Casino Versus Japan - Night on Tape (2010)
mijn stem
4 stemmen
Verenigde Staten
Electronic
Label: Attack Nine
-
Hello You (1:46)
-
The Flow of No Go (4:10)
-
In Inky Time (1:43)
met Signaldrift
-
Ficticious Travel Above Ground (4:22)
-
Swimming Light Cycle (3:55)
-
Lucky Luscious (3:21)
-
The Open Face (4:37)
-
One Small Step [Version] (2:41)
-
Sun Bee (2:48)
-
Windy Bubble Break (4:29)
-
Imaginary Short Wave Reception (2:11)
-
Lake (4:33)
-
Paranoid (4:02)
-
Hush Hush (3:48)
-
Love Life (8:09)
-
Nameless Wireless (2:20)
-
The Obvious Voices (1:14)
-
Rain Song (3:30)
-
Skit Wise (4:40)
met Charles Wyatt
-
Miane: A Pink Night for the Snowmen (5:33)
0
geplaatst: 21 augustus 2013, 23:06 uur
Mooie ontspannen lo-fi ambient muziek in lijn met het debuut. Komt ook uit het CVSJ archief. Waarschijnlijk voor een goed deel van rond de milleniumwissel.
Een tijd niet proper beluisterd, omdat dit echt makkelijk bij de minst aandachtstrekkende muziek hoort. Bovendien was ik een beetje teleurgesteld dat de maker niet met een '''NIEUW nieuw'' album kwam, ééntje met wat dikker klinkende beats (zoals van het latere werk). Nu ben ik over die lichte teleurstelling heen en kan ik hier heerlijk naar luisteren.
De muziek heeft een distorted karakter vergelijkbaar met de tweede geselecteerde ambient werken van Aphex Twin (SAW II). Een dromerig, subtiel manipuleren van geluid, veel loops van voornamelijk synths en ritmes met doordronken met effecten. Deze producer gebruikt wel vaker echte (gesamplede) drums en gitaar in z'n tracks ook. Maar alles is subtiel, eenvoudig en niet flashy gedaan hier. De muziek draait grotendeels om iaangenaamheid eigenlijk. Een staat van vrede, tijdloosheid en zaligheid oproepen. Emoties af laten stromen. Niet echt de muziek om met meerdere personen te luisteren (of je moet erg geluk hebben met de personen in je omgeving). Muziek die je het beste vanuit jezelf mag ontdekken wil er een grondige klik optreden. Heel onopvallende album voor deze tijd om uit te brengen, maar toch wel een prachtig resultaat. Eéntje voor de diepere luisteraars die van bijvoorbeeld SAW II en Substrata houden, hier heb je alleen niet echt zulke donkere tracks, ook al is het ''Night On Tape''
. Het is een rustige nacht zonder horror. Deze is wel representatief: The Flow Of No Go
Bonustracks van de deluxe versie zijn trouwens de moeite van het luisteren waard: Pan, Maybebaby, Bravo Cadets, Why We Lie, Refrain From Nervosa. Ze zijn ietwat wilder dan de rest van het album.
Luister hier naar ''Bravo Cadets'' wat een mooi voorbeeld is van dat het voor een groot deel om gevoel gaat bij muziek. De beat is d&b achtig, maar totaal niet voor een club geschikt (veel te lo-fi): Bravo Cadets.
Een tijd niet proper beluisterd, omdat dit echt makkelijk bij de minst aandachtstrekkende muziek hoort. Bovendien was ik een beetje teleurgesteld dat de maker niet met een '''NIEUW nieuw'' album kwam, ééntje met wat dikker klinkende beats (zoals van het latere werk). Nu ben ik over die lichte teleurstelling heen en kan ik hier heerlijk naar luisteren.
De muziek heeft een distorted karakter vergelijkbaar met de tweede geselecteerde ambient werken van Aphex Twin (SAW II). Een dromerig, subtiel manipuleren van geluid, veel loops van voornamelijk synths en ritmes met doordronken met effecten. Deze producer gebruikt wel vaker echte (gesamplede) drums en gitaar in z'n tracks ook. Maar alles is subtiel, eenvoudig en niet flashy gedaan hier. De muziek draait grotendeels om iaangenaamheid eigenlijk. Een staat van vrede, tijdloosheid en zaligheid oproepen. Emoties af laten stromen. Niet echt de muziek om met meerdere personen te luisteren (of je moet erg geluk hebben met de personen in je omgeving). Muziek die je het beste vanuit jezelf mag ontdekken wil er een grondige klik optreden. Heel onopvallende album voor deze tijd om uit te brengen, maar toch wel een prachtig resultaat. Eéntje voor de diepere luisteraars die van bijvoorbeeld SAW II en Substrata houden, hier heb je alleen niet echt zulke donkere tracks, ook al is het ''Night On Tape''
. Het is een rustige nacht zonder horror. Deze is wel representatief: The Flow Of No GoBonustracks van de deluxe versie zijn trouwens de moeite van het luisteren waard: Pan, Maybebaby, Bravo Cadets, Why We Lie, Refrain From Nervosa. Ze zijn ietwat wilder dan de rest van het album.
Luister hier naar ''Bravo Cadets'' wat een mooi voorbeeld is van dat het voor een groot deel om gevoel gaat bij muziek. De beat is d&b achtig, maar totaal niet voor een club geschikt (veel te lo-fi): Bravo Cadets.
* denotes required fields.
* denotes required fields.