Paul Butterfield's Better Days - Better Days (1973)

Een prima plaat die oorspronkelijk als solo LP van Butterfield op de markt gebracht werd. De band die er uit voort kwam werd ( Paul )Butterfield's Better Days genoemd dus werd de CD ook maar onder die naam uitgegeven. Met de ( Paul ) Butterfield Blues Band heeft het, buiten de heilige Paultje natuurlijk, helemaal niks te maken. Ik rust mijn koffer !

De liefhebbers van dit soort roots muziek in het grensgebied tussen de blues en de olderwetse 50s R&B kan ik ook It All Comes Back het vervolg op deze plaat aanraden. Er is ook nog een Japanse CD release met geweldige live opnames die af en toe nog wel eens op evilBay opduikt........

Net gelezen op de site van Bol.com dat er een twofer verschijnt op 30.04.2012 waarop Better Days gekoppeld wordt met It All Comes Back. Ik denk dat ik die maar ga bestellen.

Daar ga je vast geen spijt van krijgen..... zijn beide prima albums !

Ook de eerste in deze samenstelling is een aardige plaat. Paul dreef in deze periode wat verder weg van zijn vertolking van de 'Chicago blues'. Wat minder rauw hoewel de mondharmonica nog alom aanwezig is.
De zang van Butterfield is als altijd heerlijk, de man pinde zich niet alleen vast op de blues maar hij kon ook heel soulvol uit de hoek komen, getuige een nummer als Please Send Me Someone to Love, dit nummer in 1950 door Percy Mayfield geschreven en uitgevoerd, wordt door Paul op bijna onherkenbare wijze gezongen.
Hoewel de blues de basis vormt weet Butterfield zijn nummers te verrijken met invloeden uit andere genres, dit gegeven maakt de sound rijker maar zorgt er tevens voor dat de muziek minder venijnig aanvoelt. Desalniettemin snap ik de stap die de beste man destijds maakte, zeker vanuit muzikaal oogpunt werd de blik bij veel muzikanten in deze periode wat breder.
Wat tevens knap is; de platen van Butterfield blijven tijdloos, als ik Better Days nu voorbij hoor komen dan vind ik het verbazingwekkend dat dit van een halve eeuw geleden dateert. Het album vind ik alleen geen topper, de versie Baby Please Don't Go - oorspronkelijk van Big Joe Williams - ervaar ik zelfs als irritant. De boogie woogie van afsluiter Highway kan mij ook niet zo bekoren. Het overige materiaal is sterker met als uitschieter; Please Send Me Someone to Love, wat een pracht van een song.

Dat komt waarschijnlijk omdat Geoff Muldaur dat nummer zingt

Ik had al een flauw vermoeden, via diverse websites kwam ik niet verder dat het een cover betrof. De zang is geweldig, niet dat Paul een slechte zanger is, integendeel maar Muldaur eigent zich de song wel toe. Het is een fantastische versie die de heren ten gehore brengen.
Dank voor de correctie.