The Charlatans - Who We Touch (2010)

Nog steeds koop ik trouw alle releases van The Charlatans. Zo ook deze. Gelukkig maar, want deze had ik niet graag willen missen. Natuurlijk maakt deze band al jaren geen spraakmakende albums meer, maar Who We Touch klinkt weer ouderwets goed. Vooral bij het nummer Sincerity klinkt The Charlatans gedrevener dan ooit. Wie zich niet laat afschrikken door het rommelige begin van opener Love Is Ending staat dan ook heel wat moois te verwachten.

The Charlatans maken zo'n muziek die zowiezo geweldig klinkt, al is het nummer zelf wat zwakjes. Ik ben verliefd geworden op de kracht die het uitstraalt en die melancholie die het opwekt omdat het me doet denken aan de sound die twintig jaar geleden uit de autoradio knalde.

Mijn kennismaking met Charlatans, hun vorig album uit 2008: You Cross My Path, beviel me erg (oh, Vanity is héérlijk). Ik ging op zoek naar eerder materiaal. Zo stootte ik op hun eerste, Some Friendly. Dit pareltje smaakte erg zoet op mn tong.

Deze release interesseert me opnieuw en zal zeker vele luisterbeurtjes van mijnentwegen mogen genieten. Ik hoop dat hij even goed meevalt als de twee bovengenoemde.

.....

Was het teveel moeite een normaal bericht te posten?

Huh?! Huh?!

Ik vond het album een beetje saai.
Ik vind elk album van hun een beetje minder dan de vorige.

Het lijken wel oude mannetjes.

Okay, kan ik me iets bij indenken. Overigens ziet de zanger er nog erg jong uit voor zijn leeftijd.

Valt tegen hoor in het echt.

Grappig, juist in het echt (concert afgelopen zomer) viel me dat op.