Rhapsody - Legendary Tales (1997)

Ik ben lange tijd verslaafd geweest aan Rage of the Winter die op dit album staat. Vandaag nog eens herbeluisterd, en het blijft me keer op keer overdonderen. Als ik nog eens zin heb, dan luister ik nog eens het volledige album.

Als ik zelf ooit muziek zou maken (buiten mijn beatbox dan), zou het zeker in de trand zijn van dit album!

Ultieme bombast. Luca Turilli schrijft zijn eigen fantasy verhaal en zet dat om in muziek. Wat kan dat anders zijn dan power metal? Het drakengenre bij uitstek. De nummers zijn overwegend snel, opzwepend en vanwege het hymne-achtige karakter gemakkelijk meezingbaar. Dat alles wordt aangekleed met ontzettend veel barokke orkestrale geluiden dat je je afvraagt of het wel allemaal door je speakers past. Vreemd genoeg schuilt daarin ook de kracht van Rhapsody. Het zijn immers Italianen en die weten wel raad met dit soort overdaad. Ik was in elk geval snel overtuigd van de klasse ervan. En het verhaal...ach. Het is wel minutieus uitgewerkt. Er zit zelfs een landkaart van een denkbeeldig land bij zoals dat bij de meeste fantasy boeken gebruikelijk is. Hoe gaaf wil je het hebben?

Fantastische plaat. De bombast is van de bovenste plank. Er is veel aandacht besteed aan het concept, maar dat maakt me wat minder uit. De muziek is in ieder geval geweldig. Soms komt het iets goedkoop over, maar dat geeft aan de andere kant ook weer een speciale sfeer aan de plaat. 5*

Deze heb ik ooit eens van een kennis geleend en toen ik de hoes hier herkende heb ik hem gelijk maar gepindakaast. Destijds had de plaat wel een goede indruk op me gemaakt en ik was benieuwd hoe het ook alweer klonk.

Helaas vind ik hem nu een stuk minder goed. Ik ben zeker niet vies van wat bombast maar dit is wel heel erg over-the-top. De instrumentatie is over het algemeen nog wel vet alleen de stem van Turilli trek ik echt niet.

Edit: Ik moet niet teveel zeuren, het is toch best lekker. 3,5*

Het debuut van Rhapsody. Ik had nooit gedacht dat ik deze Italiaanse groep ooit zou beschouwen als een van mijn favorieten. De plaat opent op een fantastische wijze met een aantal heerlijke Power Metal-nummertjes als Warrior of Ice en Rage of the Winter, twee van de betere nummers van de band. Mijn echte favoriet is toch nog altijd Lord of the Thunder, alles klopt gewoon aan dat nummer. Legendary Tales zelf heb ik altijd als iets minder ervaren, dat is wel jammer. Daarnaast hoor je heel erg dat het nog allemaal vrij primitief klinkt, hoewel dat niet echt een probleem is gezien hun budget. Een perfect debuut, dat desondanks meerdere malen zou worden overtroffen.

Hier word ik bijna nostalgisch van. Zeker als ik mijn reacties zie van een vijftal jaar geleden.

Rhapsody Of Fire, toentertijd nog gewoon lekker 'Rhapsody' kwam voor mij na bands als Iced Earth, Blind Guardian, Iron Maiden en Hammerfall als een enorme verrassing aanzetten. Dat Blind Guardian al bewees dat folk ook goed in metal paste, werd met Rhapsody uitgebreid door de orkestrale passages en opera-esque zangpartijen, teksten over draken en monsters en algehele aanstekelijkheid. Tijdens het schilderen van mijn Warhammer 40K legers of later ook tijdens het spelen van Dungeons And Dragons schalde deze band veelvuldig uit mijn boxen en ook nu nemen nostalgische gevoelens zich weer meester van me.

Het conceptverhaal van de Emerald Sword-saga zal me verder worst wezen, het is nu gewoon nog steeds lekker meezingen met tracks als Warrior Of Ice, Rage Of The Winter of Land Of Immortals. Beste track is echter Lord Of The Thunder, waarbij het onmogelijk is om niet mee te zingen. De band slaagt er met Forest Of Unicorns (ik begreep deze track de eerste keer echt niet) en Legendary Tales ook nog eens in om het kampvuurgehalte hoog te krijgen. Eigenlijk staat er dan ook geen zwak nummer op dit debuut en mocht het toen al duidelijk zijn dat Rhapsody een grootse toekomst tegemoet zou gaan. Heerlijk.

Ik word hier ook nostalgisch van. Rhapsody stond al een tijdje op mijn lijstje voor een marathon, maar nu ik weet dat de reünie over een paar maanden op fietsafstand komt spelen, moet het er nu echt van komen.

