Bo Hansson - El-ahrairah (1977)

Blijkbaar haalde Bo niet enkel inspiratie uit elven, hobbits en tovenaars maar ook uit konijnen...

Heh? Volgens mij ontbreekt hier op z'n minst 1 reguliere track van het album? Maar even een correctie indienen.

Zo met de doorgevoerde correctie ziet het er toch een stuk beter uit nu.

Oh ja, super ondergewaardeerd album van deze Zweedse muzikant. Het is ook denk het album van hem dat het beste klinkt want die oudere albums hebben de neiging om wat stoffig te klinken, iets wat overigens ook erg z'n charme heeft.

Dit is mijn lievelingsalbum van Bo Hansson, Het openingsstuk verveelt nooit, wat een ideeënrijkdom en wat een geweldige sound. Op vorige platen klonk de muziek van Bo wel eens wat 'dunnetjes', een iel orgeltje, een gammel gitaartje, conga drums die net ietsje uit de maat liepen (had trouwens inderdaad zijn charme, Chris) , maar Watership Down klinkt lekker vet.
Mooie melodieën, goed uitgewerkt, fraai opgenomen.
Hoewel Bo nooit erg aan een carrière gewerkt heeft, zal zijn muziek nog wel even blijven doorklinken. Tot mijn verrassing blijken ze deze cd te hebben gebruikt als achtergrondmuziek bij het NOS jaaroverzicht 1977
Ergens halverwege duikt Born of the Gentle South op.

Dit vind ik juist zijn minste. De productie is vlakjes en aan de klinische kant en het album klinkt meer als een uit de hand gelopen jamsessie zonder al te veel spanning of sfeer. De opener is daar het meest duidelijke voorbeeld van. Ik ben ook niet weg van de reggae-invloeden. Die mooie melodieën, ik hoor ze niet zo.

Ik sluit me hier helemaal bij aan.
(Heb ook nooit de behoefte gehad om dit album aan te schaffen, ook niet om de verzameling 'compleet' te maken.)
Ik gedenk de publieksschuwe klanktovenaar Hansson maar met zijn eerste drie albums, en laat de hoop varen ooit nog eens zijn echte laatste LP, Mitt I Livet ('85), in een fatsoenlijke release te horen.

Dit vind ik een stuk minder dan mijn favoriete albums Magican's hat en Lord of the rings.

Ik was helemaal vergeten dat ik deze ook op lp had. Een fijne symfonische plaat.

Wel wat vergelijkbaar met bijvoorbeeld instrumentale Camel-songs. Misschien zou je wel kunnen stellen dat de feel van Hansson wat lijkt op die van Bardens. Opmerkelijk is ook dat de tweede man, gitarist Kenny Håkansson veel meeschrijft en met zijn gitaarspel zijn stempel op de muziek drukt. Voeg daar enig fluitspel aan toe en de vergelijking met Camel gaat best op.

Van de achterkant vd lp:
Bo Hansson: piano, keyboards, bas, tamboerijn
Kenny Håkansson: gitaar, bas
Bo Skoglund: drums, maracas
Göran Lagerberg/Thomas Netzler: bas
Sten Bergman: fluit
Torbjörn Eklund: houten fluit
Fredrik Norén: drums

Mijn lp heeft de volgende tracklist:
Kant A
1. Migration
Master Rabbit
Fiver
Hazel
General Blackworth
Silflay
Migration Continued
2. Patrol
Kant B
1. The Forrest
2. The Escape
3. Watership Down

Inmiddels op vinyl gescoord en kan hem heel wat meer waarderen dan enkele jaren terug, zie ik. Ik zal wel slechte MP3's gehad hebben, want deze klinkt juist frisser dan de andere Hansson platen. Zijn meest melodieuze en overall wellicht de beste.

Bo Hansson, vrij tragisch figuur: sprak vorig jaar iemand die wel eens met hem heeft gespeeld. Op een bepaald moment wilde Bo alleen nog maar Russisch praten, wilde bij optredens ook niet dat zijn naam op de poster stond, vereenzaamde volledig en stierf in een soort doorgangshuis in 2010 (alcohol in het spel). Sagan om ringen (Lord of the Rings) staat me duidelijker bij.

Pas geleden heb ik 2 cd's van het eerste album van Bo Hansson gekocht. De eerste cd was de oorspronkelijke uitgave, de tweede geremastered met wat extra materiaal. Terwijl ik ook ooit het vinyl heb aangeschaft. Bij het struinen door mijn vinyl collectie zag ik tot mijn verbazing dat ik deze ook 'Watership Down" had op vinyl, ergens voor 5 euro gekocht. Enkel heb ik een wat andere uitvoering, namelijk Europese persing... - discogs.com
Als ik alle uitvoeringen bekijk, dan klopt er iets niet met de tijden, die zijn overal verschillend.
Maar terugkomend op deze prog plaat, want dat is het wel. Het overbekende verhaal van 'watership down' wordt hier muzikaal vorm gegeven en dat is duidelijk wat anders dan "Bright Eyes" van Art Garfunkel. Alle muziek geschreven door Bo Hansson zelf , enkel nummer 1 en nummer 3 samen met de gitarist Kenny Hakansson. Het eerste nummer is bijna één kant vullend een nummer van ongeveer 16 minuten (volgens mijn hoes 15.38).
Ik moet zeggen dat ik de muziek van Bo Hansson nu pas wat waardeer, toen ik het vinyl van de Lord of the Rings aanschaftte , had ik er weinig mee. Maar nu vind ik het prima muziek, het lijkt wel of Mike Oldfield ook goed geluisterd heeft naar deze Zweedse muzikant. Het is daar redelijk mee te vergelijken, enkel dat Bo Hansson wat meer keys gebruikt.
Maar dit album is een redelijk goed album, hoewel ik 'Lord of the Rings' wat beter vindt, meer sphersch. Dit album ademt wat meer serieusheid uit.
Zo te lezen hieronder is zijn einde wel tragisch te noemen. Jammer van zo'n goede muzikant