Therion - Sitra Ahra (2010)

Ik ben heel benieuwd naar dit nieuwe album!

Ik ook, hopelijk word dit weer een prima album!

Een klein stukje (ingewikkelde?) achtergrond over Sitra Ahra. Ten tijde van Sirius B (2004) en Lemuria (2004) was het min of meer de bedoeling dat dit de eerste twee albums van een trilogie zouden worden. Met Gothic Kabbalah (2007) - wat niet het derde trilogie-album was - veranderde de hele opzet en begon Therion te spreken van een quadrilogie. Enkele nummers die al jaren klaar lagen voor het derde album van de oorspronkelijk bedoelde trilogie, verschenen al op Gothic Kabbalah, en andere van die nummers nu op Sitra Ahra. Dit is dus het einde van een vierluik (Althans, dit is hoe ik deze hele geschiedenis heb onthouden.)

Leuk detail is dat Kali Yuga III een vervolg is op Kali Yuga I en II van Lemuria. Overigens wordt Kali Yuga III al sinds eind 2007 live gespeeld.

Ik vond de laatste Therion-platen stuk voor stuk prachtig en ik kijk hier dan ook al lang naar uit. (En mijn ticket voor hun concert in Antwerpen van 1 november ligt al klaar!)

Therion heeft mij nooit teleurgesteld. Gothic Kabbalah was wat minder bombastisch en dat bleek toch een verademing. Ik ben benieuwd welke kant het nu weer opgaat. Ik las dat Thomas Vikström wat vocalen verzorgt. Lijkt mij een uitstekende keus. Leuk dat zo'n gast weer eens een echte kans krijgt.

Pff, als ze het zelf maar snappen... ik luister wel naar de muziek en die zal wel weer prima zijn

Op Therion's Myspace kan je luisteren naar de titeltrack. Klinkt erg goed, op en top Therion. En terug wat bombastischer na Gothic Kabbalah.

Therion op MySpace Music – Gratis gestreamde MP3’s, foto’s en Videoclips

Gisteren in huis gehaald. Beetje vroeg om een score op te plakken na twee keer luisteren maar het is meteen duidelijk dat Therion wel weer kwaliteit aflevert. Muzikaal ligt het niet bijster ver van Gothic Kabbalah af maar zoals al aangegeven is in interviews is het geluid inderdaad wat 'opener' en breder. Zal wel tegen een 4 aanlopen voor mij.

Ik heb het album al een aantal keer van voor tot achter kunnen beluisteren en dit is wat ik ervan vind:

* De titeltrack opent het album in de typische Therion-stijl van bombast en koorzang. Ondanks dat de groep bijna volledig uit nieuwe leden bestaat wordt het meteen duidelijk dat dit nog steeds 100% Therion is. Een veelbelovend begin.

* Kings of Edom klokt net onder de 9 minuten af en behoort tot de beste nummers op Sitra Ahra. Vooral dankzij de twee helft is dit het meest power metal-achtige nummer op de cd.

* Unguentum Sabbati werd geschreven door zanger Snowy Shaw en is één van de zwaardere nummers op het album. Vooral het refrein is hier sterk. Overigens zit in dit nummer een stukje dat bijna klakkeloos uit Phantom of the Opera werd gekopieerd. En ik hoor er ook een beetje The World Is Not Enough (van Garbage) in.

* Land of Canaan is wellicht het meest bijzondere nummer. In 10 minuten komen achtereenvolgens een 'Tibetan singing bowl', een mondharmonica, een accordeon en geneurie à la Conquest of Paradise voorbij. Heel erg over de top allemaal, maar zo mooi uitgevoerd dat ik het alleen maar als indrukwekkend kan bestempelen. Absoluut een hoogtepunt.

* Hellequin luidt een serie van kortere nummers in. Door het net niet irritante refrein, de bombastische operastemmen en de vreemde tekst ("Yes, ride a bull on Saturday night") vind ik het nogal een potsierlijk nummer. Maar toch - net zoals bij Land of Canaan - maakt Therion van de deeltjes een sterk geheel. Dit is een nummer dat ik bij iedere luisterbeurt beter vind.

