Rhapsody - Power of the Dragonflame (2002)

Erg goede plaat, geef 5*

rhapsody is gewoon geweldig!!!!

Tja,, k heb die tijd wel gehad... Ohh krijg koppijn...

Ik vind Symphiny of enchanted lands nog steeds een wereld plaat, daarna hebben ze me echter nooit mee kunnen overtuigen. Het was voor mij daarna allemaal een beet [i[te[/i]. Nadat ik die hele zielige video clip van ze zag met die twee zwaardvechten helden voor dat kasteel, was het Rhapsody verhaal voor mij helemaal over.

De video's zijn gewoon crap. Wat je bedoelt zal wel Holy Thunderforce zijn, eigenlijk valt het nog wel mee. De clips van Wisdom of the Kings en Power of the Dragonflame zijn echt niks. Het hele verhaal achter de albums is verwerkt in zo'n kinderachtig verhaal over zo'n kinderen, die nogal op olaf hayer lijken gaan dan zo'n dikzak in elkaar slaan voor een steen. heel wazig.

Geweldige plaat! Beste van Rhapsody.

Ja, je bent ook al weer 18....

Hahaha @ Mad Dog.. inderdaad..

Zelf kom ik ook uit 1989, maar moet toch ook zeggen dat ik een periode had dat ik ineens metal ging luisteren, waaronder ook power metal en dat ik toen wel echt een paar weken, laat staan maanden, in de ban was van Rhapsody, op een gegeven moment toch teruggekeerd naar de rustige muziek (singer-songwriters) daar lag m'n liefde voor muziek toch meer..

Ondanks alles vind ik Rhapsody instrumentaal nog steeds geweldig, ik vind dit album ook gewoon goed, je moet niet te veel bij het verhaal nadenken en het ook niet te serieus nemen, want op den duur denk je echt "waar slaat dit nou op?" maar je gewoon mee laten voeren met de muziek en er niet teveel bij stilstaan waar het nou eigenlijk over gaat, dan is het allemaal wel mooi. In mijn ogen dan.

Moet nodig weer eens wat van hun gaan draaien, wilde ooit nog de cd kopen, uiteindelijk kon ik 'Power of the dragonflame' niet zo snel vinden en dus nooit gekocht.. Niet bepaald spijt van, al heb ik eigenlijk nog helemaal geen metalcd's gekocht.. op Queensrÿche na (dat valt toch ook in die categorie?van metal dan hè, absoluut geen powermetal). Kan opzich wel wat ruigers in m'n cd-collectie gebruiken.. Het ruigste wat ik er tot nu toe in heb staan is S.O.A.D en jaja.. 'Papa roach' haha (zeg maar niks, maar ik vind het stiekem best nog wel leuk)

Yeah, deze plaat is echt heftig. Het concept doet me dus echt niks meer. Dat wat hierna kwam kon me wat meer boeien. maar de muziek op deze is echt goed. Er zit wel een kleine misser in als When Demons Awake, maar wat dan nog. De eerste drie (echte) nummers zijn van de bovenste plank. De bombast op Knightrider of Doom en het folklorische van March of the Swordmaster. Heerlijk album. 5*

De enige cd die ik heb van deze band en bij toeval gekregen. Eigenlijk, eerder een foutje. Ik had een andere cd gekozen als welkomsgeschenk bij een jaarabonnement op een metalblaadje wat bij Plato gratis op te halen is. En toen ontving ik dus deze cd....

Ik heb m eerst ingesealed gelaten om hem terug te sturen. Wat later toch maar geopend en ben hem gaan luisteren. En dat was zeker geen verkeerde keuze. Een erg lekker in het gehoor liggende cd. Draken, ridders, heroïsche gevechten... ja, erg leuk.
Alleen heb ik verder niks van deze band (die nog niet zo lang geleden haar naam moest veranderen omdat er een andere band precies dezelfde naam heeft ofzo).

mijn favoriet van rhapsody. het kent geen inzakking en keer op keer word ik weer weggeblazen door de prachtige composities.
rhapsody heeft een karakteristiek geluid maar ieder nummer behoudt toch zijn identiteit en de combinatie van power metal en klassieke muziek is bijzonder subtiel en doet de muziek volledig en volwassen klinken. hiernaast zijn de muzikanten, inclusief de zanger, hun instrument meer dan meester en wordt dit ten volle benut. naast dus de prachtige composities.
tekstueel, in combinatie met de klassieke elementen in de muziek, is er op het gevoel ingespeeld en de tekst echt te volgen valt niet mee. je hebt echter wel het idee dat je in een andere wereld zit en heftige dingen mee maakt.
de volle vijf wat mij betreft.

