Terry Riley - Persian Surgery Dervishes (1972)

Dit album verdient eigenlijk minstens net zoveel aandacht als "A Rainbow in Curved Air" als je 't mij vraagt. Twee stemmen is natuurlijk schandalig weinig... Vergeleken met Rainbow is dit wat duisterder, diepgravender en minder speels. Het volwassen broertje, zeg maar. Hij is wel twee keer zo lang, wat misschien wat te veel van het goede is voor sommigen. Draai hem in dat geval gewoon 'one CD at a time'.

Is iemand er al achter waar de intrigerende titel van dit album vandaan komt?

De muziek is minstens zo intrigerend als de titel! Ik heb beide uitvoeringen achter elkaar beluisterd, en vond het aan het eind jammer dat het voorbij was. Er gebeurt continu van alles, en één keer beluisteren is zeker niet voldoende om het allemaal te doorgronden. En ik blijf met vragen zitten: Waarom die titel? Hoe kwam hij op het idee om dit te maken? Wat voor filosofie is erachter? Wat gebeurt er muzikaal gezien? In welke stemming stond het orgel waarop hij speelde? ...

Het orgel is in reine stemming gestemd.