Indrukwekkende line up, en dat Wilson zelf goed piano kon spelen is ook geen enorm groot geheim. De plaat ontstijgt echter geen moment de wat voorspelbare Blue Note hardbop-blauwdruk en is in die categorie zelfs vrij braaf en bedeesd.
Ik vind dit een heerlijk album, zeker als Tone Poet release. Mag misschien niet spannend zijn, maar ik kan hier echt van genieten, zeker ook met deze line-up.