Kidd Jordan, Hamid Drake & William Parker - Palm of Soul (2006)

Opgenomen drie weken nadat de orkaan Katrina grote delen van New Orleans wegvaagde, waarbij ook Kidd Jordan zijn huis en hele hebben en houden verloor. Misschien wel daardoor is het de prachtige, zeer intense plaat geworden die het is.
Met de inbreng door William Parker van instrumenten als de guimbri, een soort luitachtige basgitaar afkomstig uit Noord-West Afrika, en de manier waarop Hamid Drake de percussie speelt (o.a. drums, tabla en lijsttrommel) en op de track Unity Call zelfs sterk Afrikaans aandoende vocalen opvoert, heeft de plaat een duidelijke wereldmuziek inslag. Daar houd ik heel erg van, en de twee heren doen het werkelijk geweldig; mooie ritmes en melodieën, met wanneer het moment erom vraagt onbeteugelde uithalen, maar over het algemeen vrij beheerst, waardoor ze alle ruimte geven aan Jordan's zeer expressieve saxofoonspel. De free jazz die Jordan de wereld inblaast voelt beladen en puur en is fenomenaal, doet bij vlagen denken aan Albert Ayler.
Pure pracht dit en helemaal in mijn straatje. 4,5 sterren.

Inderdaad een ontzettend goede plaat dit. Prachtig samenspel en het gebruik van de oosterse instrumenten geeft inderdaad nog meer intensiteit. Het vervalt niet in quasi spirituele nonsens maar blijft ontzettend krachtig. Drake blijft een favoriet van mij (ook op de tabla's), Parker is uitermate goed in vorm en laat het soms vervelende piepen achterwege, Kidd Jordan heeft een warme toon en speelt inderdaad nog vrij ingetogen. Mooie pure muziek. Dat van Jordan's huis en Katrina wist ik niet Yann, bedankt voor de informatie.

Met: Kidd Jordan (tenor saxofoon), Willam Parker (bas, guimbri, gongs, bowls, talking drum), Hamid Drake (drums, tablas, frame drums, voice)

Tijd voor weer wat stevige freejazz! Maar wel freejazz met richting, gevoel, soul en passie. Ik moet eerlijk zeggen dat het niveautje hoor eens hoe hard ik kan toeteren me een beetje de neus uit is gekomen. Op een aantal albums na luister ik bijvoorbeeld ook niet zo heel erg veel meer naar Brotzmann. Sommige zijn dikke klasse maar er zit ook een hoop meuk tussen. Eveneens kan ik niet zoveel met de abstractie van een Anthony Braxton en een brede schare oudere Europese avant-garde.

Waar ik wel veel mee kan is de Amerikaanse Chicago freejazz scene van ondermeer Fred Anderson, Marshall Allen en Kidd Jordan (al komt Jordan uit New Orleans natuurlijk). Kidd Jordan is een saxofonist me een hele diepe soulvolle groove. Een muzikant apart binnen het genre. Waar het binnen Jordan's muziek vooral om draait: communicatie, telepathie en samenspel. En als dit ergens mooi tot uiting komt dan is het op deze plaat. Logisch ook gezien de achtergrond van de plaat (zie Yann's verhaal).

Vergis u niet, Jordan speelt stevig. Maar even zoveel beheerst en vooral toegespitst op zijn medespeler. Een groot fan van Parker zal ik nooit worden maar hij speelt hier een prima partij bas. Hamid Drake is voor mij de absolute nr. 1 op drums in de moderne scéne. Een bijna intimiderende drummer die me af en toe waarlijk een gelukssprongetje laat maken. Op deze plaat beperkt hij zich bijna volledig tot tabla's en hand drums maar zijn ritmiek staat als een huis en draagt de hele plaat. De conversaties met Jordan zijn heel bijzonder om te horen.

Absolute hoogtepunt van de plaat is 'Unity Call' Afrikaans/Arabisch aandoende chants van Drake (en daar heeft hij de stem voor ), bezielde begeleiding op percussie en daaroverheen Jordan's bezwerende samenspel. Voor mij is dit één van de moderne freejazz-klassiekers. Heerlijk op zijn tijd.