B-32 - I Need a Bag of Dope (1993)

Dit ziet er heel fout uit. Maar stiekem ben ik toch benieuwd naar de Vogelman in zijn jonge jaren.

Voordat ik mijn analyse over B-32’s (tegenwoordig beter bekend als Birdman) debuutalbum begin, moet ik een fout bekennen in de volgorde die ik heb aangehouden voor het jaar 1993. Luisterend naar de intro vertelt mede-Cash Money-eigenaar Ronald Williams ons dat de albums van U.N.L.V. en PxMxWx nog moeten verschijnen. Dit maakt Lil’ Slims The Game Is Cold het eerste album dat in 1993 op Cash Money verscheen, waardoor I Need a Bag of Dope dus nummer twee wordt.

Met dit gegeven is het ook makkelijker om de eerder geconstateerde verandering in geluid PxMxWx’s Legalize “Pass tha Weed” te verklaren: Mannie Fresh had zich tegen het eind van het jaar ontwikkeld en liet dat op Legalize – het laatste volwaardige album uit 1993 – duidelijk blijken door de heren niet alleen bouncegeörienteerde instrumentaties voor te schotelen. Het was dus niet zo – zoals ik in eerste instantie dacht – dat Fresh zich op PxMxWx’s debuutalbum vanuit het niets een andere stijl had aangemeten om die vervolgens weer te verlaten op The Game Is Cold en I Need a Bag of Dope omdat deze twee albums simpelweg eerder verschenen dan Legalize “Pass tha Weed”. Mannie was aan het eind van het jaar dus een veelzijdiger producer geworden die zich niet louter meer richtte op de bounce.

Naast Mannie Fresh was er binnen de Cash Money-kring echter nog een producer te vinden: DJ Crack Out. Crack Out nam meestal de rol van co-producer op maar nam ook wel eens een beat voor zijn eigen rekening. Op I Need a Bag of Dope neemt hij zelfs alle beats, met uitzondering van de Manny Fresh Mix-tracks, op zich. Zijn stijl is vrijwel gelijk aan die van Fresh; ook Crack Outs beats zijn bouncegeörienteerd. Op dat gebied valt er dus weinig vertellen dat nog niet gezegd is. Het spannendste dat we voorgeschoteld krijgen op I Need a Bag of Dope is namelijk een Triggermanbeat voorzien van een Cameo-sample.

En ook op rappend gebied is er niet veel anders dan op andere Cash Money-releases van 1993. Dat komt dan ook omdat de labelbaas behalve Kilo G alle Cash Money-artiesten uitnodigt die op dat moment getekend waren bij het label. Daarnaast is er ook een feature te vinden van Pimp Daddy, één van de bouncepioniers die een jaar later zijn debuut zou uitbrengen onder Cash Money. Op deze half uur durende plaat – waarvan bijna de helft van de tijd ook nog eens beslagen wordt door instrumentale tracks – is het dan ook niet verwonderlijk te noemen dat Baby with the 32 Golds (ja, daar stond B-32 voor) amper aan het woord komt. Tekstueel staat I Need a Bag of Dope, hoe kan het ook anders, vol met shoutouts naar de andere wards, sex en stoerdoenerij.

Het oude Cash Money sfeertje is leuk, de muziek zelf helaas niet. Kom dan ook niet hoger dan een 1,5.