Kano - Method to the Maadness (2010)

Op London Town leek Kano zich volledig te willen richten op commercieel succes. Veel raps leken op de automatische piloot te gaan en de scherpe randen die debuut Home Sweet Home nog had werden weggewerkt door gastartiesten als Craig David. Maar toen verraste de Londenaar iedereen door zijn contract met 697 vroegtijdig te verbreken om bij het kleinere Bigger Picture met meer vrijheid aan zijn volgende project 140 Grime Street te kunnen werken. Op dit album klonk Kano eindelijk weer passievol en maakte pakkende grime-beats onveilig met mensen als Wiley en Ghetto. Nu brengt de rapper zijn tweede album bij Bigger Picture uit en is het de vraag of hij met Method to the Maadness de positieve lijn kan doortrekken.

De opvallendste verandering in vergelijking met zijn oude albums vindt plaats op de producerlijst. Beatmakers als DaVinChe en Mickey J, die in het verleden garant stonden voor oerdegelijke grime-bangers, zijn overgeslagen en hebben plaatsgemaakt voor nieuwe mensen, waarbij de Duitser Boys Noize de opvallendste naam is. Deze laatste drukt zijn stempel op Method to the Maadness, omdat hij een derde van de producties voor zijn rekening neemt. Harde grime-beats, die doordrenkt zijn van een typisch Brits grimmig sfeertje, worden vervangen door drukke electro-deuntjes die duidelijk voor de grote massa zijn gemaakt. De beats zijn karakterloos en verdwijnen na elk luisterbeurt meteen van het geheugen. Toch hebben niet alle nieuwkomers een negatieve invloed. Zo weet Craiggie Dodds voor de eerste single Upside een heerlijke jazzy beat te maken en wordt de bass van alle geluidsinstallaties op de proef gesteld door A13 op Bassment.

De raps van Kano op Method to the Maadness zijn prima, maar getuigen zeker niet van een verheffende eloquentie. Er wordt vrij gewoontjes gesproken over vrouwen en eigen kunnen, en om die reden moet de Londenaar het vooral hebben van zijn swingende flow waarmee hij de beats te lijf gaat. Oude bekenden als Wiley, Ghetto en Vybz Kartel maken ook hun opwachting op de plaat en bieden met hun unieke stemgeluiden de nodige afwisseling. De bijdragen van zangeres Michelle Breeze van de Why Why Peaches is wel opvallend te noemen. Haar wat hoge, licht schelle stem past echter uitstekend bij Upside en Slaves, en voorziet de tracks van extra sentiment.

Method to the Maadness is een plaat van fatsoenlijk niveau, maar het roept toch wel wat gevoelens van teleurstelling op. Het aanstellen van de populaire electroproducer Boys Noize lag niet in de lijn der verwachtingen voor het vervolg op 140 Grime Street. Wat de reden ook mag zijn voor deze actie, het resultaat is niet om over naar huis te schrijven. Fletse chaotische beats overstemmen de vocalisten zonder een indruk achter te laten. Hoewel er nog acht prima producties van andere hand zijn, beïnvloedt Boys Noize het geluid van Method to the Maadness als geheel wel degelijk. De raps van Kano zijn ook niet echt overweldigend, maar de speelse flow en overtuigende delivery verhullen een groot gedeelte van de minpunten. De gedachte achter de wat meer house en electro klinkende producties kan een muziekexperiment of een marketinginstrument zijn. Wat het ook is, één ding staat vast. Kano klinkt beter op opzwepende grimebeats en het is te hopen dat hij voor zijn volgende project hierop zal terugvallen.

Bron: Hiphopleeft