Cobra - Warriors of the Dead (1985)

Cobra was wederom zo'n NWoBHM band die het niet lukte om door te breken naar het grote publiek. Zonde, want persoonlijk vind ik dit album erg goed. Het licht rauwe stemgeluid van zanger Paul Edmonson is erg degelijk. Hij doet me hier en daar wat denken aan Jack Russell van Great White (en dat is in dit geval een groot compliment richting Edmonson).
Daarnaast hebben ze hier ook twee gitaristen en dat werpt zijn vruchten ook op een heerlijke wijze af. De plaat staat bol van lekker gitaarwerk en hier en daar een aantal mooie solo's. Ik kan Steve Hughes en Ian Beck niet uit elkaar halen, dus ik weet niet wie wat ingespeeld heeft, maar het klinkt allemaal erg lekker. Doordat de drums van Chris Greer wat prominenter in de mix staat, valt het baswerk van Sean Parker soms wat weg tegen de achtergrond. Als je goed luistert hoor je wel degelijk dat hij wel zijn steentje bijdraagt in de ritmesectie, maar dat is niet altijd even goed te horen. Met name de bekkens van het drumstel zijn soms, zoals in bijvoorbeeld het nummer "Wildest Dreams", erg overheersend.
De productie is niet geweldig, maar ik heb ook al eens slechter gehoord binnen dit genre. Eigenlijk is het nog verrassend degelijk voor een dergelijke band. Het is niet perfect, maar als ik het nog goed meen te herinneren moest bijvoorbeeld Cloven Hoof het op hun debuut met een slechter geluid doen dan deze mannen.
Een erg tof plaatje voor de liefhebbers van old school Heavy Metal en naar mijn mening een hier erg ondergewaardeerde plaat (daar ik de eerste stemmer ben )

Mooie hint van de ene liefhebber naar een andere liefhebber van Old School Heavy Metal, wat in mijn wereld nog altijd de NWoBHM betekent. Laten we het wonderlijke wereldwijde web nog eens bedanken voor de digitale beschikbaarheid hiervan want vind zoiets maar terug.

Tweeëndertig jaar na datum van verschijnen kan ik hier best van genieten, in gedachten houdend dat het geluid van dergelijke platen vandaag de dag nogal krakkemikkig klinkt maar dat is voor mij zelden een bezwaar. Studio's, budgetten en technologie waren totaal anders dan bij de nu haast perfecte producties die je ook op een laptop kunt doen, maar ik mis dan in vele hedendaagse producties de ambachtelijke charme van de beginjaren van ons metaal.

Ik kijk naar het jaar van verschijnen en draai een knop om, het mag een beetje kraken want aalglad staat meestal vibrerend in de weg. Wat je wel krijgt, zijn aardig in elkaar zittende nummers en mooie gitaarsolo's, zolang het tempo een beetje hoger ligt. De nieuwe golf begon eind jaren zeventig en viel plat halverwege de jaren tachtig. Voor de nieuwsgierigen kan ik vermelden dat er een gigantische hoop onbekend gebleven albums beschikbaar zijn, want dat was het lot van de meeste groepen uit die stroom, behalve één die enorm internationaal succes kreeg.