The Butterfield Blues Band - The Resurrection of Pigboy Crabshaw (1967)

Wederom een persoonlijk hoogtepunt uit de bluesgeschiedenis, deze plaat van The Paul Butterfield Blues Band. Los van de muziek heeft ook deze plaat een geweldige titel en hoes. Zoals wel vaker in de blues, zit hier weer een mooi verhaal achter, maar daarover later meer. Paul Butterfield is een Amerikaanse blueszanger en harmonicaspeler en heeft nog op het legendarische Woodstock festival gespeeld. Vanwege zijn fascinatie voor de blues zocht Butterfield in zijn jeugd contact met zwarte Amerikaanse bluesmuzikanten als Muddy Waters, Howlin' Wolf, Little Walter en Otis Rush.

In de beginjaren 60 richtte Butterfield zijn gelijknamige bluesband op. Op de eerste platen was een typisch Chicago bluesgeluid te horen. Op deze platen werkte Butterfield samen met de gitaristen Mike Bloomfield (lead) en Elvin Bishop (rhythm). "The Resurrection Of Pigboy Crabshaw" laat echter een ander geluid horen. Het is nog steeds onvervalste blues, maar het geluid wordt verrijkt met invloeden uit de rhythm & blues en soul. Dit komt vooral door het gebruik van een geweldige blazerssectie. De kale rauwheid is hierdoor minder, de nummers klinken warmer en het mooie harmonicaspel van Butterfield komt mijn inziens zo beter tot zijn recht.

Door het gebruik van een rijkere instrumentatie klinken de nummers voller en krijgen klassiekers als "Driftin' and Driftin'", "Born Under a Bad Sign", en "Double Trouble" een frisse klank. Het klinkt warmer, maar tegelijk ook soms dreigend, spannend en meeslepend. Ook de eigen geschreven nummers zijn van buitengewone klasse. De gehele plaat ademt dezelfde sfeer uit zonder dat het eentonig begint te klinken. Steeds net weer een ander arrangement, ritme of variatie in het gebruik van instrumenten.

Dan nu de titel. Wie is toch in godsnaam Pigboy Crabshaw? Het blijkt een bijnaam te zijn van gitarist Elvin Bishop. Speelt hij dan een hoofdrol op deze plaat? Ja en nee. Immers is het geen gitaargedreven plaat, maar is het meer het totale bandgeluid wat me aanspreekt. De term "resurrection" in de titel verwijst naar het feit dat Bishop deze plaat geen rhythm maar lead gitaar speelt. Leadgitarist Bloomfield had inmiddels de band verlaten. Bishop's gitaarspel kreeg daardoor een prominentere rol, en hij kon nu eens in de spotlight staan, aangezien deze plek eigenlijk altijd door Bloomfield werd ingenomen. Overigens speelt Bishop op deze plaat helemaal in dienst van de nummer en verzandt zijn spel niet in egotripperij. Middels mooie, maar ingetogen solo's laat Bishop horen dat hij een uitstekende gitarist is.

Deze plaat geniet wellicht geen grote bekendheid, maar dat verdient hij mijn inziens wel. Ik vind dat Butterfield voor een in die tijd originele benadering van de blues kiest. Daarnaast krijgt Elvin Bishop de waardering die hij naar mijn mening verdient met zijn "resurrection".

Da's maar de helft van het verhaal. In Butterfield's originele band was Bishop de enige gitarist. Jac Holzman ( van Elektra ) was diep onder de indruk van Butter en zijn band maar had in een andere kroeg Bloomfield aan de gang gezien. Hij bood Butter een kontrakt aan maar drong gelijk aan op uitbreiding van zijn band met Bloomers omdat hij met die kombinatie een bredere markt dacht te kunnen krijgen voor de LPs.

Toen Bloomers vertrok was Bishop dus weer de enige gitarist, vandaar "resurrection". Geen opstanding maar wederopstanding dus......

Twee jaar na het rauwe en fraaie debuut komen de heren met deze worp. De muzikale evolutie van Butterfield en zijn mannen is interessant te noemen. De songs krijgen meer lagen, klinken wat voller en dat misstaat de plaat niet. Uiteraard zijn de basis ingrediënten (zoals de alom aanwezige mondharmonica) nog aanwezig maar de arrangementen worden verrijkt met een hammondorgel, blazers en Jazzy ritmes. Daarnaast heeft de stem van Butterfield aan rijpheid gewonnen en dat alles maakt The Resurrection of Pigboy Crabshaw tot een aangename zit. De prachtige hoes en uitstekende productie maken het plaatje af, enig klein puntje van kritiek; een nummers als Driftin' and Driftin' duurt mij veel te lang. Maar dat is ook beetje spijkers zoeken op laag water, het is wederom genieten geblazen.

Ik kan bovenstaande meningen (die trouwens uitstekend zijn, dus ik zal het zelf verder kort houden) enkel onderschrijven. Deze derde van The Paul Butterfield Blues Band is nog een tikje beter dan de tweede, ondanks het vertrek van Mike Bloomfield. Of is het daar net aan te danken? Feit is dat Elvin Bishop wat meer in functie van het geheel lijkt te spelen, waardoor de ritmesectie wat meer glans kan verdienen. De blazerssectie maakt het geluid ook wat voller, dat kan ik hier ook wel appreciëren. En Butterfield lijkt op vocaal vlak ook te zijn gegroeid; zijn zanglijnen lijken net wat meer te schuren, alsof er wat zandkorrels doorheen gemalen zijn.

Vooral het heerlijk dramatisch aangezette I Pity the Fool en de bluesklassiekers Born Under a Bad Sign en Double Trouble zijn ronduit fantastisch. Alle elementen van deze band spelen hier hun opperbeste rol; beter zou het ook niet meer worden, denk ik..

Afijn, toch nog wat neergepend, zie ik! Het zal mijn enthousiasme wel zijn.

4,5 sterren

Jeetje, wat een geweldige plaat dit. Lekker vol, en een flink solerende Elvin 'Fooled Around and Fell in Love' Bishop. Een erg goed zingende Butterfield en een fantastische blazerssectie onder leiding van Sanborn.

Met name die blazerssectie vind ik erg onverwacht maar maakt deze plaat meer r&b/soul dan puur blues(rock) en juist zo'n crossover geeft de plaat kracht.