Rhapsody - Dawn of Victory (2000)

Eén van de weinige metalbands die ik écht kan waarderen.
Misschien is de muziek soms ietwat overdreven, tegen 'gay' aan soms, dat weerhoudt me niet, vind dit een geweldig album.
Zit instrumentaal goed inelkaar en het heeft gewoon iets.

Echt een fantastische plaat, de oude Rhapsody in haar glorie. Dargor the Shadowlord is een geweldig nummer. En ook het titelnummer, met dezelfde kracht gespeeld als Emerald Sword van de voorganger. De muziek die Rhapsody maakt is uniek, en ik zou het verschrikkelijk vinden moesten de platen ontbreken in platenkast. Er is niks slechts op aan te merken. Aan de ene kant zo simpel, soms wel goedkoop. Maar aan de andere kant erg episch, en heel sfeervol. Geweldig hoe ze binnen de lyrics hun eigen fantasy verhaal vertellen. Sta je op concerten mee te roepen met namen als Arwald, Dargor, Airin, Aresius of Akron... 5*!!!

Wellicht mijn favoriete Rhapsody-plaat. Heerlijke Power Metal songs, zonder al te veel gepraat er tussen door. Trolls in the Dark sla ik de laatste tijd nog wel eens over, maar voor de rest prima nummers.

Drie keer raden waar ik mijn naam vandaan heb...

Mijn favoriete plaat van ze!

Ok, ik kan hier kennelijk nog alle teksten woord voor woord meezingen. Niet gek, dit album was ook de eerste Rhapsody die ik op cd in mijn bezit had en mijn cd-collectie was toen nog erg bescheiden. De videoclip van Holy Thunderforce met band bij een kasteel omgeven door amateuristische LARP'ers was echter toch wel erg stoer. Nu niet meer, maar toen heb ik de clip honderden keren opnieuw gekeken van mijn Wet & Wild videoband (tijd dat TMF nog muziek uitzond/bestond). Eigenlijk komen de spontaniteit van het debuut en de bombast van het tweede album perfect samen: de nummers zijn wederom wat compacter, maar voelen ook beter uitgewerkt. De nummers zijn wat meer gitaar-georiënteerd, de teksten worden langzaamaan iets beter (we zijn er nog niet), maar boven alles rost het geheel enorm hard.

Dawn Of Victory is een weergaloze opener, Triumph For My Magic Steel is een triomfantelijke opvolger, Holy Thunderforce is een terechte single en Trolls In The Dark heeft een fantastische gitaarmelodie. Eigenlijk valt alleen The Last Winged Unicorn's refrein wat tegen in vergelijking met de rest van het geboden materiaal, maar alsnog is het nummer verre van slecht. Afsluiter The Mighty Ride Of The Firelord voelt ondanks de lange speelduur lekker compact en goed doordacht aan. Toffe koorpartijen, over the top verteller die er weer even doorheen komt, prachtige toetsensolo etc. Het klopt gewoon allemaal fantastisch. Compleet over the top, maar daarbinnen wel power metal-perfectie.

Voorlopige tussenstand:
1. Dawn Of Victory
2. Symphony Of Enchanted Lands
3. Legendary Tales

Dit album was lang hard op weg naar 5*, maar ik merk dat songs als Dargor Shadowlord en The Bloody Rage of the Titans me daar net te weinig voor doen. Bovendien is The Last Winged Unicorn vrij saai. Verder is Dawn of Victory een geweldige plaat waar het enthousiasme van het debuut en het muzikale vakmanschap van Symphony of Enchanted Lands prachtig gecombineerd wordt. Ik houd van de felle titeltrack, de prachtige melodieën van Triumph For My Magic Steel en het toffe zangspel van The Village of Dwarves. Tijdens The Mighty Ride of the Firelord besef ik me dat ik de fluitpartijen wel een beetje gemist heb. Neemt niet weg dat deze epische kitsch bijzonder leuk is.

Tussenstand:
1. Dawn Of Victory
2. Legendary Tales
3. Symphony Of Enchanted Lands

Zo, weer even lekker terug in de fantasie wereld van Rhapsody waar Lione ons weer magnifiek door heen weet te leiden. Toch denk ik dat het nostalgie is wat mij de kippenvel laat op doen, want 'Dawn of Victory' is voor mij één van de eerste metal cd's die ik heb gekocht en die ik grijs gedraaid heb 'back in the days', dus sta er ook maar niet van te kijken als ik dit één van de beste platen van Rhapsody ga en blijf vinden, want de band heeft het bij Dawn of Victory voor mij helemaal gemaakt, en het is ook één van de eerste platen die mij in de metal muziek heeft gezogen.

