Do-Ré-Mi - The Happiest Place in Town (1988)

Dankzij een uitwisselingsproject met Kowalski heb ik deze op de kop getikt. De andere van deze band (om 1 of andere reden staan ze als verschillende bands hier op MuMe) had ik al maar ik ben dus compleet voor zo ver ik weet. Het is in ieder geval een lekker plaatje soms wat gepolijster dan de eerste maar dat irriteerd zeker niet, Disneyland is op dit moment de favoriet.

Deze plaat doet weinig onder voor zijn voorganger. Alleen mist deze een man overboard . Stem van de zangeres is prettig, muziek echter veelal hetzelfde, geen uitschieter naar boven en geen uitschieter naar beneden.

Drie jaar na het bijzondere "Domestic Harmony" kwam Do-Ré-Mi met "The Happiest Place in Town", een uitstekende opvolger die duidelijk anders klinkt dan het debuut. De band is volwassener geworden en de nummers zijn beter uitgewerkt, zonder dat de eigenzinnigheid helemaal is verdwenen. Deborah Conway blijft met haar karakteristieke stem het herkenningspunt, terwijl de bas van Helen Carter opnieuw een belangrijke rol speelt. "Haunt You" is meteen een uitstekende opener, gevolgd door het speelsere "King of Moomba" en het donkerdere "Adultery". "Valentines Day" en "Take Me Anywhere" laten een toegankelijkere kant horen, terwijl "Heads Will Roll" weer wat steviger uitpakt. Do-Ré-Mi probeert gelukkig nergens een tweede "Man Overboard" te maken.

Ook de tweede helft blijft sterk. "Disneyland", "Wild and Blue" en "Desert Song" laten verschillende kanten van de band horen en het korte titelnummer zorgt voor een passend einde. Als geheel klinkt deze plaat minder grillig dan "Domestic Harmony", maar zeker niet minder overtuigend. Jammer genoeg heeft "The Happiest Place in Town" in Nederland nauwelijks iets gedaan. Nog datzelfde jaar viel Do-Ré-Mi uiteen en bleef het bij twee albums. Het bijzondere debuut kreeg daardoor nooit een derde hoofdstuk, maar deze volwassen en opvallend sterke opvolger vormt voor mij een uitstekende afsluiting van een veel te kleine catalogus.