The Black Angels - Phosphene Dream (2010)

De vorige Black Angels was zeer goed te pruimen...heel benieuwd hoe deze valt!!

De hoes is in ieder geval als vanouds erg trippy

Aiii! Ik haak bij nummer 4 al af! Waar is dat heerlijk donkere onheilspellende gebleven. Haunting moet het zijn zoals op het meesterlijke Passover, dat in mijn ogen nog steeds hun beste is. Misschien dat het nog beter wordt....

Hoewel inderdaad "luchtiger" dan voorheen, vind ik deze derde van The Black Angels zeer goed te pruimen. Er is iets minder sprake van een 'drone" (ik noem het altijd "zompigheid") en is daarom minder donker en onheilspellend dan Passover (wat gewoon een meesterlijk album is). Toch een fijn psychedelisch klinkend plaatje.

Teleurstellend vergeleken bij de vorige albums. Staan wel aardige nummers op, maar de ideeën lijken een beetje op te raken.

Soms mag je blij zijn dat je een ripperik krijgt van een maat, zodat je een album kunt leren kennen.

Dat doe je dan, met hoog gespannen verwachtingen - mede door het aandacht trekkend ontwerp van de hoes. Maar gee, wat een enorm vervelende plaat.

Hadden we in 2005 al kennis kunnen maken met 2005's Led Zeppelin, dit album straalt 2010's Black Crowes (en nog een half dozijn oudere) bands uit. Met pijn en moeite eenmaal uit kunnen zitten, wat een vervelende plaat.

'k zal em echt nog wel eens draaien - misschien ligt het aan mijn mood - maar dit is ultimately niet mijn ding. Echt iets voor de hippige spijkerbroekdrager - weer een gehypt bandje.

Even flossen met de nwe Blonde Redhead, John Legend of toch ... Interpol?

Dit nieuwe album van The Black Angels is zeker goed te pruimen. Wat minder zwaar dan de twee voorgangers, waarvan ik een deel van Passover en het gehele Directions To See A Ghost bij vlagen briljant vond. Het is dus net wat anders dan die geweldige albums, maar is het daarom minder geslaagd? Ik vind van niet. Dit is alweer een album vol met sterke nummers, natuurlijk geweldig uitgevoerd door deze talentvolle band.

Het klinkt allemaal minder massief en een stuk helderder. Er wordt met name teruggegrepen op de sixties, waarbij ik regelmatig aan the Doors en the Hollies moet denken. Wat minder donker dus, maar nog steeds erg goed. Ook weer een zeer goed verzorgde productie, het klinkt geweldig.

Er staat geen minder nummer op dit album. Echt allemaal zijn ze de moeite waard. Er staan nu, zoals het hoort in de sixties style, een paar kortere wat meer catchy nummers op, zoals Haunting At 1300 McKinkley & Sunday Afternoon. Maar wat zijn dat lekkere en goede nummers zeg. River of Blood en de titelsong sluiten wat meer aan bij hun vorige werk en zijn erg sterke tracks. De gitaren op The Sniper vind ik geweldig.

Een tijd terug speelden ze al wat van deze nummers op hun concert in de kleine zaal van Paradiso. Dan pas hoor je hoe goed het bij al hun vorige werk past en zorgt voor meer afwisseling in zo'n optreden. Voor mij is dit één van de betere albums van 2010 en een absolute aanrader.

Beste Mjuman, heb jij nou de laagste stem aan dit album gegeven na maar één keer draaien? Het album is het waard om het een aantal malen te draaien, zou ik zeggen.

Tja - jij als OJ'er (oudere jongere) hebt ook veel gehoord, en je hebt dus iook een breed referentiekader, net als ik - ben van de OW (ouwe wavers) en rock kan me tegenwoordig steeds minder verrassen: te vaak heb ik het eerder gehoord, lijkt het op iets anders wat ik net beter vind en dat geld ook voor deze plaat.

