Small Faces - The Universal Masters Collection (1999)

The Small Faces, de super-mods uit Engeland en de evenknie van The Who, waren ook niet vies van ruige muziek. Daar zorgde Steve Marriott wel voor.
Bekende nummers zijn All Or Nothing, Hey Girl en Whatcha Gonna Do About It .

Dit album geeft een overzicht van hun stevige 60-er jaren geluid toen ze nog bij Decca zaten. Ze hebben goed geluisterd naar toenmalige rhythm&blues songs. Veel nummers met funky ritme en handgeklap zoals in Ray Charles songs.

Als je Kenney Jones hoort drummen, snap je dat Pete Townsend hem, na het overlijden van Keith Moon, graag bij The Who wilde hebben.
Een verschil met The Who: The Small Faces hadden een organist. Het geeft een karakteristiek geluid aan The Small Faces. Goed te horen in Allmost Grown.. Plum Nellie lijkt een cover van Booker T's zeer bekende gitaar/orgel instrumental "Green Onions". Een andere pittige instrumental is Grown Your Own met een expliciete rol voor het orgel. Zouden ze hier naar John Mayall hebben geluisterd die op zijn album met Eric Clapton The "Beano Album" een soortgelijk nummer speelt; een fraaie uitvoering van Ray Charles What 'd I Say.
That Man zou zomaar een oude Who compositie kunnen zijn.

De band viel uiteen in The Faces (met Rod Steward) en Steve Marriott begon Humble Pie met niemand minder dan Peter Frampton.

Bandleden:
Steve Marriott, gitaar
Ronnie "Plonk" Lane, basgitaar
Kenney Jones, drums
Jimmy Winston keyboards vervangen door Ian McLagan.

Deze CD heb ik hoofdzakelijk gekocht voor Sorry She's Mine, dat op deze compilatie niet door Steve Marriott maar volgens mij door Kenny Lynch zelf gezongen wordt en Whatcha Gonna Do About It dat hier in een afwijkende Franse e.p.-versie te horen is.
De rest had ik al op andere Small Faces albums staan: Small Faces (1988 CD-uitgave met bonus tracks) en From The Beginning (1989 CD-uitgave met bonus tracks).
Toch is het geluid hier wat beter.
De samensteller heeft hier goed zijn best gedaan, maar ik zou hier ook de klassiekers My Way Of Giving en Tell Me Have You Ever Seen Me erbij gedaan hebben, want daar was nog ruimte genoeg geweest. Hun latere Immediate-label werk is ook heel goed.
Plastic Bertrand deed in de jaren 70 een grappige Franse versie van Sha La La La Lee.

Laatst ben ik erachter gekomen dat de versie van Sorry She's Mine op deze CD van Jimmy Winston and His Reflections is. Zijn versie werd geen hit.
Ik vind zijn stem hierop wel erg donker klinken en moest eerst ook aan The Equals denken.
Winston was de eerste keyboardspeler bij The Small Faces.
Nadat hij de band verlaten had nam hij dit Kenny Lynch-nummer van het eerste Small Faces-album in 1966 voor het Decca-label als single op. Hij zingt en speelt gitaar op die versie.
Een jaar later zou hij terugkeren met Winston's Fumbs met wat psychedelischer werk.
Decca maakte ook eens een fout op een Small Faces-compilatie uit 1972. Daarop wordt What's A Matter Baby genoemd, maar als je het nummer afspeelt hoor je Little Pictures van Adam, Mike and Time (Decca, 1965).

In deze Classic - The Universal Masters Collection kwam ik nog meer van zulke foutjes tegen, bijvoorbeeld op de CD van The Style Council. Als ik het nummer Waiting afspeel vraag ik me af wie de zanger op die versie is. Het is in ieder geval niet (Small Faces-fan) Paul Weller.