Ik kan letterlijk alle teksten mee zingen en soms misschien wel schreeuwen en dat is waarschijnlijk wel het ergste bij de titeltrack waar ik helemaal mee los ga achter mijn speakerset, het nummer wat ik waarschijnlijk al het langste luister in mijn leven (samen met Amon Amarth en Iron Maiden dan wel), en wat ik natuurlijk ook één van de betere nummers van deze plaat vind.

Daarbij is 'Triumph for My Magic Steel' zeker geen zwakke volger van de ijzersterke titeltrack, die mij ook ontzettend goed wist te vermaken. Dan is de rest van het album gewoon fantastisch en natuurlijk kan 'Holy Thunderforce' ook niet ontbreken, wat op zichzelf al een gaaf nummer is. 'Trolls in the Dark' bevat gave sessies en laat ook maar weer eens horen wat de heren in huis hebben. 'Dawn of Victory' bevat alles wel erg goed, en is voor mij misschien wel het beste album van de heren maar ik denk nog steeds dat het nostalgische vermogen in dit album een sterke rol speelt.

Tussenstand:
01. Dawn of Victory
02. Legendary Tales
03. Symphony of Enchanted Lands

De ultieme, bombastische powermetal van Rhapsody gaat op hun derde langspeler nog even wat verder in die zin dat het allemaal nog heftiger en intenser klinkt dan op de vorige twee platen. De band, hier voor het eerst met Alex Holzwarth op drums, laat er dan ook geen gras over groeien en er wordt niet tot nauwelijks gas terug genomen op veel van de nummers op Dawn of Victory.

Nog steeds klinkt het ongelooflijk episch en orkestraal allemaal, echter is de recht-toe-recht-aan aanpak van het debuut weer enigszins terug. Wat zich vooral uit in de meer hardere en snellere nummers die dit album rijk is. Automatisch door die aanpak alleen al, weet dit album me wat beter te vermaken dan voorganger Symphony of Enchanted Lands, die zich vooral kenmerkt in avontuurlijke, epische hoogstandjes.

Toch zit ik qua beoordeling gelijk met Symphony...Dit komt doordat ik de composities over het algemeen op hetzelfde niveau vind zitten, ondanks dat de band zeker een paar graadjes harder klinkt dan op de voorganger. Intenser en harder is ook niet per se beter, maar dat Dawn of Victory een overtuigend album is, staat als een paal boven water.

Het probleem is dat niet elke song me persoonlijk compleet wegblaast en me in sommige coupletten en/of refreinen ook niet helemaal meekrijgt. Dit is vooral hoorbaar in nummers als "Triumph for My Magic Steel" en "The Bloody Rage of the Titans". Muzikaal is het genieten maar tijdens de zangpartijen zijn er net teveel herhalingen te bespeuren, waardoor juist deze twee tracks wat neigen te slepen.

Maar daar tegenover staan knallers die zich automatisch tot het betere werk van Rhapsody mogen beschouwen, zoals het allesverzengende titelnummer en de single "Holy Thunderforce".
Ook het imposante "Dargor, Shadowlord of the Black Mountain" is een waanzinnig nummer die zelfs in een extra lange, nog betere uitvoering als B-kant is terug te vinden op de single van Holy Thunderforce. Alleen al vanwege deze versie is het essentieel om de single van Holy Thunderforce naast het album als 'companion piece' erbij te hebben.

Tot slot wordt er wederom weer afgesloten met een episch stuk in de vorm van "The Mighty Ride of the Firelord" wat voor een overtuigend slot zorgt van een album die onder Rhapsody-fanaten als één van de besten wordt beschouwd. En ondanks dat ik iets meer bescheiden ben in mijn oordeel naar verhouding, is Dawn of Victory wederom een heel vet en indrukwekkend powermetal-album waar de heren van Rhapsody zich allesbehalve voor hoeven te schamen.
De band zal echter nog heftiger, beter en intenser voor de dag komen met i.m.o. het allerbeste album van de The Emerald Sword-saga, namelijk het slot-album Power of the Dragonflame. Overigens zal deze eerst voorafgegaan worden door de ook al niet misselijke EP Rain of a Thousand Flames.

Hat is natuurlijk wel Carmina Burana met een metalsaus, maar oh wat hou ik er van. Het is een rollercoaster van heb ik jou daar, kitscherig en over de top. Daarom niet voor iedereen geschikt, maar ik lust er wel pap van.


Zet dit op in willekeurig welke gaybar en de gays zullen gillend wegrennen