Hij is net niet zo goed als de voorganger, maar er staan genoeg sterke nummers op. Pride of the Tyrant is wellicht mijn favoriet. Volgens mij was March of the Swordmaster op een traditional gebaseerd, maar ik weet niet meer hoe of wat. Het eindnummer is goed, maar er wordt vind ik wat te veel in gepraat.

Ik ken Rhapsody al jaren. Dawn Of Victory behoorde tot de eerste cd's die ik kocht, maar toch heb ik hun oeuvre nooit doorgespit. Nu is Power Of The Dragonflame de plaat waar ik vooraf mijn geld op ingezet had. Dat blijkt terecht te zijn, maar ik hoop dat de band me nog weet te verrassen.

Dit album is wel de plaat waar al het goede van Rhapsody op samenkomt. Het is barok, het is episch. Er zitten elementen in van gothic rock dat in die dagen populair was. Lione zit soms tegen het grunten aan, maar wat het belangrijkst is, is dat alle nummers te gek zijn. Knightrider of Doom is toch wel het beste nummer dat deze Italianen geschreven hebben. Dat de melodie terugkeert in When Demons Awake in net een wat andere gedaante klinkt op voorhand misschien goedkoop, maar ik vind het een briljante zet.

Dit album is superdynamisch. Er is veel afwisseling tussen de snelle stukken en de vrolijke middeleeuwse muziek (en alles wat daar tussen zit). De keyboards krijgen veel aandacht, maar ik smul ook van de koortjes en hun machtige Latijnse teksten. Dit album is zo virtuoos dat ik vergeet hoe (leuk) slecht de teksten zijn. En ondanks dat het zo verdomde goed in elkaar steekt, blijven het redelijk goed behapbare songs. Alleen Gargoyles, Angels of Darkness vergt echt een flinke investering van je tijd en aandacht, maar het is een weergaloos stuk. De enige smet is de narrator. Geen reden om de waardering te verlagen, maar laat Christopher Lee maar komen.


Tussenstand:
1. Power of the Dragonflame
2. Dawn Of Victory
3. Legendary Tales
4. Symphony Of Enchanted Lands
5. Rain Of A Thousand Flames

Het einde van de Emerald Sword Saga en tevens ook het beste Rhapsody album dat de band tot die tijd toe had uitgebracht. Iedere song is een ware hit. Iedere. Song. Knightrider Of Doom is een supervette opener, The March Of The Swordmaster is onmogelijk niet mee te zingen, When Demons Awake gooit een screamende Lione in de strijd, Agony Is My Name is ultiem heroisch, Lamento Eroico is een van de mooiste ballads van de band en het afsluitende Gargoyles, Angels of Darkness gooit alle registers open met Spaanse gitaren, koorzang, teksten over draken, gargoyles, monsterlijke slangen, magie en zwaarden (etc. etc.) en een Lione die werkelijk alles geeft.

Er is maar een Rhapsody. Of nou ja, toentertijd nog wel, nu niet meer. Ik bedoel meer dat er geen enkele symfonische powermetalband is die dit ooit heeft overtroffen.

Voorlopige tussenstand:
1. Power Of The Dragonflame
2. Dawn Of Victory
3. Symphony Of Enchanted Lands
4. Legendary Tales
5. Rain Of A Thousand Flames

Ik dacht altijd dat het aan mij lag dat nou net dit album mijn favoriet van Rhapsody is. Het was namelijk dit album, in de begindagen van mijn metalliefhebberij, dat me met deze band liet kennismaken. En dit bijzondere Italiaanse gezelschap behoort al die negen jaren als een van de weinige bands tot mijn allergrootste favorieten.

Grappig om te lezen dat de twee bovenstaande reacties mijn vermoeden toch lijken te ontkrachten. De eerste drie nummers en de afsluiter steken er bovenuit, maar ik vind het nog steeds een uur lang pure klasse.

Ok, ik ben omver geblazen door deze geweldige plaat van Rhapsody, en hoewel 'Dawn of Victory' mij omver geblazen heeft en het qua nostalgie wint is 'Power of the Dragonflame' toch echt wel een tikkeltje beter. De productie is erg fijn, alles klinkt erg gelikt aan elkaar en ook dit album knalt keihard door je speaker set vanaf minuut één en wist me ook zeker te overtuigen.