* 2012 is inhoudelijk gezien een vervolg op Quetzalcoatl (van het album Lemuria). Dit zou trouwens helemaal niet uit de toon vallen op Lemuria. Typisch Therion met koorzang in het refrein.

* Cú Chulainn vond ik een van de minste nummers, vooral doordat de zang van Snowy Shaw mij hier helemaal niet bevalt. Muzikaal gezien is dit echter wel een sterk nummer en ik merk dat ik er toch begin warm voor te lopen.

* Over Kali Yuga III, The Shells Are Open en Din kan ik kort zijn: het zijn drie beknopte, minder opvallende nummers. Als ik er afzonderlijk naar luister zijn ze best goed, maar binnen de context van het album vallen ze een beetje tussen de plooien van de meer uitgesponnen nummers.

* De afsluiter, Children of the Stone: After the Inquisition, is misschien wel mijn favoriete nummer. Het is een rustig nummer, min of meer in de stijl van Wondrous World of Punt van op Sirius B, met een hoofdrol voor een kinderkoor. Vooral het einde is prachtig.

Op Sitra Ahra maakt Therion op het eerste gehoor een brug tussen het eerder progressieve down-to-earth-geluid van Gothic Kabbalah (2007) en de klassieke bombast van Sirius B en Lemuria (2004), maar toch klinkt dit enigszins als een 'nieuwe' Therion.

Doordat er vooral in de eerste helft sterke, epische nummers zitten (Kings of Edom en Land of Canaan), vond ik de tweede helft van het album (met vooral kortere nummers) aanvankelijk nogal zwak uitvallen. Maar nu ik het album al een keer of zeven heb gehoord beginnen de puzzelstukjes toch op hun plaats te vallen.

De groep heeft het aangedurfd om buiten de lijnen van metal en hun gekende geluid te kleuren en dat heeft een divers, interessant en erg goed album opgeleverd. Net zoals ik dat meemaakte bij Gothic Kabbalah, geeft Sitra Ahra echter niet meteen al haar geheimen prijs maar is er een groeimarge. Daarom nu 4* en later misschien meer.

Verhelderende review. Dank.

Het is inderdaad een album dat zich eigenlijk pas openbaart na enkele keren luisteren. De eerste twee keer dat ik Sitra Ahra op had klonk het alsof het muzikaal toch redelijk dicht bij Gothic Kabbalah blijft - maar nu ongeveer een week verder blijkt het toch weer een heel eigen identiteit te hebben. Met name 'Land of Canaan' is een nummer dat heel even nodig heeft en op het eerste gehoor misschien wat vreemd aandoet dankzij die harmonica en akkordeon - maar zich uiteindelijk toch tot één van de hoogtepunten van het album ontpopt. Verder mag ik ook de opener Sitra Ahra en afsluiter Children of Stone tot mijn favorieten rekenen.

Vind ik ook. Ik heb het album nog maar een keer of drie gehoord, maar het beviel me meteen beter dan Gothic Kabbalah, wat ik toen wat te afgelikt vond klinken, mede ook door zanger Mats Levén, die een voor mij te hoog Helloween-gehalte aan het geheel toevoegde. Ik heb toen dan ook afgehaakt, en moet toegeven dat ik dat album dan ook niet echt goed ken. Maar na deze meevaller, ga ik die toch nog maar eens bovenhalen.

Ik vind het sterk hoe ze op dit album nog meer invloeden toevoegen (power, folk, tribal, opera), waar andere bands meestal hun broek aan scheuren, en er ongeloofelijk goed mee wegkomen. Iedere avontuurlijke muziekliefhebber zou dit toch eens moeten gehoord hebben, of op zijn minst "Land of Canaan"

Mats Leven vond ik een aardige toevoeging aan Gothic Kaballah en ook aan de twee voorgangers. Snowy Shaw irriteerde me pas met zijn hele slechte powermetalpresentatie. En helaas doet hij ook nu weer mee. Ik begrijp niet wat ze zien in deze knakker.
Het allerliefst hoor ik bij Therion gewoon sopranen, tenoren en koren de vocalen verzorgen.

