Brian Wilson - Brian Wilson Reimagines Gershwin (2010)

Ik heb natuurlijk nog niets gehoord, maar ik vrees toch dat Brian Wilson nu echt te pretentieus bezig is...

In ieder geval heeft hij op z'n oude dag niet meer genoeg inspiratie om iets nieuws te schrijven, maar dat toonde hij op vorige releases ook al aan.

Volgens mij heeft het niet zo zeer met gebrek aan inspiratie te maken als wel met het feit dat hij hier door de nazaten Gershwin om gevraagd is om dit te doen. Als goed zitten er zelfs wat dingen tussen die nooit door Gershwin zijn afgemaakt en waar Wilson dus z'n ding heeft mee mogen doen.

Klopt, de erven Gershwin hebben Wilson verzocht nummers van George en Ira Gershwin te herinterpreteren en van z'n eigen "sound" te voorzien.....

Wilson en z'n band kregen exclusief de beschikking over ongeveer 150 onuitgebrachte en incomplete stukken van de gebroeders en kozen daar wat dingen uit om mee aan de slag te gaan.

Een bekend stuk als "Rhapsody In Blue" bijvoorbeeld staat te boek als een persoonlijke favoriet van Brian, hij speelt het al jaren en het heeft hem sinds z'n jeugd sterk beïnvloed.

Ik heb al diverse dingen en fragmenten van nummers gehoord, zo is één van de "nieuwe" nummers, "The Like In I Love You" al een tijdje te horen op Brian's officiële website. Qua sfeer, productie en geluid doet het denken aan het rustigere materiaal op "That Lucky Old Sun" (z'n vorige album met, op één cover na, alleen maar nieuw materiaal!), zoals "Midnight's Another Day". Andere stukken hebben wat weg van "SMiLE".

Het is nog veel te vroeg om conclusies te trekken of een oordeel te geven over deze plaat, maar wat wel al opvalt is dat Wilson goed bij stem is. Feit is dat het überhaupt een godswonder is dat deze man nog in leven is en in staat is om muziek voort te brengen. Al dan niet zelfgeschreven of bewerkt....

Ik zal de feiten even kort op tafel leggen, dat maakt mijn standpunt wellicht beter te begrijpen:



Nieuw materiaal, maar niet zonder kanttekeningen. Ten eerste gebruikt hij een co-schrijver, en ten tweede is That Lucky Old Sun een rechtstreekse kopie van wat hij 40 jaar geleden ook al deed.

What I Really Want for Christmas staat bijna volledig vol met traditionele kerstnummers.

Dan bracht hij ook nog SMiLE uit, weer geen nieuw werk.

Gettin' in Over My Head ken ik niet, maar afgaande op Wikipedia: ''It was recorded over several years and, making use of many previously written songs never before released.''

Gaan we nog even verder: Pet Sounds Live.

Zelfs op Imagination staan drieënhalve 'oude' nummers.

Orange Crate Art is in feite puur een Van Dyke Parks album. Wilson heeft er nog geen noot van geschreven.

En tot slot had Wilson ook op zijn debuutalbum met twee co-schrijvers te maken.

En nu komt hij dus wéér niet met nieuw, eigen werk. Of het hem nou gevraagd is of niet, het past geheel in de lijn van Wilson's solo carrière. Als ik de solo carrière van Wilson bekijk kan ik moeilijk zeggen dat hij bomvol inspiratie zit. Hij is een nogal overschat figuur geworden de laatste jaren. Voor de goede orde: daarmee wil ik niet per se zeggen dat zijn solowerk allemaal slecht is.

Dat is waar, hij is er door omstandigheden eigenlijk ook veel te laat mee begonnen. Z'n eerste solo plaat verscheen pas in 1988. En toen was er van de "echte" Wilson zoals we die kennen van z'n jaren '60 werk al weinig meer over.

Buiten dat heeft hij continu met andere mensen samen gewerkt aan nummers, dat was al zo op "Pet Sounds" (met tekstschrijver Tony Asher), en zelfs in de jaren daarvoor (met Mike Love meestal, maar ook Gary Usher) en ook op "Smile/SMiLE" (Van Dyke Parks). Hij produceerde wel alles zelf en schreef alle arrangementen, werkte alles tot in detail uit, hij werd niet voor niets ooit door iemand als Sir George Martin een "one man Beatles" genoemd.


