Forcefield - The Talisman (1988)

Jan Akkerman was hier gitarist bij, als ik me niet vergis.

Je vergist je niet, al deed ook ene Ray Fenwick mee. En Cozy Powell was drummer. Alleen al de combinatie JA en CP maakt het de moeite waard de CD eens te proberen.
Wat zou het toch leuk zijn als Akkerman een behoorlijke zanger zocht - Doogie White bijvoorbeeld, een paar fijne riffs bedacht, aldus een paar (zeg vijf) fijne ouderwetse blues/hardrocknummers in elkaar draaide en die als basis gebruikte om een hele CD loos te gaan ....
Als je me vraagt wie ik hoger waardeer, Akkerman of Blackmore, schiet me dan maar dood. Het verschil is dat de laatste liedjes speelt en de eerste eigenlijk alleen maar solo's.
Tony Martin is de zwakke schakel op deze CD. Zijn zoetsappige zang ruineert eigenlijk the Kinks cover Tired of waiting for you. Vergelijk het oprechte, verdrietige, melancholieke stemgeluid van Ray Davies.
En ik mis riffs.
Oh, en Black Night en Strange Kind of Woman zijn lamlendig.

Tony Martin in bloedvorm. Vooral de uithalen in "I Lose Again". Wat een emotie!

Een band met Jan Akkerman, Cozy Powell en Tony Martin..... Op voorhand lijkt een band met daarin deze muzikanten een garantie voor goede muziek. Helaas blijkt de som der delen lager uit te vallen......

Met name Jan Akkerman speelt inspiratieloos (zijn gitaargeluid is ook matig) maar ook Cozy Powell lijkt niet uit de voeten te kunnen met het songmateriaal. Tony Martin zingt verdienstelijk maar komt niet in de buurt van zijn performance met Black Sabbath. Het gros van de nummers klinkt gezapig en veel te braaf. Uitzonderingen zijn wat mij betreft Year Of The Dragon en de afsluiter The Mercenary. Nou vooruit, de cover Carry is ook verdienstelijk gedaan.

De wat oudere berichten t.a.v. de wat zwakke zang van Martin begrijp ik niet zo. Niet dat de beste man een wereldprestatie levert op dit schijfje, maar hij kwijt zich wat mij betreft goed van zijn taak. Dat hij niet zijn niveau aantikt van zijn werk met Black Sabbath zal ook met het songmateriaal te maken hebben. Forcefield is immers niet de geschiedenis ingegaan als een baanbrekende hardrock band. Bij Sabbath was het songmateriaal heavier en dat vroeg ook om een dito benadering. In mijn beleving leverde Martin in die setting een uitstekende prestatie. Forcefield is degelijk, weinig avontuurlijk en ruig is het nergens. Desalniettemin doet Tony het goed, als ik Good Is Good of Heartache beluister snap ik niet zozeer de kritiek op man's vocale kunnen.
De vele, wat flauwe covers doen dit plaatje een beetje de das om. Een voldoende weet men er nog wel uit te slepen, Year Of The Dragon - de jaren 80 zijn alom aanwezig in dit nummer en dat heeft zijn charme - is prima. Het vlotte Good Is Good en het bluesy I Lose Again tillen de schijf net boven de grijze middelmaat. Kortom; je hebt niets gemist als je Talisman niet in je collectie hebt staan, maar de plaat heeft zijn momenten. En Akkerman; de man speelt in dienst van het collectief maar weet niet zijn stempel te drukken als weergaloos gitarist, ik stoor mij daar echter ook niet aan.