Chicken Shack - O.K. Ken? (1968)

Aardige Britse bluesgroep uit de jaren zestig, dit Chicken Shack, maar voor dit album heb ik nooit zo warm kunnen lopen. Er wordt heel competent gemusiceerd op dit album: mooie soli van gitarist Stan Webb bijvoorbeeld, maar als hij gaat zingen, klinkt het een beetje nep. Gelukkig staan er ook een paar vocale bijdragen van Christine Perfect (die ook een prima pianiste is) op dit album, zoals het mooie Get Like You Used To Be en vooral Mean Old World van Little Walter, waarop een fraaie bijdrage van Walter "Shakey" Horton (mondharmonica) te horen is. Een duidelijk minpunt van dit album vind ik de komisch bedoelde imitaties door Stan Webb, die bij mij in ieder geval tot irritatie leiden.

Ik vind ze alvast kort genoeg om niet te storen. Verder een geweldig bluesalbum, helemaal naar mijn meug!

Het zijn geen imitaties. Hij gebruikte dat stemmetje als komiese noot om relativerende komentaren te geven als de zaak te serieus dreigde te worden en hij vond dat daarmee de sfeer binnen de band naar de kloten geholpen werd. Comic relief noemen ze dat in engeland ......

Verders is en weinig mis met dit album. Het is geen hoogvlieger binnen het 60s blanke blues gebeuren maar degelijk is het wel. Zowel Perfect als Webb zitten nogal vast in hun eigen formule zodat er wat weinig afwisseling in zit.

Meende dat ergens gelezen te hebben, maar goed, erg grappig kan ik het niet vinden. Als ze het ervan hadden afgelaten had ik het album waarschijnlijk wat vaker beluisterd, want in instrumentaal opzicht is het best goed.

Daar komt bij dat de zang van Stan Webb me wat tegenstaat. Tell Me van Howlin 'Wolf vind ik afschuwelijk. Ik denk dat Howlin' Wolf het niet erg geapprecieerd zou hebben. Blues was voor mij altijd een serieuze zaak en mijn grote liefde in de zestiger jaren, nadat ik na de Stones de bluesoriginelen wilde leren kennen. Dat heeft dan misschien ook wel iets te maken met mijn kritische blik op dit album.

Iemand een idee wie "Ken" is, trouwens?

De vriend van Barbie?

Stan Webb zei "OK Ken" als afsluiting van alles wat hij andere mensen duidelijk probeerde te maken. Niemand weet ( meer ) waar het psies vandaan komt of wie Ken was, Ik gok op een ouwe schoolvriend ...

Ken was geen persoon maar Webb is misschien van Schotse afkomst. Ken is een Germanisme en het volledige woord is 'kennen'. Dat moeten ons als Nederlanders bekend in de oren klinken. Het werd in de middeleeuwen voluit uitgesproken en is in de loop van de eeuwen ingekort tot ' ken'. Het woord ken wordt in het Schots nog met enige regelmaat gebruikt om aan te geven 'I know', dus 'ik weet het', maar ook als 'akkoord' en 'goed'.

Ik vind OK Ken toch wel een beetje een misser, vergeleken bij die eerste plaat van ze. Toegegeven er wordt wel echt een goed stukje blues(rock) gespeeld, maar de komische tussenstukjes vind ik cringeworthy en songmatig legt deze plaat het ook af ten aanzien van het debuut.

Na een tijd beginnen die ´komische´ interventies toch wel te enerveren; jammer want de songs op deze lp zijn toch wel goed...