Doet 't beetje als Loudon Wainwright III aan, maar Vince was een jaartje eerder, of een aantal jaartjes, als je 't album met Fred Neil meetelt. Loudon Wainwright III vind ik wel sympathiek, dus dit zou me in principe dan ook wel moeten liggen..
Maar nee, niet per se, want Vince Martin laat 't al snel wat voortkabbelen. Aandacht verslapt, en het doet soms iet wat simpel aan (en dan vooral bijvoorbeeld 't nummer I Can't Escape from You is verre van bijzonder)
Summerwind, Yonder Comes the Sun en Jasmine (If the Jasmine Don't Get You... the Bay Breeze Will), welke overigens over een mooie titel beschikt, zijn de enige nummers die 't luisteren werkelijk waard zijn. Verder niet baanbrekend, maar slecht is het ook niet te noemen. Niet goed, niet slecht, dus uiteindelijk is 't wel aardig: 3* vooralsnog.