Martina Topley-Bird - Some Place Simple (2010)

Bekende nummers in een nieuw, soberder jasje. Simpel en eenvoudig en ik weet niet zo goed wat ik er nu echt van moet vinden. Volstaan de origenele versies niet? Is dit echt een aanvulling? Martina weet er hoe dan ook een compleet nieuw sfeertje mee te scheppen; dat is een ding dat zeker is.
Maar ergens voel ik ietwat afstand. Mis ik iets terwijl ze op dit album soms wat aan Sia doet denken die ik juist erg waardeer.
Ik geef voorlopig nog even de voorkeur aan de vorige twee albums waar de originele versies op terug te vinden zijn.

Grappig, ik was dus niet zo erg weg van Martina en heb haar met dit album met nieuwe versies helemaal herontdekt. Ik ga nu ook maar haar vorige albums herbeluisteren.

Aardig album waar een aantal nummers goed uitvallen. Zijn ook wat nummers bij waarvan ik denk.. daar had je beter niet aan kunnen zitten.

Een nieuw album... alleen dan wel met 3 dezelfde track op een andere manier... apart zullen we maar zeggen! Eens kijken of ze mij alsnog zo enthousiast weet te maken als over The Blue God!

Mevrouw Topley Bird kwam ooit onder mijn aandacht dankzij medewerking van Mark Lanegan en Josh Homme op het nummer Need One van haar album Quixotic uit 2003. Maar misschien is ze bekender van haar werk met Tricky en Massive Attack. Haar tweede soloplaat uit 2008 genaamd The Blue God was ook erg fijn en niet overdadig druk geproduceerd; doch redelijk vol gestopt met samples. Daarom is er nu wellicht de nieuwe plaat Some Place Simple. Hierop worden naast vier nieuwe liedjes de nummers van haar eerste twee albums in een sober jasje gestoken. Haar minder is meer benadering van de nummers zorgt ervoor dat de luisteraar als onder een betovering blijft luisteren en wordt meegevoerd door haar magische stem. Het resultaat is haar beste, meest uitgesproken en eigen album tot nu toe; warm, intiem en een waar kunstwerk in stille gelaagdheid en subtiliteit.

Ik ken haar dan weer van haar medewerking op het album Demon Days van de Gorillaz.

als ik een live-album hoor denk ik vaak, hmm, doe mij t orgineel maar. niet omdat t orgineel heilig is, maar omdat het vaak bijna hetzelfde is + gejuich en applaus waar ik niet op zit te wachten.

remix-albums zijn vaak weer wat saai, er is een draai aan gegeven die soms wel aardig is maar meestal gewoon saai.

bij deze plaat heb ik geen van beide ervaringen! een nummer als 'sandpaper kisses' evenaart zeker het orgineel. een verademing na de hele dag u2 geluisterd te hebben (ook mooi maar wel volgeproduceerd, dit is mooi kaal)