Alternative NRG (1994)
mijn stem
1 stem
Verenigde Staten
Rock / Pop
Label: Hollywood
-
R.E.M. - Drive (4:16)
-
James - Ring the Bells (5:22)
-
U2 - Until the End of the World (4:57)
-
Midnight Oil - Tell Me the Truth (3:27)
-
The Disposable Heroes of Hiphoprisy - Everyday Life Has Become a Health Risk (3:08)
-
Soundgarden & Brian May - New Damage (5:20)
-
The Jesus and Mary Chain - New Kind of Kick (2:49)
-
UB40 - Sing Our Own Song (5:36)
-
Annie Lennox - Cold [Unplugged] (5:04)
-
P.M. Dawn - Looking Through Patient Eyes (5:20)
-
The Soup Dragons - Sweetmeat (4:25)
-
EMF - Search and Destroy (4:04)
-
Yothu Yindi - Yolngu Boy (4:41)
-
Sonic Youth - JC (4:57)
-
Boo-Yaa T.R.I.B.E. - Fam Bam (2:24)
-
L7 - Shitlist (3:17)
0
geplaatst: 30 oktober 2010, 17:17 uur
Dit was een van de allereerste cd's die ik kocht/kreeg, gevonden in de nu al lang opgedoekte plaatselijke wereldwinkel.
De nummers van James en Midnight Oil sprongen er onmiddellijk uit en waren ook de trigger om een plaat van beide in huis te halen (al moet wel gezegd dat de versies hier de studioversies doen verbleken). Drive klinkt ook veel beter hier dan op Automatic..
Verder was Cold vroeger ook een favorietje. Maar de song die mij nu (en toen) nog 't meest aanspreekt is Yolgnu Boy van de aboriginals van Yothu Yindi. Chills down my spine.
Voor de Sonic Youth's en L7's was ik toen duidelijk nog niet klaar (al kwam daar met de gitaarmuren van de Smashing Pumpkins snel verandering in).
De hiphop meets rock van 't groepke van Michael Franti en Boo-Yaa Tribe sprak mij toen niet aan en klinkt nu nog steeds shit. 'k Had toen ook een cassetje van Fun-da-Mental, iets dat ik ook nooit echt getrokken heb. Crossover? Dans la poubelle ermee.
De nummers van James en Midnight Oil sprongen er onmiddellijk uit en waren ook de trigger om een plaat van beide in huis te halen (al moet wel gezegd dat de versies hier de studioversies doen verbleken). Drive klinkt ook veel beter hier dan op Automatic..
Verder was Cold vroeger ook een favorietje. Maar de song die mij nu (en toen) nog 't meest aanspreekt is Yolgnu Boy van de aboriginals van Yothu Yindi. Chills down my spine.
Voor de Sonic Youth's en L7's was ik toen duidelijk nog niet klaar (al kwam daar met de gitaarmuren van de Smashing Pumpkins snel verandering in).
De hiphop meets rock van 't groepke van Michael Franti en Boo-Yaa Tribe sprak mij toen niet aan en klinkt nu nog steeds shit. 'k Had toen ook een cassetje van Fun-da-Mental, iets dat ik ook nooit echt getrokken heb. Crossover? Dans la poubelle ermee.
* denotes required fields.
* denotes required fields.