Die nostalgische gevoelens komen al bij het zien van het artwork van Eric Philippe, maar ook bij het vreselijke accent van Fabio Lione en de kitscherige teksten. Ik dwaal weer helemaal af naar de tijd dat ik nog op de middelbare school zat en dit soort geweldige bombasme nog populair was. Wat een vreselijk leuk album om weer te horen. Ik houd mijn cijfer misschien nog wat laag, maar dat is omdat ik weet dat Rhapsody later nog beter is gaan spelen. Desondanks geniet ik met volle teugen van te gekke songs als Rage of the Winter, Forest Of Unicorns en Land Of Immortals. Ik zal het nog wel vaker gaan zeggen, maar hoe de band hier refreinen zingt, orkestraties inzet, is toch wel tamelijk uniek en erg typerend. Hoewel het helemaal niet metal is, zijn de strijkers van ongekend belang. Barok en metal gaan toch verdomd goed samen, maar ook de rustige fantasy/middeleeuwse passages zijn prachtig. Fuck it. Ik geef gewoon 4,5*

Rhapsody klinkt ook van mij uit als nostalgie in de oren, niet alleen ben ik opgegroeid met nummers als 'Legendary Tales' en 'Dawn of Victory' (dan wel van een ander album), het tweede genoemde nummer is ook één van de eerste metal nummers wat ik ooit beluisterd heb, en waarmee mijn kameraad mij mee geïnfecteerd heeft, dus waardoor Rhapsody één van de bands is waar ik al uren naar geluisterd heb, misschien in totaal al wel dagen, het is ook de eerste band waarvan ik een metal CD van had binnengehaald (en dat gaat allemaal over 'Dawn of Victory'.

Dus zeker een geslaagde keuze om mijn marathonsessies mee door te zetten, 'Rhapsody' staat al best hoog in mijn lijst en daarmee kan ik aansluitende nummers en albums die ik nog nooit of nauwelijks heb gehoord ook eens beluisteren..

We starten best goed met een heerlijk middeleeuws getinte album waarbij het ook bij mij meezingen was geblazen bij sommige nummers, en dat zijn toch vooral de nummers 'Warrior of the Ice', 'Rage of the Winter ' en 'Legendary Tales' waar ik al verslaafd naar heb lopen luisteren. Heerlijk debuut album al zeg ik het zelf, met een leuk typisch Rhapsody tintje er aan gebonden al zeg ik het zelf, kun je dit album niet meer van ze afpakken en weet je zeker dat deze band nog vaker gaat inslaan als een bom.

Sinds kort ben ik me weer enorm aan het verdiepen in deze band, die binnen het powermetal-genre wel zo'n beetje de vaandeldrager is. Rhapsody (wat later omgedoopt zou worden tot Rhapsody of Fire) is dan ook een ongelooflijk vette band met louter topmuzikanten.

De kern van Rhapsody bestaat ten tijden van dit geweldige debuut uit gitarist Luca Turilli en keyboard-speler Alex Staropoli: deze twee heren hebben de sound van Rhapsody bedacht, uiteengezet en geperfectioneerd tot een stijl die misschien niet al te origineel is binnen het metal-genre, maar wel uiterst goed is uitgevoerd.
Kosten noch moeite is bespaard gebleven om alleen al van dit debuut-album een knaller te maken van de eerste orde. Het knalt, is ontiegelijk melodieus, bombastisch en de invloeden uit de klassieke- en film- muziek zijn werkelijk niet van de lucht. En vooral die laatste invloeden, waar Turilli echt wel een behoorlijke stempel drukt hier qua songwriting, is overduidelijk verweven binnen de sound van Rhapsody. Op latere albums zou het zelfs allemaal nog bombastischer en theatraler worden. Turilli is dan ook vanzelfsprekend een enorme liefhebber van dit soort muziek.

Naast Turilli en Staropoli, worden de heren op dit album bijgestaan door voormalig Labyrinth-zanger Fabio Lione en drummer Daniel Carbonera. Een volwaardig bas-speler zou op dat moment nog niet zijn intrede doen, dus zijn deze partijen speciaal voor dit album ingespeeld door producer Sasha Paeth en Robert Hunecke.

Naast de muziek zou Rhapsody ook met een heus concept op de proppen komen, in de vorm van een fantasy-verhaal die begint bij dit album en eindigt bij Power of the Dragonflame. Later zouden nog meer concepten volgen, verspreid over de albums die daarna zouden komen.
Dat verhaal is natuurlijk best leuk, maar is vanzelfsprekend niet het belangrijkste element. Alles staat of valt met de muziek en deze is binnen het genre, wat ik al eerder meldde, zo'n beetje het beste wat je mag verwachten. Als je tenminste van bombastische en overweldigende melodieuze powermetal houd, compleet met orkestrale bijkomstigheden, koorzang en wat dan niet al. En zo nu en dan afgewisseld met folk- en middeleeuws-klinkende ‘tussendoortjes’ zoals in het geval van dit debuut, het wat melige “Forest of Unicorns”.

