Thin Lizzy - Master Series (1998)

Ik heb deze wel, maar ik draai 'm eigenlijk nooit. Ik houd niet echt van deze periode van Thin Lizzy. 'Whiskey in the Jar', 'The Rocker' en 'Sarah' zijn zo'n beetje de enige nummers die ik hier van draai.

Ik vind persoonlijk Little Darling, Little Girl in Bloom en Vagabond of the Western World ook erg goed. Blijft een uitstekende band onder leiding van Phil Lynott.

Prima verzamelaar die louter het begin van deze band dekt.

Deze heb ik dus ook, baalde alleen vanwege de afwezigheid van The Boys Are Back In Town.

Het is niet slecht wat er op deze verzamelaar staat, maar ik mis teveel goede nummers van hun latere werk.
Ik heb zelf die Wild One - The Very Best of ... en The Rocker compilatie in mijn Cd-kast staan en dat bevalt mij allemaal wat beter dan deze.

Ik heb deze ooit voor 5 euro op de kop kunnen tikken. Het is een verzamelaar van de Eric Bell jaren. Thin Lizzy had in deze periode/formatie nog niet de juiste formule gevonden waar ze later mee bekend zijn geworden. Alleen the Rocker werd volgens mij in de zeg maar latere periode/formatie nog live gespeeld. Persoonlijk vind ik de Eric Bell tijd ook minder interessant. De echte Thin Lizzy begint voor mij dan ook vanaf Night life 1974. Maar voor 5 pop laat je deze niet liggen. Zo heb ik een prima overzicht van hoe het allemaal begon met Phil en co.

Thin lizzy leunt hier ook nog niet zo op de hard rock. De ierse invloeden komen regelmatig bovendrijven. Hoewel dit uiteraard nooit geheel zou verdwijnen. Het is over het algemeen een stuk relaxer dan we gewend van ze zijn. Maar echt pieken doet de band nu ook weer niet. Zeker staan er een aantal redelijke tot goede nummers op. Al met al een geinige verzamelaar van een band waar ik altijd al een zwak voor heb gehad.

Uitstekende verzamelaar van de eerste drie albums en de non-album singels uit die tijd. Ik heb een oudere versie van deze verzamelaar (uit 1999), die heeft ook een andere hoes/inlay. Dit is de uitvoering /re-release van 6 jaar later. Alle tracks zijn prima geremasterd.

Was er nou geen mooiere foto te vinden uit die tijd. Deze is niet om aan te gluren.


Gelukkig is het met de muziek anders. Die is wel goed. Althans het meeste. Er kwamen een paar nummers voorbij waarvan ik dacht : Wat moet ik hiermee?

Hé, ineens is de cover veranderd. Deze ziet er beter uit iig.

Ik heb deze als die latere uitgave 'Classic Thin Lizzy - The Universal Masters Collection', met die andere hoes, die volgens Rockfan 'niet om aan te gluren' is. Ik snap wel wat hij bedoelt, maar aan de andere kant vind ik die hoesfoto - en zeker die op de achterkant van het boekje - wel beter passen bij de muziek die op dit schijfje staat. De foto van Phil op de Masters Series-editie is van latere datum en daarom een beetje misleidend. De foto's van het toenmalige drietal Lynott, Bell en Downey horen bij de tijd waarin deze muziek werd opgenomen en ze zagen er toen nu eenmaal zo uit.

Want dit is natuurlijk muziek van Thin Lizzy in het embryonale stadium (1971-1974), van de eerste drie albums plus een flink aantal losse singles. En die klinkt natuurlijk heel anders dan het stevigere werk vanaf pakweg The boys are back in town. Al was het maar omdat Eric Bell een heel andere gitarist is dan latere grootheden als Robertson/Gorham, Moore of Sykes.

Ik kocht het ding destijds voor vijf euro omdat ik de reguliere vroege albums kwalitatief niet interessant genoeg vond om afzonderlijk aan te schaffen. Hiermee hoopte ik in één klap een goed beeld te krijgen van de beginjaren van de band. Dat klopt ook wel, maar nadere bestudering via internetbronnen leert mij ook dat hier veel interessante 'rarities' op staan.

Er staan single-edits op van hun bekendste nummers Whiskey in the jar en The rocker, waarbij de laatste van een slordige vijf tot minder dan drie minuten is teruggebracht, daarbij de gitaarsolo van Eric Bell zo goed als helemaal negerend. Ook staan er losse singles op die nooit op een album zijn verschenen en volgens mij ook niet of nauwelijks op latere verzamelaars (zoals Randolph's tango. Little darling en twee tracks van de zeldzame 4 track EP 'New Day' (Dublin en Things Ain't Workin' Out Down At The Farm) en B-kantjes die nooit de albums haalden (Here I Go Again, Black Boys On The Corner en Broken dreams).

Dat maakt deze CD tot een wonderlijk allegaartje, dat niettemin prettig wegluistert. Maar eigenlijk moet je deze CD niet beluisteren met de latere - betere - albums in het achterhoofd. Ik beschouw het voor het gemak maar als een regulier album, wat mede mogelijk is vanwege de beknopte tijdsspanne waarin al deze nummers zijn opgenomen. Dan luistert het weg als een album dat weliswaar compositorisch onevenwichtig is en stilistisch verschillende kanten op schiet, maar toch een redelijk coherent geheel vormt. Ierse invloeden, bluesschema's, akoestische passages, af en toe een stevige uitschieter, maar bovenal redelijk soft.

En alledrie de bandleden hebben hier een hoorbare eigen inbreng: de 'presence' van Phil Lynott natuurlijk, die hier al het merendeel van het songmateriaal neerpende, de gitaarsolo's van Eric Bell en ook het drumwerk van Brian Downey is hier al onderscheidend. Downey is vaak het meest onderschatte groepslid van Thin Lizzy, maar ik vind hem absoluut een eigen en veelzijdige stijl hebben.