Deer Tick - The Black Dirt Sessions (2010)

Wow, ik vond zijn vorige twee albums al erg goed, maar dit is een heus meesterwerk! Hier kom ik nog op terug.

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik vandaag dit album besproken, beluister het hier.

staan paar mooie nummers op, maar ook veel zwakke.
plus weer een paar liedjes die we ook al op eerdere platen tegenkwamen. jammer.

Onder het genot van een kopje ossenstaartsoep luister ik naar The Black Dirt Sessions van Deer Tick, terwijl de gure wind mensen buiten in de gezichten snijdt. De warme americana-klanken gaan uitstekend samen met de hete soep en de maximale verwarmingsstand. Dank aan Last.FM, dat mij – als fervent luisteraar van gelijksoortige muziek als Phosphorescent, The Tallest Man On Earth en Blitzen Trapper – op het spoor zette van deze Amerikaanse band.

Deer Tick is een in 2004 in Rhode Island opgerichte band, gevormd rondom zanger John McCauley III. Diens zagende en krakende stem gaat door merg en been en drukt een duidelijke stempel op het geluid van Deer Tick. De muziek is niet perse origineel – de vergelijking met eerder genoemde artiesten en oudere namen zoals The Band is snel gelegd – maar de emotionele zeggingskracht des te groter. En daar moet Deer Tick het ook van hebben. Goodbye, Dear Friend, met McCauley III alleen achter de piano, is daar misschien wel het beste voorbeeld van:

Deer Tick noemt op MySpace The Replacements en Dr. Dre, samen met The Band, als belangrijkste invloeden. Opvallend. Ik geloof de heren op hun woord, maar in de muziek is het niet terug te horen.

Ik luister The Black Dirt Sessions nu een dag of vijf op rij en inmiddels is het album een geduchte kanshebber in de strijd voor de plaat van 2010. Een mooie ontdekking, zo vlak voor de jaarwisseling. Veel meer zullen er in de gezelligste maand van het jaar niet meer volgen.

Stofwolk.net

Hoorde het nummer Christ Jesus doordat een leraar van me dit nummer opzette in de klas.
Ik was meteen onder de indruk van de stem van de zanger. Die rauwe, zagende stem.
Zeker wanneer richting het eind van dat nummer de laatste keer 'Christ Jesus' zingt.. Om kippevel van te krijgen.

De muziek is verder niet bijster origineel, zoals hierboven ook al vermeld, wel zit het allemaal heel goed in elkaar, zoals bijvoorbeeld de opbouw van het nummer Mange. Eerst gewoon een 'rustig' nummer en dan daarna dat exploderende einde.

Een geweldige plaat die ik nu maar eens ga bestellen net als de andere 2 Deer Tick albums.

Christ Jesus. Echt kippenvel! Krijg het niet van me af na al die jaren dat ik dit nummer ken.

Aparte ervaring om een plaat terug te horen waar je ooit helemaal vol van was en die je nu nagenoeg niks meer blijkt te doen. Het overkomt me niet vaak - eerder het tegenovergestelde: het enthousiasme van indertijd staat dan nog recht overeind - maar voor mij heeft dit album de tand des tijds bepaald niet goed doorstaan. Mooie liedjes op zich wel, maar die stem bezorgt me nu het verkeerde soort kippenvel.