Tumi and The Volume - Pick a Dream (2010)

Pick a Dream heb ik geheel toevallig vanuit het net gevist. Ik was eigenlijk op zoek naar hun andere album, maar wat een vondst! Alsof je een euro laat vallen en een briefje van 5 op de grond vindt.
De formule is niet zo gek veel veranderd tegenover hun puike titelloze debuut: Tumi die veel te vertellen heeft en The Volume die hun instrumenten erachteraan laten scheuren. Wel is het resultaat nu wat ruiger en meer to the point. Het gezapige is er vanaf geschud.
Tumi die veel te vertellen heeft, maakt z'n zinnen weleens veel te lang, maar hij meent elk woord en dat merk je. Hij is eerder een boodschapper dan een rapper. The Volume die hun instrumenten erachteraan laten scheuren, volgen met sprekend gemak, alsof hiphop altijd al door real life instruments werd begeleid. De sound is soms jazzy, dan weer heftig, maar altijd vanuit hun Zuid-Afrikaanse background. Dit alles zorgt ervoor dat Pick a Dream een veelzijdig en compleet geheel is geworden waarop geen enkel nummer verveelt.
Tot dusver de beste hiphoprelease van 2010!

Hé, een nieuwe Tumi. Hier ga ik maar eens achter aan.

Tumi klinkt een beetje als Cymarshall Law en dat is niet al te best. Gelukkig is hij tekstueel wel wat beter, zonder echt heel goed te zijn. Laat ik het maar voorzichtig uitdrukken en zeggen dat het een rapper is met flink wat beperkingen. De muzikale omlijsting is gelukkig wel wat beter, waardoor de matige momenten van de rapper op de achtergrond worden geplaatst. Toch is het nu ook niet zo dat ik dit puur vanwege de instrumentaties wil beluisteren, zo goed zijn deze nu ook weer niet. Het is soms wat aan de voorspelbare kant, de harde producties (zoals op Asinamali) springen wel in het oor, terwijl de jazzy producties niet al te vernieuwend zijn en niet blijven hangen.

Ik vind dit heerlijk zomers. Tijdens het luisteren heb ik het gevoel op een terras aan het strand te zitten bij zonsondergang. Ik kan hier wel van genieten!