Lee Ritenour - 6 String Theory (2010)

JAvdM November:
Yuk .... blues schema's/geluid/zang en Hammond orgels, precies waar ik en hekel aan heb.
Geen doorkomen aan, zelfs zappen gaat te langzaam.
Er staan een paar redelijke tracks op maar de rest doet pijn aan mijn brein.
Zal maar niet stemmen omdat ik 'm gewoon niet in zijn geheel kan/wil horen.

Ja, ik vreesde al dat t niks voor je zou wezen.
Ritenour is een artiest die ik nog uit mijn disco-periode heb overgehouden. Ritmisch vind ik zijn muziek nog steeds aantrekkelijk. Ik dacht met deze toch weer eens met iets anders te komen bij de Jazzalbums van de Week.

(edit) Ik heb zojuist even de gastartiesten toegevoegd. Had dat nog steeds niet gedaan.

Ik heb zeker geen kritiek op je keuze, dit is juist wat het JAvdM zo leuk maakt, dingen proberen waar je zelf nooit aan zou denken.
Alleen deze bevat helaas net alles waar ik niet voor warm loop.

Ken alleen 68, ik hoorde het voor het eerst live 2 weken geleden bij Steve Lukather, super lekker nummer ! daarna ff op youtube albumversie geluisterd en ja live heeft dat nummer toch wat meer power.
Lukather legde ook uit hoe die aan de titel kwam, het was afgeleid van standje 69, hij kwam met 68 dat hield volgens hem in "You go down on me and I owe you one "

In het kader van het JAvdM heb ik hem ook eens beluisterd. Ik kom er nog aardig doorheen maar ik houd ook niet van Hammond-orgels en deze zang, en het hele album is überhaupt niet mijn stijl. Heb verder ook niet zo'n behoefte om te stemmen.

Lee wist altijd perfect een brug te slaan tussen jazz, pop en funk.

En hier weer, maar dan met samenwerking met de creme de la creme van de funk/blues wereld.

Er gebeurt zo ontzettend veel op deze plaat en je hoort hoe Lee de ruimte geeft aan de andere solisten.

Wat er uiteindelijk geleverd wordt is een bluesy funkplaat met de nodige jazz/fusion invloeden om het interessant te houden.
Ik snap het negatieve commentaar niet helemaal.

Wel.. dan zal ik even stemmen (was ik vergeten). Ooit heb ik deze plaat uitgezocht als jazz-album van de week voor het betreffende forumtopic. Dan gebeurt het dus dat er mensen gaan luisteren die dat normaal niet zouden doen, en komt er negatief commentaar. Maar ik vind dit dus heel behoorlijke plaat, geholpen ook het gegeven dat ik hem live heb gezien toen deze pas uit was.

Lee met een sterrenensemble op een zeer gave cd. Blues, jazz en pop artiesten in een mengeling van eigen werk en covers. Let vooral op de waanzinnige geluidskwaliteit van deze cd. Prachtig afgewogen en gedetailleerd. Mooi laag en alles staat als een huis. Top.

Fijn ingemixt album met mooi geluid. Na wat fusion gepiel op "68" komen de soloos en hierbij is ook Mnr Hudson ( Slash) uitgenodigd. Dit had mooi gepast op een jaren 70 album van Gary Moore en/ of Cozy Powell.