Mannie Fresh - Return of the Ballin' (2009)

Like a Boss en Drought zijn wel hard, waarom is dit album zo aan ieders aandacht ontsnapt (inclusief de mijne)? Chubby Boy klinkt als een sterk label bovendien.

Ja, dit album is echt ergens ver onder iedereens radar uitgebracht. Begrijp het zelf ook niet helemaal. Vooral Like a Boss vind ik hard, maar de rest vond ik niet echt bijzonder, meen ik me te herinneren.

Een goeie dertien jaar later eindelijk dit album eens goed van a tot z beluisterd, en dat valt me niet meer. Het album begint wel tof, ja, al mis ik eerlijk gezegd ook bij die nummers de klassieke Mannie Fresh-sound. Dat blijft toch gek: rond de eeuwwisseling maakte hij voor Ca$h Money zó veel goeie bangers, waarom heeft hij dat geluid nooit meer kunnen evenaren? Doet me denken aan voetballers die op hun twintigste pieken en dan op hun zesentwintigste ineens veel slechter zijn dan aan het begin, denk aan Ricardo van Rijn of Urby Emanuelsson.
Wat betreft deze plaat: tja, ik vind Mannie een zeer sympathieke artiest, maar dit is natuurlijk niet zoveel. Hij is geen goeie rapper (ik gok dat-ie het daar zelf ook mee eens is), en hoewel hij iets bijna vrolijks uitstraalt, ook in deze rijms over seks en uitgaan en zijn kwaliteiten als producers, klinkt het allemaal best wel vlak. De producties komen ook niet écht tot leven. Paar aardige gastartiesten, maar vooral veel middelmaat. Waarom werkte hij hier zoveel samen met de niksige Russell Lee? Van hem hebben we na dit project ook helemaal niks meer vernomen.