Alan Pownall - True Love Stories (2010)

Breezy, dat is het eerste woord dat me te binnen schiet wanneer ik Alan hoor. Het tweede woord is eigenlijk een naam, Jack, als in Jack Johnson.

De liedjes van Alan doen erg aan Jack denken, spaarzame begeleiding en je hoort de branding en het knapperen van het kampvuur. Maar waar Jack in staat is om zijn liedjes nog iets van scherpte mee te geven in de arrangementen en in de teksten - en die houden al niet over - lijkt Alan dat niet te lukken. En zonder net dat beetje extra blijft er niet zo heel veel over. Breezy dus. Zijn liedjes zijn zo licht als een veer op een wolk. Beklijven niet. Slecht is het ook allemaal niet - ik ben van mening dat wanneer iemand in staat is om iets creatiefs toe te voegen aan de wereld, dat hij daar trots op mag zijn, dus Alan mag trots zijn op wat hij gepresteerd heeft - maar het trekt aan me voorbij zonder dat er iets gebeurt.

Wellicht maakt Alan een groei door en zijn z'n komende platen wat stormgevoeliger. Hij is vrienden met een deel van Mumford and Sons dus wie weet vindt er wat wederzijdse inspiratie plaats.