Tsja, ik ben momenteel Gothic Kaballah aan't beluisteren, en ik merkte meteen dat het niet van een bepaalde zanger afhangt, maar het is gewoon het geheel, de composities, de sfeer, de refreintjes .... soms lijkt het een gotische versie van Helloween, het gaat nooit wat worden met mij en dit album. Ondertussen hoor ik Tuna1613, een cover?? Neen, toch niet, maar die zanglijnen doen mij onbewust wel erg aan The Sails of Charon van de Scorpions (Taken by Force - 1978) denken... Maar dat is hier dan weer niet on-topic.

Maar vlug terug Sitra Ahra opleggen...

Als Helloween eens die gekke Deris op straat zet en een zanger zou binnenhengelen van het kaliber Leven...

Ja, ik heb me daar wel erg vergist, wat een zootje. Ik heb vanalles door elkaar verward. Het was Thomas Vikström die ik niet vond passen bij Therion, maar dat was op een video, live in Wacken (2007?). Goede zanger, maar ik vond hem te "clean", en zo de oudere songs een meer prog-power tintje geven, daarna kwam Gothic Kaballah uit, en ik dacht, ja watte, hier gaat het zoals verwacht de verkeerde kant op. Maar zoals eerder opgemerkt, ligt het niet alleen zo zeer aan de zanger(s), en het is inderdaad Snowy Shaw die er op die manier van zingen weinig van bakt. Om wat te grommen op Wacken tussen de cleanere zang van Thomas vond ik hem niet zo slecht uit de verf komen.
Met deze eerherstel dus voor Levén, en ook een beetje voor Vikström, want die komt hier nu meestal wel uit de verf, en zolang Shaw het bij wat grommen houd, gaat het ook hier best samen.

Nu ik het album enkele keren meer beluisterd heb vind ik het album in de tweede helft wel wat afzwakken, misschien wel meer de Therion van voor Gothic Kaballah, maar minder avontuurlijk dan in de eerste tracks, en als in de mooie afsluiter.

Verder zal ik me nog maar van commentaar onthouden want meestal beluister ik hem in de auto, en ik maak geen ritten van een uur, dus mijn totaalbeeld zal nog wel serieus vertekend zijn.

Ik denk dat deze Therion CD nog een beetje moet groeien. Op dit moment vind ik de CD wat te vlak en saai, maar ik hoor wel interessante details waar wellicht de klasse in is verstopt.

Erg verslavend album dit, althans voor mij. Ik vind dit veruit het beste van Therion sinds Vovin. Heel wat beter dan de voorganger Gothic Kabbalah. Waarom? Weet ik eigenlijk zelf niet. De formule van Therion is gekend, de ingredienten zijn ongeveer dezelfde. Ligt het aan de dosering van deze? Aan persoonlijke smaak? Waarschijnlijk. Maar een pareltje als Land of Canaan moet toch elke fijnproever doen watertanden.

Dit album geeft mij hetzelfde plezier als +40 jarige wat Don't Break the Oath van Mercyful Fate mij als 18 jarige bezorgde. Genieten op alle vlakken, qua composities, solo's en vocalen. Veel afwisseling, dikwijls verrassende wendingen, maar altijd met het gevoel dat het klopt. Op het eerste gehoor ook weer niet te ingewikkeld, maar bij elke draaibeurt wordt het beter, en vervelen gaat het nooit.

Ik had de nieuwe van Melechesh als mijn metal-album van 2010 verwacht, maar tot nu toe blijft het voor mij Sitra Ahra van Therion.

Vind ik nog steeds. Is wel jammer. Had nog meer in kunnen zitten.

Dit album draait nu. Na het lezen van de reacties hier na Gothic Kabbalah ook deze maar eens aangeschaft. Ik blijf het proberen. Maar of dat nu een goed idee is weet ik nog niet. Misschien is de voorganger wel het enige album van Therion dat enigszins in mijn smaak valt.

