Arandel - In D (2010)

getipt door mr hawkins, waarvoor dank, echter dat dit album sowieso ooit wel eens getipt zou gaan worden is na het beluisteren bijna een gegeven.

voor liefhebbers van, wat zullen we eens noemen allemaal: holden, pantha du prince, agoria, francesco tristano.

na wat speurwerk blijkt arandel een geheimzinnige verschijning. met een track aanwezig op agoria's nieuwe, niet onaardige, balance16 lijkt het begin van een langer durend succes gestart.

arandel is een fransman met een maf masker op, live optredend vanachter een scherm. vaak heb ik kritische gevoelens bij zulke toestanden, nieuw is het ook allang niet meer in de dancewereld om geheimzinnig te doen.
het statement wat hij maakt is echter des te interessanter. arandel vind dat er teveel meuk op de markt komt, afkomstig uit standaardsamples en filters overal te krijg op het internet. daarom maakt arandel al zijn samples zelf, met zijn eigen instrumenten, of schakelt de hulp in van vrienden met hun instrumenten die hem komen helpen. de bedoeling daarvan is een eigen sound te creëren, waarbij het ook de bedoeling is om de producties in zijn geheel niet te laten leiden door standaardpatronen.

nou komt arandel daar niet helemaal mee weg, uiteindelijk valt dit album te classificeren als diepe techhouse met klassieke elementen en het experiment in de vorm van drone-achtige geluiden en een beetje ambientsfeer.

die sfeer is over de gehele plaat fris, maar de setting is tegelijk donker. veel zware strijkers en dergelijke, die vaak een compleet andere boodschap krijgen door de melodieuze basslijn die er achter zit.

de eerste tracks zijn erg dansbaar, d1 is wat mij betreft een echte hit. zeer melodieus en volgens mij een mogelijk commercieel succes. d5 staat op balance16 is minimal te noemen volgens de huidige standaard, maar dan erg diep en dreigend.
bij track 4, d7, gaat arandel de krautrocktour op, dit zou zo op holdens nieuwe dj kicks hebben gepast bij wijze van spreken. de volgende tracks (het hele midden van het album) gaan allemaal sowieso meer de diepte in met minder aanwezige ritmes en veel sfeer.
arandel sluit met d3 weer af met een dansbare plaat en een epiloog die nog even bewijst wat arandel bijzonder maakt, zijn dreigende sfeer vol oosterse en afrikaanse geluiden, bij mij in de verte denkend aan natural snow buildings.

al met al weer een gave en verrassende release uit het electronica circuit, het valt allemaal bijna niet meer bij te houden in 2010 zoveel goeds.

Nou ja, hier valt geen speld tussen te krijgen, bravo tuktak!

Mooie stuk tuktak. Leuke achtergrondinformatie; zijn muzikale inslag maakt het beluisteren van dit album een stuk interessanter.

Zeer sterk album, met veel plezier beluisterd. Wel mis ik een bepaalde thematiek of eenduidige sfeer bij dit werk. Ik kom er niet helemaal uit, soms is het ja dansen!, soms is het natuur, soms is het stad, soms klassiek, soms modern, soms bos, soms warm, soms donker. Als dat de bedoeling was, opzet geslaagd. Maar ik kan het nog niet helemaal plaatsen. Zelfs niet na de knappe beschrijving van tuktak. Zoals hij het zegt; 'de sfeer is over de gehele plaat fris, maar de setting is tegelijk donker', het is lastig ontleden bij Arandel. De kwaliteit druipt eraf, maar het kan nog niet helemaal aarden, misschien nog maar een paar keer opzetten deze week.

De opbouw van In D#7 is magisch, ik vind het telkens weer jammer dat die climax zo kort duurt.