Goldmund - Famous Places (2010)

Beetje saai, weinig uitdagend pianospel. Achtergrondmuziek; ook prima om een dutje bij te doen.

Oordeel zelf.

3*

Vernoemd naar Herman Hesse?

Ik vind het wederom weer mooi, maar ik heb wat moeite met de synth klanken die er af en toe bij gezet zijn. Dat voegt naar mijn idee bitter weinig toe en doet eerder afbreuk aan de fijne klanken van de (prepared) piano. Zodoende vind ik 'm op dit moment een stuk minder dan zijn voorganger.

citaat van mijn vrouw: "Door die synthesizers wordt het hier en daar net iets te Enya..."

oef. dat is een raak oordeel.

Hij doet mij bijzonder weining...

Goldmund is misschien wel mijn favoriete artiest en zeker mijn meest beluisterde, maar dit album is toch wel een grote teleurstelling, terwijl ik hier reikhalzend naar heb uitgekeken. The Malady of Elegance vind ik een meesterwerk (heeft sinds 2008 mijn nr 1 positie bekleedt [maar net een paar weken terug overgenomen door craig armstrong] en daarvoor was het corduroy road) door de opbouw van het album en de samenhang, de ongrijpbaarheid van het ritme en boven alles de heerlijke analoge klank van de piano, hoewel er groot verschil zit in klank of manier van opnemen tussen de verschillende tracks (en zeker vergeleken met voorgaand werk, waar de piano vaker volledig gedempt werd gespeeld en de hamertjes haast meer geluid maakten dan de pianoklank zelf).

Helaas is dat authentieke Goldmund geluid hier beschadigd. electronische effecten waren er altijd al, maar het bleef toch op een of andere manier volledige analoog. Naar mijn smaak leken die electronische effecten dat doel juist te dienen, maar hier strooit die eerder genoemde synthesizer flink roet in het eten. Daarom heb ik er ook nog niet lang aandacht aan besteed, ik vind het gewoon in de verste verte niet in de buurt komen van de sfeer die ik proef in eerder werk. Maar ik stem nog niet, wie weet ontdek ik ook nog iets positiefs aan dit album.

Overigens: elke tip die men mij kan geven op het gebied van solo piano muziek ala goldmund, craig armstrong, gonzalez, philip glass, nils frahm of peter broderick is zeer welkom! Ik vind het, hoe simpel dan ook, de mooiste muziek die bestaat.

Een tip: Dustin O'Halloran - Piano Solos (2004)