Zola Jesus - Stridulum II (2010)

Is dit nu gewoon de uitgebreide versie van deze EP?

De zang doet sterk aan Siouxsie & The Banshees denken. Als twee druppels water eigenlijk. Vind er zelf weinig aan (hou ook niet zo van Siouxsie). Maar voor de liefhebber van gotische zang met licht bombastisch toetsenwerk en veel galm is dit vast een aanrader.

Staat nu op de luisterpaal.

Ja de ep zover ik zie samengevoegd met wat Tsar Bomba nummers

Hadden ze ook Emile van Nazereth kunnen heten?

Prachtige muziek, vooral Sea Talk en Lightsick. Zonder twijfel één van de beste dingen die ik dit jaar ontdekt heb.

Niet om te zeuren, maar is 'rock' een goede beschrijving van dit?

Volgens mij kwalificeerde ik het ook als Pop / Electronic, lijkt mij in ieder geval een stuk correcter.

ik heb (ook) een correctie opgestuurd. Het is natuurlijk afkomstig uit die hele witchhouse ook, en ik snap dat daar geen genre aanduiding voor is , maar pop/electronic klopt idd een stuk beter dan rock.

Zola Jesus was al jaren actief voordat de term 'witch house' werd verzonnen.

weet ik, beetje moeilijk geformuleerd, maar ik bedoelde dat ze daar aan verwant zijn.

Omdat Zola Jesus d'r muziek duister is zeker. Witch House is een term die we binnenkort vergeten mag ik hopen.

sja gewoon even een modewoordje dat een aantal aan elkaar verwante groepjes linkt. Vaak ook artiestnamen die op elkaar lijken, zelfde invloeden... maar het zal binnenkort idd wel weer vergaan.
Zola Jesus lijkt wel een blijver, erg mooi album dat de 4 sterren begint aan te tikken.

Ik vind Sea Talk echt een prachtig nummer!! daar blijft de rest van de nummers voorlopig een beetje op achter (niet gezegd dat die dan slecht zijn)

Vorig jaar ontdekt tijdens Le Guess Who en ik vind dit wel fijn. Linkis gelegd met Suzy, maar je kan ook een link leggen met Flo en haar machine - die zingt vergelijkbaar. Flo is leuk en meer poppy, maar diet snijdt net ff wat dieper.

Waarom Flo zo leuk gevonden wordt en Zola minder kan mij eigenlijk niet echt bommen - sommige dingen moet je voor jezelf houden. Mij raakt dit meer

Dit past inderdaad goed in het rijtje met Florence, Austra, en wellicht ook Niki and the Dove. De sfeer op dit album is toch wel wat anders, je zou het broeierig kunnen noemen, maar ik vind het eerder wat futloos aandoen. Aan haar stem ligt het niet, de samenwerking met M83 en Orbital vond ik zeer sterk.

Een en ander hangt ook vanaf waar je vandaan komt - wave en postpunk tijdens studietijd zorgt ervoor dat je 'neogotische' aspecten (Siouxsie - luister eens naar Juju of Kaleidoscope) kunt waarderen, Flo is voor mij veel meer richting rock (en met name haar tweede album vermoeit me op een bepaald punt), terwijl M83 over een aantal subgenres heengaat, meer variatie biedt, met name de laatste door mij wordt gewaardeerd. Heb nu dit album en Conatus en dat is vwb Zola solo wel even genoeg - tenzij de volgende iets anders wordt. Overigens was Austra wél een goede tip - dat vind ik leuker dan Flo, met grotere kans op een 'vaste waarde'.

Zola Jesus is denk ik heel erg stemminggebonden en - zoals gezegd - een (klein) wave/pp-anker wil wel helpen

Bij het lezen van de genres pop en electronic en de zomers klinkende voornaam Zola lijkt meteen duidelijk wat voor vlees je in de kuip hebt: Een luchtige of zelfs vrolijke electropopplaat. De wanstaltige albumhoes zaait echter verwarring. Na het horen van de eerste klanken wordt duidelijk dat de hoes de beste afspiegeling geeft van wat er gaat komen.

Stridulum II staat vol deprimerende, duistere liedjes. De lage, bijna onvrouwelijke zangstem leent zich daar uitstekend voor. Een vergelijking met Siouxsie Sioux dringt zich meteen op. De stemmige, sterk op percussie leunende en repetitieve muziek maakt de link met de donkere jaren ’80 alleen nog maar sterker. Toch heeft dit album een sound die ik eigenlijk nog nooit eerder heb gehoord en dat vind ik bewonderenswaardig.

Night is direct een goede binnenkomer. Het nummer is behoorlijk monotoon en repetitief, maar weet desondanks ontzettend te boeien. De duisternis grijpt om zich heen en grijpt mij bij de keel.
Hierna wordt het helaas een stuk minder interessant. De volgende nummers laten telkens dezelfde trage en lage zangpartijen horen en dat begint al vrij snel irritatie op te wekken. Al bij derde nummer I Can’t Stand begin ik te vrezen dat dit hele album één grote brij van inspiratieloze galmzang gaat worden. Zelfs titelnummer Stridulum – doorgaans liedjes waar veel van verwacht mag worden – vervalt in schreeuwerig geëcho.
Run Me Out sluit eigenlijk naadloos aan op de voorgaande nummers en bevat nóg meer herhaling. Toch lijkt dat hier een positieve uitwerking te hebben, want Run Me Out weet een sfeer te creëren die me wél pakt. Een klein lichtpuntje.

Hierna gaat ineens de knop om. Er komt meer tempo in de nummers, de zang wordt wat versneld en haar stem begint wat op te neer te bewegen langs de toonladder. Het monotone gaat er wat vanaf en ze begint ineens te zingen. Ze kan het dus wel! Ook de muzikale begeleiding lijkt op te leven en klinkt rijker en afwisselender dan voorheen.
Manifest Destiny heeft een duidelijk herkenbaar en bijna aanstekelijk refrein. Eindelijk laat ze wat pit horen. Tower gaat op dezelfde voet verder en met Sea Talk bereiken we het hoogtepunt van het album. Ook hier is het refrein bijna aanstekelijk te noemen en de muziek zou niet hebben misstaan in het vroege jaren ’80-oeuvre van The Cure. In slotstuk Lightsick wordt de duisternis zelfs een beetje losgelaten en met hoopvolle pianoklanken sluit het album af.

Zola Jesus laat op dit album duidelijk twee gezichten zien. Na opener Night is er eerst de monotone eerste helft, waarop haar veel te lage stem onprettig klinkt en het repetitieve in de muziek me tegenstaat. De tweede helft is veel completer, muzikaal beter aangekleed en vooral met veel afwisselendere en betere zang. Gelukkig blijft die laatste indruk het beste hangen.

Op Spotify heet dit album nu Stridulum zonder die II maar wel met een bonustrack Poor Animal en wordt heel flauw ook nog als een 2017 release gebracht, maar met de hoes (en naam) van de 2010 EP.

Vanwege de 2 nieuwe singles dacht ik dat dit het nieuwe album was... maar deze is minder interessant dan wat ik hoor in de nieuwe singles.