Sitra Ahra vind ik niet meteen slecht, maar pfff, al die bombast... Als ik een naam voor deze muziek moest bedenken zou dat cirque du soleil metal zijn. Slecht vind ik dat niet maar wel héél erg theatraal. En niet dat ik zelf nooit theatraal doe, maar emotioneel voel ik met deze muziek geen connectie.

Hoedanook valt de eerste luisterbeurt niet tegen. Het klinkt allemaal wel spectaculair.

Live is deze band naar mijn mening ook veel beter en mooier als op CD.....

Na een paar luisterbeurten merk ik dat het wel eens een verademing is, zo'n lekker toegankelijk album naast al die releases die pas na tientallen keren horen een beetje blijven hangen. Misschien zal ik met Sitra Ahra niet zo lang doen, maar op dit moment vind ik het zeker genietbaar.

Ik verhoog hem met een half. het goede titelnummer maakt de weg vrij voor een CD die steeds leuker wordt. Het recente optreden in Tilburg heeft daar zeker aan bijgedragen.

Zoals hier al eerder gesteld, een erg toegankelijk album, dat waarschijnlijk ook niet Therion fans aan kan spreken. Het is wat minder bombastisch dan het vorige album, Er is minder orchestratie gebruikt. Het heeft een jaren 70 sound over zich heen, wat mij persoonlijk goed kan bekoren. Dat geeft een heleboel ruimte aan de instrumentatie en zang..

De nummers zijn weer goed in elkaar geschroeft en zijn ingewikkelder dan hetgeen wat je in eerste instantie zou denken. Wat opvallend is,is dat de zang nu voor het merendeel door mannenstemmen wordt verzorg en de vrouwenstemmen iets meer op de achtergrond zitten.

Eigenlijk doet Therion een stapje terug, maar dat vind ik helemaal niet erg.

Ik ben erg teleurgesteld in Therion, een band die ik tot op heden beschouwde als een van de meest interessantste bands van het moment. Sitra Ahra is behoorlijk zwak. Het klinkt niet verkeerd, maar heeft het gewoon niet. De productie is zwak, en dat hoor je op bijvoorbeeld Kings of Edom. Ungenti Sabbati is een lekker nummer, en wellicht een van de weinige op deze plaat. Land of Canaan is een belachelijke epic met de ene tempowisseling na de andere. Zwakke plaat van Therion.

Land of Banaan vind ik fantastisch. De eerste twee minuten hadden zo op Theli kunnen staan.

Dit album heb ik nu ook beluisterd, maar vind het teveel klinken als het vorige album, daar is dit m.i teveel op voort geborduurt. Ik vind hem niet slecht, maar door gebrek aan creativiteit en vernieuwing ben ik ook niet van plan om hem origineel te gaan kopen.

Ik vind hem niet echt lijken op Gothic Kabbalah eerlijk gezegd, eerder op Sirius B/Lemuria. Maar ik begrijp wel wat je bedoeld, het voelt aan als een duffe kopie van ouder (en beter) materiaal.

Naar aanleiding van een college over Kanaän toch nog eens deze plaat opgezet, en ik heb een stuk positiever ervaren. Vooral het nummer Land of Canaan zelf kwam een stuk mooier door de bocht, en is toch niet zo slecht als ik meende. Ik ben desondanks nog steeds van mening dat de plaat na Canaan toch echt een stuk inzakt.

Mijn kennismaking met Therion was het album Gothic Kaballa, een knaller van een album. Helaas is opvolger Sithra Ahra toch van een beduidend lager niveau. Met name op het eind kakt het album genadeloos in. Desondanks zijn naar mijn mening 3,5 sterren nog steeds op z'n plaats.

Die zienswijze deel ik wel. Het leukste staat vooraan. Land Of Canaan vind ik het geinigst. Het is toch gewoon ABBA met wat gitaren en een licht occulte sfeer?
Theli is overigens mijn favoriet. Wellicht als tip voor wie eens dieper in de discografie wil duiken.