Blackberry Smoke - Little Piece of Dixie (2009)

Ken Block van de Amerikaanse band Sister Hazel noemde dit zijn plaat van 2010, dus even uitchecken.. maar wat een overheerlijke plaat! Lekkere southern rock met de nadruk op rock. "Up in Smoke" en "Good One Coming On" zetten de toon - heerlijke rockstampers. "Prayer for the Little Man" is een mooie ballade. Waarom heb ik deze band niet eerder ontdekt?

Boogie on down to the redneck backbeat. Enthousiaste southern rock, dat zeker. Tekstueel soms wat rechttoe rechtaan, maar dat past ook wel bij dit soort heartland blues. Bovendien zit bijna elk nummer vol energie, overgave en fanatieke gitaren. Moeilijk stilzitten met deze jongens, live zal het helemaal feesten zijn. Gelukkig geen uitstapjes in al te belegen country deuntjes. Plaatje zakt dan ook nergens in maar een echte uitschieter mis ik tot nu toe. Up In Smoke komt wel in de buurt.

Stukken beter en meer gefocussed dan de voorgaande plaat.

De muziek is nu meer southern dan bluesrock. Al is het meer southern bluesrock.

Totdat ik "Little Piece of Dixie" hoorde was Blackberry Smoke voor mij een onbekende band. Maar ik moet eerlijk bekennen dat dit een lekker album is vol stevige Southern rock. Gewoon recht-toe-recht-aan. Geen franjes of pretenties, niet lullen maar spelen zogezegd. Een stevig rockende gitaartandem, stuwende bas en hard beukende drums. Toegegeven de teksten zijn niet hoogdravend en soms zelfs simplistisch, maar er is geen moment op "Little Piece of Dixie" waar dat gebrek het luisterplezier bederft. Soms zit goede muziek gewoon in de eenvoud, en daarom is "Little Piece of Dixie" gewoon een prima Southern rockplaat.

Teksten zijn misschien wat simpel, maar het is ook een echte working man's plaat. Mensen die van deze muziek houden zitten niet te wachten op filosofisch geneuzel.

Vergelijk maar met de Stones en Skynyrd.

Heerlijk album van een band die meer en meer aan het 'doorbreken' is. Er wordt lekker door gedenderd zonder dat het ten koste gaat van de southern feel. Meestal krijg je bij vergelijkbare bands van die ellen(de)lange jam songs maar dat is bij deze band gelukkig niet het geval. De song staat altijd centraal. Gitaarwerk is zeer smaakvol. Mooie sound ook. Vind dit album trouwens nog wat beter dan Whippoorwill, welke hierna zou komen.

Toch heel wat gepolijster dan hun eerste album. Dit is zeker te horen op Sanctified Woman, een nummer dat ook op Bad Luck Ain't No Crime staat, maar daar noemt het nog gewoon Sanctified. Op Sanctified klinken de gitaren een stuk voller en rauwer en heeft de producer duidelijk wat minder met de knopjes zitten spelen. Probeerden ze misschien een radiohit te versieren met Sanctified Woman?
Met de sound van Bad Luck en de sterkere songs op dit album samen gevoegd, had het nog meer gespetterd.