Z'n solo werk haalt het in de verste verte niet bij z'n werk voor the Beach Boys, dat is duidelijk, maar dat is niet eens zo gek gezien wat de man is aangedaan en wat hij zichzelf aangedaan heeft door de jaren heen. Hij heeft een fikse mentale opdoffer gehad, en die heeft zeker ook jarenlang z'n productiviteit aangetast.

"That Lucky Old Sun" beschouw ik als z'n sterkste solo album, dat het "retro" klinkt en die typische Wilson sound heeft is geen verrassing, wat verwacht je anders van de man? Een hip hop nummer heeft hij al eens gemaakt ("Smart Girls") en dat was geen succes... Daarnaast is het een ode aan het Californië van z'n jeugd en was het de bedoeling de plaat "vertrouwd" te laten klinken.

Maar om hem daarom een "overschat figuur" te noemen, gaat wel erg ver vind ik. Het neemt niets weg van wat hij voor de muziekwereld betekend heeft en al het moois dat hij ons voorgeschoteld heeft. Of het je allemaal aanspreekt is een ander verhaal, gebaseerd op smaak.

Wat "Brian Wilson Reimagines Gershwin" ook brengt, Wilson blijft een invloedrijk en zo nu en dan baanbrekend songschrijver/producer.

Gisteren voor het eerst beluisterd.
Brian blijft dicht kwa tempi bij de orginele.
Ik vind het altijd behoorlijk wennen om typische vrouwen nummers als Summertime en I loves you Porgy door een mannenstem te beluisteren.
I ´got plenty o nuttin geheel in strumentaal vind ik ook niet zo geslaagd, de zang geeft hier normaal een bepaalde swing.
Het is wel heel liefdevol gedaan.
Stem volgt

Gisteren in huis gehaald en nu een keer beluisterd. Het is allemaal mooi, maar het haalt het niet bij That Lucky Old Sun (die ik echt prachtig vind) en uiteraard Smile. Een beoordeling volgt later nog wel.

Beluisterd zonder al te veel informatie vooraf; mooi opgenomen, Brian is goed bij stem, leuke arrangementen.
Het is niet hoogdravend, maar een aangename plaat om op te zetten!

Of mr. Wilson nu wel of niet verantwoordelijk voor de composities op dit album en de andere albums die de afgelopen jaren zijn verschenen, vind ik het veels te ver gaan om hem inspiratieloos te noemen. Door feit dat hij nog steeds met regelmaat platen uitbrengt kan ook het tegenovergestelde worden beweert. Dat de kwaliteit niet kan tippen aan zijn beste composities is een waarneming waar ik me volledig bij aansluit, maar ook iets dat niet echt verrassend is gezien de levensloop van de man.

Met betrekking tot deze plaat sluit ik mee aan bij de voorgaande berichten; Wilson heeft het werk van Gershwin in een lekker zomers jasje gestoken met de typische sound die we van hem gewend zijn. Vocaal is het allemaal prima in orde en ik denk dat dit voor de Gershwin-liefhebbers best een leuke tribute is. Gewoon een degelijk plaatje dat wat mij betreft 3.5 * waard is.

Erg mooie plaat van Brian! Op iTunes kan je dit extra nummer ook nog krijgen: Let's Call the Whole Thing Off, is ook een leuk liedje en kom je toch nog boven de 40 minuten uit. Er zou ook nog een plaat van Brian komen met Classic Disney songs (deal van 2 albums bij Disney Records). Dus de negatievelingen kunnen definitief afhaken; weer geen zelfgeschreven nummers.... .......ik zet bovenstaande plaat nog eens lekker op ......

Ik vind 'm wel wat gezapig. Er zijn talloze betere versies van Gershwin's materiaal waar deze niet bij in de buurt komt. Zo op de achtergrond 's avonds laat doet 'ie het wel aardig. Vocaal inderdaad niet onaardig, maar het is niet meer wat het geweest is.

Gisteren speelde Brian Wilson deze plaat integraal in Paradiso. Live pakt het allemaal net wat meer dan op de plaat. Maar het contrast met het Beach Boys werk dat na de pauze volgde was enorm.

Sluit ik mij helemaal bij aan! Vooral They Can Take That Away From Me, I Got Rythm en Nothing But Love sprongen er wat mij betreft uit.