album tot nu toe. Voor de die-hard synth-liefhebbers klinkt Church vertrouwd, maar tegelijkertijd o zo goed. Want ondanks de verwijzingen naar de klassiekers van weleer, komt het niet vaak voor dat ik een album als deze de maximale score geef. Bij deze dus!! Vijf punten voor deze moderne klassieker. Benieuwd of ze dit nog kunnen overtreffen. Het zou me niet eens verbazen.
Dikke vette aanrader!!!
* denotes required fields.
* denotes required fields.