Kan me voorstellen dat als ik op een festival zou zijn en ik hoor deze band spelen, dat het echt ok is, maar na zo'n 8 - 10 nummers denk ik dan "nou we gaan eens ergens anders kijken, ik heb het wel gehoord".

Voor mij is verrassing (iets nieuws horen in muziek) heel belangrijk en dat hoor ik in veel rock-muziek van vandaag te weinig - ik kan moeiteloos een lijstje maken van derde en vierde albums van Britse en US bands die me echt tegenvallen.

Ik zal dit wel blijven draaien - het staat nu eenmaal op de schijf - maar ik merk dat ik vrij snel de neiging heb om door te klikken naar de volgende 'B'.

Als je op zoekt bent naar verrassing in nieuwe rock muziek dan is dat inderdaad vrij lastig tegenwoordig. Deze muziek grijpt overduidelijk terug naar de jaren '60 / '70, maar de band heeft toch een typisch eigen geluid. Het zijn goede songs die prima worden uitgevoerd. Ik heb ze live gezien en de band staat als een huis. Daarom vind ik een onvoldoende wel wat weinig voor Phosphene Dream.

De eerste keer vond het echt helemaal NIKS, na een paar keer ietsjes beter - maar het doet me heel weinig; ik vind het ontzettende boring, bleekscheten-muziek. Als je er blij van zou worden, wil ik er wel een halfje bij doen - niet meer; moet ik er dan nog meer bijdoen, haal ik het bij Interpol (gelijknamig album) weg.

Nog zo'n overbodige rukplaat (nee, niet in de zin van solo-sex). Ik ben gisteravond naar Trentemöller in Tivoli geweest en dat was live erg goed en dat soort muziek maakt mijn dan blij - niet van die jongens in spijkerbroeken met t-shirt en (houthakkers)shirt eroverheen dat dan weer uit de broek hangt

Prettig weekend - overigens

Nee hoor, je moet je eigen score toch bepalen? Dat wil ik niet eens doen. Als je niet overtuigt bent, dan hou je het gewoon op 2,0* Je vindt het schijnbaar niet zo veel.
Toch denk ik dat als je the Black Angels live zou zien in Tivoli, je er wat anders over zou denken. Ik zag ze in de kleine zaal van Paradiso en werd (ook letterlijk) weggeblazen.

Ik zag ze ook ooit in de kleine zaal van Paradiso (11-12-2008), en het was wel aardig. De melodieën verzopen een beetje door de te zware bas. Toen kende ik Passover en Directions to See a Ghost al. Die vond ik fantastisch, juist mede door de zware baslijnen. Heerlijk. Op de nieuwe lijkt het geluid iets dunner te zijn. Misschien is dat wat het voor mij minder maakt, afgezien van de sowieso al mindere melodieën. Want voor de rest zit Phosphene Dream hetzelfde in elkaar als de vorige platen. En misschien moet ik het juist vanwege het iets dunnere geluid live weer eens proberen.

Prima psychedelisch rockbandje. We hebben het allemaal al wel vaak gehoord, maar dat vind ik hierbij niet zo'n groot probleem. Het blijft gewoon een interessant genre.

Ze blijven verbazen,heerlijk stemgeluid soms hoor ik er Grace Slik in terug van Jefferson airplane.
Binnenkort in Trixx Antwerpen te zien 06/02.

Prima om af en toe HARD aan te zetten...erg retro, maar lekker catchy!

Leren kennen daar Paap_Floyd. Dit vind ik hun beste en is ook hun meest toegankelijke.
Echt retro naar The Sixties. Opener Bad Vibrations is mijn 1ste prijsnummer. River of Blood overtreft dit nog even. Lekker.

Hoe meer ik deze plaat opzet, hoe meer ik de vergelijking maak met hun eerste twee albums. En dat is een positieve zaak.

Also: Entrance Song is een beest van een nummer.

En ook een half jaar later nog steeds een zeer goed album. Vooral in de breedte een topper van de band, merk ik nu.