Franco Battiato - Mondi Lontanissimi (1985)

Hier een wat meer een popachtig geluid met een 80's sausje. Maar nog steeds pure klasse.

Bijzonder eigenzinnig vakmanschap wat deze man laat horen, denk dat best veel mensen hier dit moeten kunnen waarderen.

Het is zeker de moeite.

Halfje erbij voor dit weergaloze album. Hoorde het net weer eens helemaal tijdens de kreetensoep en er was eigenlijk geen enkel zwak moment te ontdekken. Lange tijd bleef ik een beetje hangen bij Risveglio Di Primavera. Een schitterend nummer dat mij deed denken aan een subtiele lenteochtend.

En dat was dus voordat ik wist wat 'primavera' betekent.

En dat vind ik best wel bijzonder maar dat terzijde.

Bovengenoemd nummer sowieso wel redelijk kapot geluisterd de afgelopen weken, maar ook als geheel blijkt het een meer dan waardige luisterervaring. Het voelt erg compleet aan met een geslaagde variatie gedurende de compacte lengte ervan.

Een ideaal album voor tijdens de soep dus.

Italiaans vind ik een mooie en fascinerende taal om naar te luisteren maar leuk zijn ook de redelijk zwaar geaccentueerde Engelse zinnetjes die hier en daar opduiken.

Te horen bijvoorbeeld op het new wave achtige Chan-son Egocentrique.

Do you smile for Arabian style
i like it

Het heeft allemaal zeker zo z'n charme.

Dit zijn de muzikale ontdekkingen die bij je blijven, mooi is dat altijd.

Dit album heb ik in 1989 Bij de beroemde boekenzaak Rizolli (ja van de beroemde filmscene met Robert de Niro en Meryl Streep uit falling in love) in New York op de kop kunnen tikken, sindsdien ligt de cd jaarlijks enkele malen in de cd lade en is het optimaal genieten geblazen.
De openingstrack goed hard draaien, in een woord Prachtig.
No time no space, ook zo'n parel, net als Il Re del mondo....

Wat heeft Franco ons veel moois nagelaten! 2021 heeft al enkele hele grote namen naar boven geroepen, naast Battiato ook Milva, beide Grand Cru artiesten, die de wereld een stuk mooier hebben achtergelaten door hun fantastische werk.

Dit blijft een muzikaal feest, geen enkel nummer dat ik over sla.
De stem van Battiato is wellicht de meest gevoelige / melancholische mannelijke zangstem in Italie.

Onvoorstelbaar dat dit de man is van het album Fetus. Hier horen we echte jaren '80-pop. Toch klinkt dit anders in mijn oren dan veel andere albums uit die tijd.

Ja, we horen die typische jaren '80 productie (wat eigenlijk best lelijk klinkt), maar de opvallende stem van Battiato plus de wederom sublieme composities en orkestrale saus zorgen ervoor dat je die productie vergeet en geeft het zelfs een fijne, vertrouwde sfeer voor deze jaren '80 tiener.

En tja, dan staat er ook nog eens dat geweldige I Treni di Tozeur op, voor mij één van de allermooiste nummers ooit.

Opvallend dat hij Il Re Del Mondo opnieuw heeft opgenomen (staat op het uit 1979 komende album L'Era del Cinghiale Bianco). Hier veel meer pop.

Beautiful album, als little recognition outside Italy
Franco was a real maestro

He most certainly was!!! The best Italian composer of his generation....

Via Later lekker hard zetten en het knalt heerlijk de speakers uit, grandioos!!!