Los Lobos - Tin Can Trust (2010)

looking forward to this one!!!!

Aha nieuw werk van Los Lobos daar zat ik al een tijdje op te wachten

geweldige titel

Can we trust it?

Ofcore we Can.

Zeer gevarieerde cd.
Typisch Los Lobos.
Burning it down is een stevig rock nummer, een zeer geschikte opener.
Eigenlijk zijn alle nummers erg sterk.
Uitschieters voor mij zijn nummer 1, 4, 5,7 en 11.
Beslist een aanrader deze cd.

Ze doen het toch weer hoor, ik begin voorzichtig op 4 * maar ik kijk toch vooral naar boven.

Mooie plaat van Los Lobos, ingetogener werk afgewisseld met intense gitaarpartijen waar het speelplezier van af spat. Vooral 'Do The Murray' is daar een goed voorbeeld van. Uitschieter is het zeven minuten durende 'West L.A. Fadeaway', aan dat nummer klopt vrijwel alles. Verder is het een onderhoudende plaat, niet wereldschokkend, maar gewoon op niveau.

3,5 sterren

Het blijft toch een speciale band, Los Lobos. Die prachtige mix van stijlen. Nu weer wat meer bluesy georienteerde songs. Niks mis mee, het blijven albums die de tand des tijds weten te doorstaan. Ook dit 'Tin Can Trust' gaat dat doen. Ik houd vooral van het melancholieke 'Jupiter Of The Moon'.

Inderdaad mooie mix van stijlen,en wederom een tijdloze topplaat!!

”Tin Can Trust” is eigenlijk het eerste volledige album dat ik van Los Lobos beluister. Uiteraard ben ik bekend met Los Lobos, zo zijn ze regelmatig te gast op het Crossroads festival van Eric Clapton. Maar zoals gezegd is dit mijn eerste albumervaring, en ik moet zeggen het bevalt me erg goed. Los Lobos waaiert heerlijk breed uit binnen het roots genre. Zo bevat ”Tin Can Trust” invloeden uit de blues, soul, americana, country, latin en tex-mex. De liedjes worden in het algemeen in het Engels gezongen, maar zo nu en dan is daar een Spaanstalig nummer. Die liedjes hebben een hele andere sfeer, maar storend vind ik het nergens. Als echte bluesliefhebber genieten de bluesy klinkende liedjes mijn voorkeur. Vooral als het tempo wat naar beneden gaat is de sfeer regelmatig broeierig en dreigend. Vooral de tegendraadse gitaarsolo's klinken fantastisch. Mijn favoriete tracks zijn: ”Jupiter of the Moon”, ”All My Bridges Burning”, ”West L.A. Fadeaway” en ”27 Spanishes”. Of ”Tin Can Trust” exemplarisch is voor de rest van het oeuvre van Los Lobos weet ik niet, maar dit album bevalt me erg goed en is zeker een aanleiding om me in de rest van Los Lobos te verdiepen.

Om je te orienteren kun je het beste deze compilatie beluisteren: Los Lobos - Just Another Band from East L.A. (1993). Ik draai deze verreweg het vaakst. Hierdoor heb ik ook erg weinig stemmen op ander Los Lobos werk. Deze compilatie voldoet gewoon en maakt de aanschaf van andere albums voor mij overbodig. Ik heb ook Kiko en La pistola y el corazon in mijn kast staan.

Los Lobos is een stel fantastische muzikanten. Persoonlijk heb ik het meeste met het album La pistola y el corazon. In mijn ogen voelen ze zich in het Spaans het meest op hun gemak en in die taal durven ze veel meer tot het gaatje te gaan dan in hun Engelse werk, vooral vocaal. Deze Tin can trust is in zoverre exemplarisch dat je net als met vele andere albums het idee hebt dat er veel meer in had gezeten.

Fijn, weer eens een aandacht voor de oude wolven. Met je opmerking over die prima compilatie ben ik het hartgrondig eens. De quote is ook raak maar ik maak ik een uitzondering voorThe Town and the City (2006) Grotestads-sociologie (L.A.) van de eerste orde. Het is wellicht een wat minder uitbundig en geaard album van Los Lobos dan gebruikelijk. Maar door de thematiek, ingehouden muzikaliteit en gesluierde productie wel heel consistent en van erg hoog niveau. Niet mijn stad, wel mijn band.