Rik Mol - Funk on Me (2010)

Aller aardigst 2e album van deze Zeeuwse trompetist.
Meer funk/soul gericht dan zijn debut dat komt voornamelijkj door de gast bijdragen van Nate James & Lex Empress.

Het album word nergens echt spannend en kabelt gewoon lekker door zeg maar.

Heb dit hele gezelschap live mogen zien tijdens het Jazz Festival Middelburg en live komt dit toch echt beter uit de verf dan op plaat.

3.5*

Rik Mol is een Nederlands jazztrompetist die zelfs ooit eens privélessen kreeg van jazzgrootheid Wynton Marsalis. Daar waar zijn eerste plaat uit 2007 (What’s On Tonight) ook meer jazz gefundeerd was is hij met deze nieuwe plaat een andere weg in geslagen. Funk On Me(2010) herbergt meer de soul en funk.

Luisterend naar het album blijkt Rik Mol een fris orende trompetist. Een persoon die hoorbaar met gevoel op zijn blaasinstrument te werk gaat. De soul en funk wordt dan weer meer benadrukt door de uptempo, R&B-achtige beats en de gastbijdragen van onder andere Nate James en Les Empress.
Albumopener ‘Longface’ is eigenlijk meteen wat je van het album kan verwachten. Intigrerend trompetspel, uptempo met een R&B en hiphop-feeling. Rik Mol lijkt soms wel wat te veel ondersteunend in plaats van de artiest waar het om gaat. Ook opvolger ‘Spinnin Round’ is een nummer samen met de Britse zangeres Nate James. Het lijkt meer op een nummer van zijn nieuwe plaat, dan die van Rik Mol.
De bescheidenheid siert de mens zeggen ze weleens, maar naar mijn gevoel had de trompet wel wat aanweziger mogen zijn.
Des te blij ben ik met nummers als ‘Gin Tonic Night’, ‘Stay Over, ’Mr D.’ en ‘Can’t Do Without’. Op deze nummers is er namelijk geen ondersteuning van gastartiesten en kan Rik Mol laten horen waartoe hij in staat is op zijn trompet. Naar mening zijn dat ook meteen de meest frisse nummers van het album.
Het beste nummer van het album met gastartiest is titeltrack ‘Funk On Me’. Er zit een lekker groove in het nummer en ritmisch zit het goed in elkaar. Nate James zingt met de juiste beleving.
Nate James is ook verantwoordelijk zanger bij het nummer waar op het meest een feestje gevierd kan worden. Dat is ‘Soul You Down’.
Ook de moeite tot vernoemen is ‘Yesterday’s Paper’. In dit nummer is de ondersteuning van zangeres Lex Empress. Het is een zeer mooi en ingetogen nummer geworden.
Verder moet ik eigenlijk zeggen dat het album best goed, maar dat ik toch wat diversiteit mis. Ik had liever wat meer trompet en minder beats, producties en gastartiest gehoord. Maar gelukkig kunnen de geïnteresseerden zelf uitvinden wat zij hiervan vinden en of ze daarin mijn mening delen.