Ikon - Love Hate & Sorrow (2009)
mijn stem
2 stemmen
Australië
Rock
Label: Nile
-
A Line on a Dark Day (4:03)
-
Before the Dawn (4:06)
-
Torn Apart (4:42)
-
Memoirs of a Butterfly (4:05)
-
Winter Mourning (3:55)
-
Beautiful Sadness (5:18)
-
Amongst the Runes (4:17)
-
Love, Hate & Sorrow (4:36)
-
Dead Man Tomorrow (4:08)
-
All Depths of Despair (4:15)
-
Point of No Return (4:09)
-
Driftwood (5:35)
-
Hindsight [De-Mixed Session] * (3:03)
-
Amongst the Runes [De-Mixed Session] * (3:43)
-
Driftwood [De-Mixed Session] * (4:53)
-
Broken Windows [De-Mixed Session] * (4:29)
-
Calm Before the Storm [De-Mixed Session] * (3:53)
-
Memoirs of a Butterfly [De-Mixed Session] * (3:50)
-
Torn Apart [De-Mixed Session] * (4:25)
-
Beautiful Sadness [De-Mixed Session] * (5:04)
-
Stalag 13 [De-Mixed Session] * (3:14)
-
Love, Hate & Sorrow [De-Mixed Session] * (4:37)
toon 10 bonustracks
totale tijdsduur:
53:09
(1:34:20)
Links
Last.fm
1
geplaatst: 10 mei 2018, 09:01 uur
Heb deze CD vanochtend weer even uit de kast getrokken. Fantastische band, vooral A Line On A Dark Day doet al mijn muziekporiën weer volledig openen. Het rockt, het grooved is lekker donker en de zanger heeft een fantastische stem. Een echte aanrader voor liefhebbers van het wave genre en bands als de Sisters of Mercy, Mission, And Also The Trees etc etc.
0
Jean-Maurice
geplaatst: 13 november 2018, 14:24 uur
Rainmachine schreef:
Heb deze CD vanochtend weer even uit de kast getrokken. Fantastische band, vooral A Line On A Dark Day doet al mijn muziekporiën weer volledig openen. Het rockt, het grooved is lekker donker en de zanger heeft een fantastische stem. Een echte aanrader voor liefhebbers van het wave genre en bands als de Sisters of Mercy, Mission, And Also The Trees etc etc.
Heb deze CD vanochtend weer even uit de kast getrokken. Fantastische band, vooral A Line On A Dark Day doet al mijn muziekporiën weer volledig openen. Het rockt, het grooved is lekker donker en de zanger heeft een fantastische stem. Een echte aanrader voor liefhebbers van het wave genre en bands als de Sisters of Mercy, Mission, And Also The Trees etc etc.
Dit is een van hun beste albums, hoewel Ikon geen enkel slecht album heeft gemaakt. Terug naar het rauwe dark-wave/postpunk geluid van hun eerste twee albums waarbij ze zich hier overtuigend weten te overtreffen. Prachtig uitwaaierend gitaarwerk, diepe bas, goede melodieuze songs. Schitterend! Als je de kans krijgt moet je ze eens live gaan zien, geweldige performance.
0
geplaatst: 13 november 2018, 17:04 uur
Heb al lopen zoeken, maar kan deze plaat niet vinden. Zal even op Spotify kijken... nee, ook niet! Wel wat ander (ouder) materiaal en een verzamelaar gevonden. We zoeken gewoon nog even verder!
0
Jean-Maurice
geplaatst: 8 april 2019, 11:43 uur
Alicia schreef:
Heb al lopen zoeken, maar kan deze plaat niet vinden. Zal even op Spotify kijken... nee, ook niet! Wel wat ander (ouder) materiaal en een verzamelaar gevonden. We zoeken gewoon nog even verder!
Heb al lopen zoeken, maar kan deze plaat niet vinden. Zal even op Spotify kijken... nee, ook niet! Wel wat ander (ouder) materiaal en een verzamelaar gevonden. We zoeken gewoon nog even verder!
Zie hier:
Ikon- Love, Hate & Sorrow
0
geplaatst: 8 april 2019, 15:04 uur
Ha bedankt, Jean-Maurice!
Heb zelf nog nooit bij Amazon besteld. Jij? Ik zet 'm in ieder geval bij favorieten!
Heb zelf nog nooit bij Amazon besteld. Jij? Ik zet 'm in ieder geval bij favorieten!
0
Jean-Maurice
geplaatst: 27 april 2019, 00:27 uur
Dit is toch wel hun beste album vind ik. Hier overtreffen ze hun eerste albums met gemak. Ik heb alle albums van Ikon naast enkele EP's en deze draai ik van hun reguliere albums het meest. Dit is postpunk/darkwave van de bovenste plank. Ikon is voor mij een van de weinige bands van de tweede generatie die zich kan meten met hun voorbeelden uit de jaren 80. Toen ik de band midden jaren 90 ontdekte had ik meteen een associatie met The Sound niet vanwege de zang die zoals al vaker gezegd meer neigt naar Joy Division maar vooral vanwege de muziek. Of Chris McCarter (zanger, gitarist en liedjesschrijver) net zo'n goede gitarist is als Adrian Borland valt te bediscussiëren maar zeker wel net zo'n goede songwriter. Op dit album is die associatie heel goed te horen. Het openingsnummer heeft diezelfde flow en zet daarmee de toon voor alle liedjes die volgen met dat kenmerkende geluid van die uitwaaierende gitaar op het einde van de songs. Het album eindigt met het rustige akoestisch aandoende 'Driftwood' waar ik aanvankelijk wat moeite mee had omdat ik het niet vond passen bij de andere songs van het album. Nu vind ik het een van de mooiste liedjes van het album.
* denotes required fields.
* denotes required fields.