Rob Wasserman - Duets (1988)

Bassist van Lou Reed, ten tijde van New York. Hij bracht naar mijn weten twee albums uit, deze en Trios, met medewerking van artiesten van diverse pluimage. Op Duets bespeelt hij een voor die dagen ultramoderne design versterkte contrabas. Hij wordt bijgestaan door één andere artiest, die het tweede instrument en/of de zang voor zijn/haar rekening neemt. De muziek op deze cd is dientengevolge sober maar smaakvol te noemen, waarbij de medewerkenden goed uit de verf komen; eigenlijk is dat natuurlijk ook weer niet zo verwonderlijk, omdat het vaak eigen songs betreft. Het is jammer dat deze cd zo weinig bekendheid geniet. Want de meeste songs zijn echt ontzettend mooi. Ontroerend hoe Rickie Lee Jones hier zingt, en wat een vrolijk, jeugdig en onbezorgd Over The Rainbow haalt Grapelli hier uit zijn viool! Knap voor iemand die nog in de Parijse scene van vlak na WOII gespeeld heeft. En dan het ijselijke, maar loepzuivere en speelse stemgeluid van Cheryl Bentyne.
Minpuntjes zijn er natuurlijk ook: Ome Lou doet het zelden goed op cd's van anderen - zijn stijl van zingen en gitaar spelen laat zich maar moeilijk mengen. Dat mochten we bijvoorbeeld later ook horen op werk van vrouw Laurie Anderson, maar hier is zijn bijdrage zelfs een beetje overbodig, helaas.
En ik hou nu eenmaal niet zo van de Neville Brothers, dus sla ik track 1 meestal over.
Blijft over een bijzondere plaat, gemaakt vanuit een originele gedachte. De opvolger Trios bevat ook veel moois, al heeft deze wat mij betreft veruit de voorkeur.

Lang geleden dat ik dit album uit de kast heb gehaald. In de 80's befaamd vanwege de opnamekwaliteit. Album leende zich voor audio demonstraties. Aangezien ikdie in die jaren frequent bezocht...Too much. Heb het album daarom jarenlang niet aan kunnen horen. Vandaag aangenaam verrast vanwege de verzorgde nummers. Die machtig mooie bas staat centraal en de crème de la crème uit die tijd doet z'n stinkende best. Klinkt best lekker.

Heb 'em nu weer is op staan, verdient meer draaibeurten.

Mooie aanschaf in de kningloop voor €1, inderdaad erg mooi geluid op vinyl.
Het 1e nummer is dramatisch, Aaron Neville brrr, de naald voorzichtig meteen naar Ricky Lee.
Weet niet of ik deze plaat hou, prachtig gespeeld, allemaal giganten maar doet me (tot nu toe) niet zoveel.