Overkill - I Hear Black (1993)

Een moeilijk album, dit. Om kennis te maken met Overkill verre van ideaal, maar als liefhebber van deze band absoluut de moeite waard om de kans te geven. Samen met The Killing Kind (en WFO ook wel een beetje) de albums die het dichtst in de buurt van een 'groeialbum' komt. Mij deed 'I Hear Black' in eerste instantie vrij weinig, met de uitzondering van World of Hurt dat ik al kende van de live-plaat, 'Wrecking Your Neck'. Maar iedere keer dat ik dit album opzet begint een nieuw nummer te dagen. En dat maakt het voor Overkill een bijzonder album, want van deze band ben ik toch eigenlijk meer straightforward metal-albums gewend.
Hoewel het album steeds beter wordt, gaat mijn voorkeur toch uit naar de 'normale' albums van deze band.
Vooralsnog 3,5*, maar dat kan na een volgende luisterbeurt omhoog gaan.

Inderdaad een groeiplaat die na een paar keer draaien zeker niet verkeerd is. Ik geef deze plaat dan ook een voldoende. Kan me best voorstellen dat Overkill toen eens een keer wat anders voor de dag wouden komen. Ipv weer uit het zelfde vaatje te tappen. De meeste nummer zijn midtempo met een heerlijke groove. I Hear Black en Feed My Head zijn wat mij betreft dan ook prima nummers. Dus geen album voor de beginnend Overkill luisteraar.

De 2 laatste nummers knallen, beetje experimenteren moet kunnen in de thrashwereld. Midtempo ligt me het best.

In die tijd dat het een hit was, spitste ik elke keer mijn oortjes zodra een knopjesdrukker van dienst bij één van de populaire radiostations op de centrale radio van het kantoor waar ik werkte World Of Hurt aan- of afkondigde. Natuurlijk ging het dan altijd om het jengelende zeurlied van Ilse de Lange en nooit om die donkere metalcompositie van Overkill. Wellicht was deze frustratie er de oorzaak van dat ik I Hear Black stees maar weer uit de mottenballen bleef halen.

Want als hardcore metaljunkie was ik aanvankelijk ook helemaal niet blij met de nakende houthakkersblouseperiode van deze doorgaans zo vinnige spuwende New Yorkers.

'Ga weg met die drassige trage zeurmetal' dacht ik. Maar zoals bij zoveel van die aan de jaren 90 gelieerde metal en rock bleek later dat het allemaal zo slecht niet was. Het was gewoon anders. Buiten de naäperij en de bandwagonreflexen blijken er best mooie dingen gemaakt te zijn door bands die in de jaren 80 nog snelheidsrecords wilden verbrijzelen en zich daarbij helemaal te buiten gingen aan fretboardmishandelingen.

Het blijven draaien van I Hear Black beloont zich wanneer dat verwachtingspatroon is bijgesteld. Het is zoals gezegd een donkere plaat met enkele mooie meeslepende tracks. Het eerder genoemde World Of Hurt hoort daarbij. Net als het fraaie titelnummer met die intrigerende titel.
Zanger Blitz, die normaal enkel spottend en agressief kan klinken, laat hier ook een andere kant zien. Uit duizenden herkenbaar maar stukken serieuzer en bij vlagen aangrijpend.

Dat betekent niet dat I Hear Black een soft plaatje is geworden. Het zoekt wel duidelijk koppeling met de grungehausse. Maar dan wel met het metalen Overkillgeluid dat nog altijd zeer herkenbaar is. Daardoor klinkt het zwaar, serieus en meeslepend. Vergeet de stijl even en geef het eens een tweede, of derde kans. Volgens mij deed de band ondanks de heersende trends hele aardige dingen hier.