Dirtmusic - BKO (2010)

Leuke plaat, een samenwerking tussen Dirt Music en muzikanten uit Mali. Na een introductie tijdens een muziekfestival in de Sahara besloot men in het daaropvolgende jaar in de studio samen te gaan werken, met BKO (afkorting van Bamako, de hoofdstad van Mali) als tot gevolg.

Lekkere muziek, nog wel overheersend westers, maar met duidelijke Malinese invloeden.
Mijns inziens zeker een aanrader.

Mooie sfeervolle plaat van Eckmann van The Walkabouts.
Collisions in mijn favoriet hierop, doet zelfs aan Eels denken. Het instrumentale Niger Sundown is ook erg goed!
Ook de malineese invloeden zijn erg goed op deze cd.
Alhoewel geen slechte uitvoering maar die cover van The Velvet Underground & Nico had niet gehoeven.

Mooie luisterplaat voor later op de avond.

Spannend door de samenwerking van westerse en Malinees muzikanten. Zelf zonder meer een fan van de muziekmvanndeze Mali en zeker Tamikrest is een groep die prachtige desert blues maakt.
Naast de cd is ook een dvd bijgevoegd met wat bonus songs. De cd is trouwens mooi uitgevoerd, mooi boekwerk met veel informatie.
Een aanrader.

Dubbel bericht verwijderd.

Wat is Eckman toch een bezige bij. Naast zijn werk met The Walkabouts is de man onderdeel van talloze samenwerkingsverbanden.
De man heeft vaker een plaat uitgebracht dan ik van onderbroek wissel.
Eckman is een man die over letterlijk over grenzen heen kijkt, niet alleen woont (of woonde) hij in Slovenië, hij staat ook bekend om zijn coalitie met Malinese muzikanten en zijn samenwerking met Turkse artiesten.
Kortom, een ware wereldreiziger en niet een artiest die zich laat vastpinnen op 1 genre.

Niet alles is even sterk, als het gaat om Dirtmusic levert dit ook net te vaak wat losse onsamenhangende ideeën op.
BKO lijkt in de verste verte niet op zijn werk met The Walkabouts. Dirtmusic is veel breder van aard, hier en daar wat ambient aandoende stukken, het gebruiken van inheemse instrumenten, Afrikaanse ritmes en Malinese achtergrondzang zorgen voor een fraaie sfeer.
Wat BKO het meest onderscheidt van de overige albums van Dirtmusic is dat Eckman de grote lijnen in het oog houdt en de plaat over de hele linie broeierig klinkt.

Een topper vind ik het niet, daarvoor is het materiaal soms nog te fragmentarisch, echter de subtiele Afrikaanse klanken zorgen voor een stukje Sahara blues, zo kun je de plaat wel betitelen.
Echkman intrigeert, is voor een Amerikaan vanuit muzikaal oogpunt erg open-minded; Dirtmusic vormt een project, een potpourri aan stijlen waarin hij geen concessie hoeft te doen. Een vermakelijke schijf derhalve.