Op het debuut Legendary Tales klinkt de band behoorlijk evenwichtig, in die zin dat de combi tussen metal en klassiek ontzettend goed uitgebalanceerd is. Wat mede één van de redenen is, waarom dit album wat mij betreft al als één van de beste van de band gezien mag worden. Vanaf opvolger Symphony of Enchanted Lands zou de band hun sound verder expanderen, wat wel gevolgen heeft voor het songmateriaal. Niet dat de muziek vanaf de tweede plaat minder zou worden, maar de punch-in-your-face-stijl van het debuut zou minder zijn; nog meer zou het verhaal de nadruk op de muziek leggen, waardoor vooral de tweede plaat bijna als een metal-soundtrack voor een niet-bestaande fantasy-film beschouwd mag worden.
E.e.a. zou op het derde album Dawn of Victory weer wat bijgeschaafd worden, maar ook zou de band vanaf dat album een stuk harder en venijniger gaan klinken. Wat niet per se een minpunt is overigens.

Toch is de magie aanwezig op dit debuut, er eentje van het unieke soort. En er staan louter en alleen maar goede nummers op met als absolute uitschieters het meesterlijke “Rage of the Winter” wat een fenomenale compositie is vol fantastische overgangen, werkelijk schitterend gitaarwerk van Turilli en meeslepende zang van Lioni, die alhoewel hij met een zwaar accent zingt, toch hiermee voor de nodige charme zorgt. Alsof dat accent past bij de sfeer en de muziek en het algehele thema.
Naast “Rage of the Winter” worden de twee andere beste songs van dit album lekker voor het laatst bewaard in de vorm van de heerlijke meebruller “Lord of the Thunder” en de epische en prachtige afsluiter, namelijk het titelnummer.

De rest van de nummers doen er niet tot nauwelijks voor onder en zorgen ervoor dat Rhapsody met dit debuut een metal-klassieker heeft geschreven die ze qua productie en intensiteit met gemak zouden overtreffen op latere albums. Echter zou iets van de charme en authenticiteit van dit album moeten inleveren tegenover kracht, brutere metal-invloeden en betere producties. Wat overigens de opvolgers automatisch niet tot mindere platen maken. Integendeel: binnen de discografie van Rhapsody en later Rhapsody of Fire zou nog heel veel fraais volgen. Maar dat het niveau direct al zo hoog is op dit debuut, is natuurlijk al een klasse op zich en bewijst wat de band in huis heeft.

Een keurige 4,5 dan ook voor Legendary Tales.

Tjonge wat was ik in die jaren gek van deze band en powermetal als genre. Rhapsody kwam natuurlijk met een compleet andere benadering (voor mij althans) door de overdaad aan bombast en het overdadig toevoegen van klassieke muziek. Ik was fanatiek volger zo tot en met het album Power of the dragonflame. (Symphony of enchanted lands was de favoriet). Daarna begon het me wat teveel van hetzelfde te worden. In het hele powermetal genre in het algemeen eigenlijk. Nu ik dit album na járen weer eens luister valt het me moeilijk om het tot het einde toe uit te zitten. Ik hoor in bijna elk nummer mooie dan wel goeie passage's voorbij komen. De virtuositeit van de muzikanten staat buiten kijf en alles wordt met passie en bezieling gebracht. Echter als stijl trek ik dit amper meer. Het is me (veel) te druk allemaal. En daardoor erg vermoeiend op de één of andere manier. Kan ook zijn dat ik gewoon een ouwe lul aan het worden ben natuurlijk

Ik was ook vrij overdonderd door Legendary Tales. Ik pikte hem al snel op nadat Blind Guardian met Imaginations From The Other Side een hele nieuwe standaard voor fantasy inspired power metal schiep en het genre in de sobere jaren 90 weer nieuw leven in blies.

Tot en met Symphony II volgde ik ze erg intensief daarna werd ik er wat murw van. Ofschoon ik nog wel wat van die albums kocht. Voor de afwisseling zet ik er nog wel eens eentje op van na die eerste serie. En die vind ik ook niet slecht. Maar dat heroïsche gevoel van weleer heb ik er niet meer bij.

Wel nog steeds bij die eerste vijf schijven. Legendary Tales is zo'n album dat altijd wel een glimlach op mijn gezicht tovert. Een plaat met zeer veel karakter in it's own way.