The Butterfield Blues Band - Keep on Moving (1969)

Paul Butterfield en zijn blues band ligt in het verlengde van John Mayall's Bluesbreakers. Het geluid is wel iets anders. Butterfield gebruikt veelvuldig blazers, waarbij John Mayall vooral een goede neus had voor goede gitaristen. "Keep on Moving" vind ik niet het sterkste album van de Butterfield Blues Band. Het album begint al met een valste start met dat lullige marsmuziekje. Ik heb daarna echt moeite om in de juiste blues sfeer te komen. Daarna gaat de kwaliteit gelukkig omhoog, waarbij Butterfield de balans tussen blazers en gitaar smaakvol afwisselt. De titeltrack is mijn favoriet van "Keep on Moving", en uiteindelijk is deze plaat een ruime voldoende, maar lang niet zo sterk als bijvoorbeeld "East-West" en mijn favoriete plaat van Butterfield "The Resurrection of Pigboy Crabshaw".

De laatste van The Paul Butterfield Blues Band en het is een taaie rakker gebleken. De opener Love March is flauw en uitermate slecht gekozen om de plaat mee te starten. No Amount of Loving is sterker maar de blaasinstrumenten zijn wat mij betreft te veel in de mix geplaatst. Morning Sunrise is degelijk en is sterker dan de twee voorgaande tracks. Helaas veer ik pas bij Where Did My Baby Go weer wat op zonder dat het direct een weergaloos nummer is, het pakkende bluesy karakter houdt in ieder geval de aandacht vast.
Helaas is het hierna weer wisselvalligheid troef, ook de trage en melancholische titelsong weet bij mij niet de juiste snaar te raken. Zo vormt Keep on Moving de zwakste worp in het oeuvre van de band. Nummers voelen druk aan, teveel ideeën moeten aan een geregen worden in relatief kortdurende songs. Slecht is het zeker niet maar het verbaast mij niet dat dit de zwangenzang bleek te zijn van de band in deze samenstelling. Gelukkig bieden de voorgangers genoeg 'lekkers' om de feestdagen mee door te komen.