Toch laat Rhapsody hier maar weer eens zien waarom ik deze band nu al vanaf het eerste moment heb gewaardeerd, en ook 'Power of the Dragonflame' laat maar gewoon merken dat ik een fan kan zijn van het album en de band met geweldige riffs en gitaarsolo's , leuke middeleeuwse effecten en daarmee onder andere leuke fluitstukken en wederom een fantastische verteller die de zang gewoon goed onderbouwend weet te beheersen.

Het album begint ijzersterk met 'Knightrider of Doom' die kneitertje hard door je speakers heen suist waarna 'Power of the Dragonflame' deze melodieën eigenlijk een beetje weet af te maken en als titelsong ook erg sterk in zijn schoenen staat. 'Steelgods of the Last Apocalypse' is ook een heerlijke schouwspel om naar te luisteren waarna 'Gargoyles, Angels of Darkness' het goed weet af te sluiten met zijn 19 minuten durende speeltijd, waarin midtempo en keiharde riffs uitstekend gevormd worden. Ja, dit album wist mij te overtuigen er meer van de genieten dan het album hiervoor, en staat net wat sterker in zijn schoenen.

Voorlopige tussenstand:
01. Power of the Dragonflame
02. Dawn of Victory
03. Legendary Tales
04. Symphony of Enchanted Lands

Het beste wordt meestal voor het laatst bewaard. Daar moeten de heren van Rhapsody zich zeker van bewust zijn geweest wanneer uiteindelijk in 2002 het slot-album van het concept-verhaal rond The Emerald Sword die, geïntroduceerd in Legendary Tales uit 1997, uitgebracht wordt in de vorm van Power of the Dragonflame. En wat een slot mag het zijn!!

Drie albums en een EP zijn er voor nodig om toe te werken naar de slotfase van het verhaal die uiteengezet wordt in een ruim een uur durend, waanzinnig explosief powermetal-album, zoals alleen Rhapsody deze kan maken.

Qua intensiteit en energie weten ze zelfs alle voorgaande albums te overtreffen, want er staan louter knallers op Power of the Dragonflame. Compositorisch zitten de nummers stuk voor stuk fantastisch in elkaar, klinken zeer toegankelijk en worden er geen onnodige omwegen genomen binnen de muziek om naar een beukend resultaat toe te werken. Iets waar sommige nummers op voorgaande albums zo nu en dan nog een beetje last van hadden.

Power of the Dragonflame is gewoon knallen. Alles doet er toe: de geweldige coupletten, de uitzinnige refreinen en alle instrumenten zijn waanzinnig goed op elkaar afgestemd. Het is werkelijk één groot feest van begin tot eind!
Er staat werkelijk geen enkel zwak nummer op dit album en het heeft ook geen zin om er favorieten uit te halen: alle nummers staan als een huis!

Toch probeer ik het. Verrassingen zijn er namelijk nog wel, zoals het brute en gemene "When Demons Awake" waarop zanger Fabio Lioni, naast de muziek, gemener en intenser klinkt dan ooit en tevens wil ik nog even stil staan bij het nummer "Iamento Eroico", een volledig in het Italiaans gezongen powerballad die behoorlijk wat kippenvel weet op te wekken.
Verder zijn een aantal van de traditionele meebrullers zoals "Knightrider of Doom" en het titelnummer nog intenser en vetter dan ooit en slotstuk "Gargoyles, Angels of Darkness" is het tot dan toe langste en meest indringende, meeslepende Rhapsody-nummer die een album zal sieren.

Kortom: Power of the Dragonflame is een daverend slot-akkoord op de The Emerald Sword-saga en tevens het beste Rhapsody-album tot dan toe. Het cijfer moge dus duidelijk zijn. Topklasse!!

Momenteel weer even lekker in een symphonic metal fase en dan mag dit album niet ontbreken. Het is intens, maar hier krijg ik toch zo'n zin om die ene scene uit de musical Hair te imiteren: wild dansen op de tafel en zwieren aan de lampen.

Laat ik het maar niet doen. Inmiddels te oud voor dat soort gekkigheid en alleen al het draaien van dit soort albums zorgt al voor enorm opgetrokken wenkbrauwen van mijn eega met de toevoeging of 'die takkeherrie uitmag'

Maar man, man, man dit is echt wel 'uit je dak gaan muziek'.