Junkhouse - Strays (1993)
mijn stem
11 stemmen
Canada
Rock
Label: Epic
-
Jesus Sings the Blues (5:48)
-
Out of My Head (3:47)
-
Weight on Me Mama (3:56)
-
The Sky Is Falling (3:06)
-
Gimme the Love (3:03)
-
Stone Horses (4:17)
-
Praying for the Rain (3:04)
-
Big Lake (5:21)
-
This Old Man's Too Drunk to Drive (2:39)
-
No Way Out of Love (The Rounder) (4:11)
-
Big Brown Turtle (4:04)
-
This Kitchen Feels Like Home (4:00)
-
The Buffalo Skinner (4:23)
-
The Waiting (4:47)
-
Oh Linda * (6:29)
-
Sleeping in the Trees * (6:38)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur:
56:26
(1:09:33)
Links
Last.fm
0
geplaatst: 26 april 2025, 11:34 uur
Nog geen enkel bericht bij het debuut van Junkhouse, een collectief uit Canada dat drie albums heeft uitgebracht.
Wat direct opvalt aan Strays is dat de plaat ook nu uitgekomen had kunnen zijn. Niet dat muziek uit 1993 oubollig van aard is, maar dit album klinkt uiterst modern in de oren en de productie is om door een ringetje te halen.
Alternatieve rock waarbij over de schouder wordt gekeken naar andere muzikale genres. Blues, soul, folk en Americana worden in een blender gegooid en Strays komt er uit sijpelen.
Het is een aangenaam uurtje vertoeven, Wilson is een verhalenverteller en met zijn zware stem kan hij dergelijk materiaal perfect vertolken.
Strays is in mijn ogen niet zo sterk als zijn opvolger: Birthday Boy, de plaat is wat minder gevarieerd en duurt ook net even te lang. Het songmateriaal op de 2e helft weet niet de aandacht volledig vast te houden.
Desalniettemin kun je als liefhebber van alternatieve rootsrock dit schijfje gerust aanschaffen. Er valt genoeg te genieten.
Wat direct opvalt aan Strays is dat de plaat ook nu uitgekomen had kunnen zijn. Niet dat muziek uit 1993 oubollig van aard is, maar dit album klinkt uiterst modern in de oren en de productie is om door een ringetje te halen.
Alternatieve rock waarbij over de schouder wordt gekeken naar andere muzikale genres. Blues, soul, folk en Americana worden in een blender gegooid en Strays komt er uit sijpelen.
Het is een aangenaam uurtje vertoeven, Wilson is een verhalenverteller en met zijn zware stem kan hij dergelijk materiaal perfect vertolken.
Strays is in mijn ogen niet zo sterk als zijn opvolger: Birthday Boy, de plaat is wat minder gevarieerd en duurt ook net even te lang. Het songmateriaal op de 2e helft weet niet de aandacht volledig vast te houden.
Desalniettemin kun je als liefhebber van alternatieve rootsrock dit schijfje gerust aanschaffen. Er valt genoeg te genieten.
* denotes required fields.
* denotes required fields.