Little Walter - The Best Of (1958)

Wat is 'My Babe' toch een ontzettend fijn nummer: "When she's hot there ain't no cooling"



Normaliter geef ik altijd een symbolische score aan compilaties, nu zou ik wel meerdere redenen kunnen verzinnen waarom ik hier een oogje dichtknijp, maar één volstaat: Little Walter

Ik stond vandaag in een kringloopwinkel enorm in dubio. Het was een oude Nederlandse mono-persing uit 1964 en mijn ogen begonnen te glinsteren. Maar ze werden snel dof, want er lag wel een halve kilo stof op de plaat. Daarbij had, nadat ik de meeste stof er vanaf had geblazen, iemand een scheve schaatsspoor op tracks A1 en A2 achtergelaten en zat er ook nog een kras op A3 en A4. Om over de oppervlaktekrasjes over de gehele plaat nog maar te zwijgen: meer dan dat er sterren aan de hemel staan. Daarbij had de achterzijde ook nog eens over een verticale strook van vier centimeter langs de insteekopening bij iemand in het zwembad gelegen. Gelukkig zorgde de waterschade niet voor enige onleesbaarheid van de credits, geschreven door Studs Terkel (auteur van 'Giants Of Jazz'). Had ik daar €8,50 voor over?

Ja. Je zou zeggen dat het een krankzinnige kringloopwinkelprijs is voor die staat, maar deze lp is behoorlijk gezocht, zelfs de Nederlandse reissues zijn flink aan de prijs. Ze zijn daar toch niet helemaal Gekke Gerritjes.
Ik ben blij dat ik de lp heb meegenomen, want al moet ik 'em eerst grondig schoonmaken voordat ik het vertrouw om 'em onder mijn naald te leggen, ik luister de tracks nu via een streamingdienst en hoor de heerlijke energie en drive in Little Walters blues en zijn mondharmonica. Wil sommige blues nog wel eens stoffig overkomen, dat is hier alleen maar letterlijk in mijn groeven te vinden, zeker niet wat er uit de speakers komt.

Ik zie nu pas dat hij nooit reguliere solo-studioplaten heeft uitgebracht. Het is gebleven bij singles en compilatiealbums. En dit was de allereerste. Het is een selectie van zijn populairste singles (inclusief enkele B-sides) die zijn uitgebracht in 1952 (#2, #6, #7, #8), 1953 (#3, #5, #9, #12), 1954 (#4, #10, #11) en 1955 (#1, zijn 'signature' song).
Nu maar hopen dat mijn naald in de groef blijft zitten en er geen jump blues van gaat maken.