Battiato heeft iets met zeven nummers op zijn albums.
Pollution (1972), "Clic" (1974), L'era del Cinghiale Bianco (1979), Patriots (1980), La Voce del Padrone (1981), L'Arca Di Noè (1982). Allemaal albums uit een tijdperk waar hij het blijkbaar bij zeven tracks hield en ook op L'era del Cinghiale Bianco zijn dat weer schitterende juweeltjes. Waarom zou je er dan een paar teveel doen?!
De stem van Franco heeft iets troostends, zacht, maar toch dwingend om naar te luisteren ook al versta ik er geen bal van.
Ondanks dat dit album best past in de tijdgeest van die tijd klinkt het nog best fris. Battiato is gewoon meester het schrijven van goede popsongs. Zweden heeft ABBA, Italië heeft Franco Battiato.