Dem Hunger - Caveman Smack (2010)

Beetje vergelijkbaar met Jeremiah Jae, Oscar McClure en Durlin Lurt. Echt gestoord dit.

Gaat nog een tijdje duren voordat ik het uit kan drukken in een aantal sterren. Lijkt bij vlagen haast geen structuur in te zitten, om vervolgens met een briljante loop te komen. Wordt vervolgd.

Toch maar verhoogd naar de volle vijf sterren. Blijft een geniaal album. Er zit nooit echt een structuur in de nummers, maar wel aanknopingspunten die je aandacht erbij houden. Met deze louter instrumentale muziek slaagt Dem Hunger erin als een gevaarlijk krankzinnig persoon te klinken. En hij doet dat zeer overtuigend, ik voel me er soms ongemakkelijk bij.

Je hebt "Thinking outside the box" en dan heb je Dem Hunger die zich onbegrijpend afvraagt: "There's a box?".

Ik vraag me altijd af of mensen deze geïmproviseerde, moderne vorm van muziek daadwerkelijk mooi vinden of dat ze het eigenlijk alleen maar interessant vinden. Interessant is het namelijk wel wat je hoort, maar ik kan er helemaal niks mee: want wat hoor je nou? De meest vage vormen van geluid hoorde ik.

Iets hoeft niet mooi te zijn om goed te zijn, Rob. Ik vind bijvoorbeeld muziek als Dark Ambient ook vaak niet mooi. Maar door jouw en Impro's reactie heb ik deze plaat maar weer eens gedraaid. Erg interessante plaat, en daarnaast soms ook mooi waardoor ik het met een 4 beloon. Hoewel een beoordeling een hele rare label lijkt om aan zoiets te hangen als het ware.

Voor mij draait muziek om sfeer. En ik heb liever dit, iets ogenschijnlijk onsamenhangend, dat toch een vervreemdende en zelfs bedwelmende sfeer creëert dan iets dat technisch wat beter in het gehoor ligt waar ik niets bij voel. Het kan ook andersom, iets dat technisch heel simpel in elkaar zit kan me ook meer doen dan iets wat technisch heel vernuftig is. Ik bekijk trouwens muziek ook niet echt in termen van geïmproviseerd (natuurlijk kan ik het onderscheid maken, maar het is geen argument bij de beoordeling), het doet me iets, of het doet me niets. Als het me veel doet krijgt het een hoog cijfer, anders niet.

En wat is mooi? Het moet je gewoon aangrijpen. Horror-films zijn ook niet 'mooi' maar kunnen je toch ook iets doen.

Maar ja, als je er niets mee kan, kan je er niets mee natuurlijk.

Ik kom eigenlijk ook niet verder dan "interessant-doenerij". Soms grijpt het me bij de keel, om me 5 seconden later weer los te laten. Fried Squid vind ik wel vet.

Dat idee heb ik altijd bij obscure arthouse-films.

Maar ik vind dit dus echt tof en heel goed te horen, ik vind dit 10x prettiger te horen dan de populaire bands van nu zoals go back to the zoo. Zo ieder zijn smaak.

Al maakt de obscuurheid natuurlijk wat het aanvankelijk interessant maakt.

Geen structuur? Ik ervaar genoeg structuur eigenlijk, gevoelsmatig dan.

Gevoelsmatig wel ja, daar doelde ik op met 'aanknopingspunten'.

Fried Squish is een fantastisch nummer, de rest weet me nog niet helemaal te grijpen. Over het algemeen best goed en dit is ook wel zo’n plaatje dat ik echt goed wil vinden, dus het kwartje zal wel nog vallen.