Dweezil Zappa - Return of the Son Of... (2010)

De keuze van de songs bevalt me wel. Het klinkt allemaal bijzonder lekker en het valt me op dat ik me er eigenlijk helemaal niet aan erger dat het niet de "echte" Zappa is. De toegevoegde waarde is er helaas niet echt. (Ik heb toch liever een concert uit de jaren `70 van Frank en zijn band)
Wat wel opvalt is dat het allemaal wat gladder en gelikter klinkt, maar dat ligt denk ik ook aan het feit dat dit opnames zijn uit 2008/2009 en dus beter van kwaliteit dan de oude zappa opnames. De composities zijn gewoon goed en het is altijd leuk om ze weer eens in een ander jasje te horen. (Ik heb het idee dat er veel nummers wat in de lage versnelling staan)
"King Kong" is 20 minuten genieten, "Billy the Mountain" is voor mij een skip momentje. Dit plaatje is gewoon goed en heeft genoeg nieuwe invalshoeken om mij te blijven boeien.
Maar.......tsja, er blijft toch altijd een "maar" bij dit project.

Op 9 november staat Dweezil met zijn volgelingen in Hengelo en dan ga ik er voor de 2e keer in korte tijd heen, want 9 juli was hij nog in Mokum op het gospel van zijn vader te verkondigen.

Het is allemaal met erg veel respect, goede intenties, muzikaal vakmanschap en liefde gedaan, maar inderdaad...zijn volstrekt unieke vader is het allemaal net niet.

Geweldige versies alweer van deze songs , maar Pygmy Twylyte is toch wel HEEL sterk!Frank zou het niet beter kunnen...

Na het winnen van een Grammy voor ZPZ's versie van Peaches En Regalia, is Dweezil dit jaar alweer genomineerd...

Andere genomineerden zijn:



Nominees | GRAMMY.com

Goede muzikanten. Goede uitvoeringen. Weinig interpretatie, weinig nieuws. Niet zo hilarisch en meesterlijk als de vader.

Prima introductie in Zappa voor een jongere generatie. Maar spannend materiaal dat niet uit de handen van de meester zelf komt, komt toch uit andere hoeken (bijv. de 'nieuwe' ensemble modern plaat).

nou nie gaan overdrijven

wat zpz nu net mist is de invloed en meespelen van de man zelf, hoe je het went of keert, het blijft een coverband

Helemaal mee eens. Kijk eerst de ZPZ DVD, en gooi daarna The Torture Never Stops in je DVD speler. Dan zie je toch wel dat pa de set ver in de stratosfeer schiet.

Natuurlijk hebben jullie gelijk, Frank zal zijn gelijke nooit krijgen, ook niet in zijn zoon, maar ik ben het wel met area51 eens dat The Dweez in Pygmy Twylyte een verdomd sublieme gitaarsolo ten beste geeft..... "The Best Coverband You Never Heard In Your Life" derhalve.....

natuurlijk ronduit hulde voor dweezil die van redelijk goeie gitarist naar enorm goeie gitarist is gegroeid in een paar jaar, mede door het spelen/onder de knie krijgen van papas werk uiteraard, maar zoals zappa zelf speelde niemand en dat moeten we dan maar accepteren

En zo is het ook....

Ja, ik weet het, ik had genoeg Zappa in huis. Maar wat moest ik dan voor €5,38 bij cdwow? Als je 'm dan niet koopt, heb je het recht niet jezelf Zappa-fan te noemen, en dat zou ik niet over m'n hart kunnen verkrijgen.

Deze is niet zo goed als Zappa Plays Zappa. De verrassing is er natuurlijk een beetje af en de tracklist van ZPZ is ook wel om van te smullen. Gelukkig is het echter geen herhalingsoefening en voegt deze dubbelaar dus wel degelijk wat toe (voor de fan). De band speelt op en top professioneel, maar ik ben het eens wel eens met bovenstaande reacties betreffende Frank Zappa. Vooral de humor komt wat geforceerd over. Nu ben ik niet zo kinderachtig dat ik niets leuk vind dat de spot drijft met Crosby, Stills, Nash & Young, maar kom niet met variaties op al eerder gemaakte grappen (Joni Mitchell): Neil Young - Uncyclopedia, the content-free encyclopedia - uncyclopedia.wikia.com

Of hebben zij 't weer van Zappa?

Hoe dan ook zit je hier muzikaal absoluut goed. Fans weten wat ze kunnen verwachten. De solo van 'Pygmy Twylyte' vind ik ook ijzersterk. Het hoogtepunt van de plaat.

Weer eens de revue laten passeren en kan toch genieten van de songkeuzes, de geluidskwaliteit en bovenal het gitaarwerk van Dweezil. Frank was een gitaarfenomeen, maar miste nog wel eens een noot hier en daar en had op zijn zachts gezegd een wat, nouja, opmerkelijke techniek. Dweezil is technisch nog beter, al heeft hij het kunstje natuurlijk kunnen afkijken van niet de eersten de besten: Vai, Zappa sr., Van Halen.

Op de tweede cd mis je Franks vocalen en stage presence wel meer dan op de eerste cd.

het heeft even geduurd eer ik deze aan mijn collectie mocht toevoegen. Maar het klinkt als een klokje, knap gespeelde versies, mooi op elkaar afgestemd.